De heilige boontjes hebben d’r weeral eens niets mee te maken

Hoera! De eerste geschreven reactie op mijn blog uit de medische wereld is binnen! Op het scherm van mijn iPhone verschijnt onder het Gmail-logo de blijde aankondiging: ‘Dokter X Replies to my blogs. En dan de aanvang van een mail met: “Goedendag, ik ben geen…”’ Daar stopt de ingekorte notificatie.

Ik heb het scherm maar vluchtig bekeken maar krijg het al direct koud en warm tegelijkertijd van binnen. Eindelijk, eindelijk, een reactie op mijn blog van een medicus die ik persoonlijk niet ken, maar die nu ofwel in naam van de tegenpartij contact met mij opneemt om te zeggen dat het genoeg geweest is, ofwel bewogen door de tekst, toch even de behoefte voelt om ten persoonlijke titel mij te zeggen hoe afschuwelijk het niet is wat er met mij gebeurd is. Die zich wilt distantiëren van al die wanpraktijken in Gasthuisberg en zijn solidariteit wilt betuigen met een gewone burger, een echt en bestaand nu nog eventjes levend medisch slachtoffer. Welke van de twee het ook is, het blijft ongemeen spannend na zo lang wachten.

Aanvankelijk durf ik de mail dan ook niet te openen maar dan, omdat ik de spanning gewoon niet langer aan kan, open ik hem vol verwachting. Nu pas valt me de naam in het mailadres op. Het is dezelfde naam als een van de artsen die mij recentelijk behandeld heeft. Het is de eerste teleurstelling: het is dan toch nog een medicus die ik al wel persoonlijk ken. Waarom zou hij mij mailen? Om te zeggen wat hij van mijn blog vindt?

Maar als ik dan het eigenlijke bericht begin te lezen transformeert de teleurstelling wederom in een blijde verwachting. Het bericht begint net met de mededeling dat hij helemaal niet de dokter is die mij behandeld heeft, dat hij hem zelfs totaal niet kent, “Goedendag, ik ben geen familie van deze dokter”, maar toch dezelfde naam heeft, alleen wordt zijn naam met twee woorden geschreven. Dat hij ook een totaal andere specialisatie heeft gevolgd dan de dokter die mij behandeld heeft, laat hij mij weten, maar dat, en hier komt de aap uit de mouw, in mijn blog zijn naam in twee woorden ook voorkomt en dat door deze naamsverwarring mensen die hem opzoeken op het internet bij mijn blog terecht komen. En hier komt het addertje piepen: “Uw blog kwetst wanneer mensen op google zoeken naar mij. Gelieve de nodige aanpassingen te doen.” De eerste teleurstelling verdwijnt in het niets bij de rillingen die nu door mij heen gaan.

Het eerste wat ik doe is checken of het wel klopt wat hij zegt. En inderdaad de dokter die mij behandeld heeft, komt tot nu toe al zo’n twintig keer voor in de blog en op één plaats is de naam verkeerd gespeld. Daar valt dus niets tegen in te brengen. En ik kan me ook wel voorstellen dat zo’n naamsverwarring best vervelend moet zijn als je patiënten over de vloer krijgt die zelfs jouw specialisatie als arts niet kennen.

Maar wat heel de ervaring bijzonder wrang maakt, is de manier waarop ook deze dokter weer totaal zonder ook maar enige empathie zijn handen in onschuld wast want hij heeft natuurlijk weeral een keer niets te maken met wat zijn confraters allemaal uitsteken. Terwijl dat zij en heel hun kaste al lang de regels van het fatsoen overschreden hebben. Hoe lang is dit ontkennen en systematisch doodzwijgen van medische slachtoffers al niet bezig in dit land? En dan, als je het zelf probeert tersprake te brengen, bijvoorbeeld op het moment wanneer men jou zegt dat je terminaal ziek bent, dat er zich zes ‘incidenties’ in je hersenen bevinden, die dooddoener van een reactie: “Het heeft geen zin om over het verleden te spreken, mijnheer Hoskens. Laat ons ons focussen op wat we nu moeten doen.” Alsof daarmee de kous af is. Ze kennen geen schaamte deze mensen van het medische beroep. Alles hebben ze over voor een perfect witte jas.

Wat het bericht van de eerwaarde heer dokter nog schrijnender maakt, is dat de dokter wiens homoniem hij bijna is in mijn blog, de meest geloofde en geprezen dokter is van gans die blog, op Professor Vermeersch na dan, de man met de Gouden Handen. Dat als er nu één iemand was wiens associatie waarmee totaal niet als kwetsend ervaren kon worden het net wel deze dokter moest zijn. Wat wilt zeggen dat de eerwaarde dokter zelf niet eens de moeite genomen heeft om de blog, al is het maar cursief, te lezen. Gewoon een blog met de vermelding ‘medische fout’ in de titel en zijn naam erin is voldoende om van zijne tak beginnen te maken. Tja, beroepseer en zo zeker? Of hoezeer dat dat ongeschonden blazoen nauw aan het hart ligt bij die medici: zij zijn allen perfect en staan daarom boven de wet. Bovendien gebeuren er in hun supercleane en gesteriliseerde wereld geen vuile, vieze of ongehoorde dingen. En mensen die beweren van wel, die mag je met een gerust hart negeren. Het zijn gewoon onruststokers.

Maar privacy en GDPR-gewijs valt hier niets tegen in te brengen en dus verander ik snel de naam op die ene plaats. Onmiddellijk daarna stuur ik een antwoord op zijn bericht dat ik de nodige aanpassingen gedaan heb en dat ik hoop dat hij zich niet langer gekwetst voelt. Het heeft geen zin om te beginnen over hoe gekwetst ik wel niet ben en niet gewoon voel. Dat ik, in tegenstelling tot zijn valse en pompeuze beroepseer, fysiek dodelijk gekwetst ben. Hij zou het toch niet begrijpen.