23 november 2021 – Let it come down

Het ‘voorlopig deskundig verslag’ is vandaag gearriveerd via de post. Gisteren verstuurd vanuit Edegem met een priorzegel op. In tegenstelling tot de rest van dit land werkt de Post alvast nog.

Ik heb het onmiddellijk vluchtig doorgenomen want meer kon ik in eerste instantie niet aan. Wat blijkt? Het is gewoon de herbevestiging van de conclusie die de experten al voor de installatievergadering klaar hadden liggen. Het eindigt letterlijk met de statement in bold: De diagnose, zorgen, behandelingen en therapieën werden verleend volgens de regels van de kunst en zoals een zorgzaam en normaal voorzichtig arts / zorgverlener zou hebben gedaan, rekening houdend met de wetenschap op het ogenblik van de feiten.

Ademhalingsoefeningen kunnen wonderen verrichten. Een half uur later al ben ik terug in staat om het voorlopig verslag vast te nemen. Wat blijkt verder? Dat het verslag op niets trekt. Het bevat de stenografische verslagen van de mensen die op mijn dossier gewerkt hebben de afgelopen jaren – van Dokter Veys over Gasthuisberg en AZ Maria Middelares tot UZGent – raar maar net in het geval van de empathielozen, die van het veelkoppig monster van Leuven, kan het nog veel kortschriftiger – aangevuld met mijn op- en aanmerkingen over mijn rampzalige passage in het UZLeuven gemaakt tijdens de installatievergadering. En dat is het. Ik voel me verplaatst in de tijd en zie me weer aan de keukentafel zitten met het eindverslag van de boomexpert in de hand. Dat was ook gewoon een gemakzuchtig samenraapsel van verslagen en opmerkingen.

Wat heel vreemd is, is dat de ganse exposé van de ophtalmoloog-expert over Dolor, Calor, Tumor en Rubor onvermeld blijft. Net zoals onze totale verbazing tot zelfs ongeloof dat die bobbel toendertijd veel pijn had moeten doen. Terwijl eerder het tegendeel waar geweest was: “zeg maar gerust gevoelloos,” had ik gezegd tegen het Witte Paard. Hij viel stil in volle galop maar ook hierover geen woord in het verslag.

Bovendien worden tal van mijn eigen opmerkingen dan ook nog eens foutief weergegeven. Zo wordt de indruk gewekt dat ikzelf begin december 2018 geen antibiotica meer wilde nemen nadat het eerste doosje op was. Terwijl ik me gewoon niet kon herinneren dat er toen naast de Celestone nog antibiotica voorgeschreven was. Ik herinner me veel maar niet alles. Mag het even?

Nog erger, er worden zelfs ronduit leugens verteld in het medisch dossier van Gasthuisberg. Zo wordt het voorgesteld alsof zij beslist hadden dat ik antibiotica moest nemen voor de operatie. Terwijl IK diegene was die naar HEN had gebeld met de vraag of ik geen antibiotica moest nemen. Omdat IK dacht dat die zogenaamde ‘ontsteking’ toch ‘koud’ moest staan voor de operatie? En nog veel straffer, er wordt zelfs bij vermeld dat de antibiotica voorgeschreven werd omwille van pijn, roodheid en zwelling naast het linkeroog????? Ik vind dat toch wel straf dat die aan de telefoon dingen kunnen opmerken die ze face-to-face op geen enkel moment hebben kunnen terugvinden. Dat is daar bijna de onbevlekte diagnose, bij die katholieke huichelaars! Die hebben dat zelf bedacht. Uit hun duim gezogen! Er is op geen enkel moment sprake geweest bij mij van pijn of roodheid. Dat is net het probleem verdomme. Dit zijn gewoon groteske leugens. Misschien om op die manier het voorschrijven van antibiotica via de telefoon te rechtvaardigen. En dat in tempore non suspecto. Wat moet dat daar geven boven in die konijnenburcht in tempore suspecto?

Het meest onwezenlijke in het medisch dossier is één totaal misplaatst woord van de Heilige Somniteit, Hartenkoningin zelf: op 7 december 2018 heeft ze het lef gehad om in mijn dossier te noteren dat er ‘inderdaad’ best een biopsie gedaan wordt – terwijl dat zij zelf, zelfs na het zien van mijn oog op 20 november, dus al meer dan twee weken vroeger, laat staan zes maanden eerder bij het maken van haar foute diagnose, nog altijd geen enkele ernstige onderzoeksdaad zelf gesteld heeft. Zelfs een scan was nog altijd niet afgenomen. Wat zeg ik? Zelfs niet ingepland. Laat staan een biopsie. En we waren ondertussen al 7 december.

En het kan, jawel beste lezers, nog erger. Vandaag ontdek ik op Cozo, het ‘Collaboratief Zorgplatform’, dat Ilse Mombaerts nog een stap verder is gegaan. In de logs van 7 december verwijst ze naar de scan die afgenomen werd door Christian Decock in het AZ Maria Middelares zonder te vermelden dat de scan in Maria Middelares op vraag van Christian Decock gemaakt werd en waar zij dus totaal niets maar dan ook niets mee te maken had. Net alsof ze zelf de scan had laten afnemen. Terwijl het wij waren die daar ter plekke, in haar konijnenpijp op de berg, naar die scan verwezen hadden op 7 december als één van de vele voorbeelden van hoe slecht haar diensten wel niet geweest waren. Ze profiteert ervan om ineens te stellen dat de ‘harde massa postoperatief ontstaan’ is – lees: dat gezwel zat er eerder nog niet. Om dan te eindigen dat het best eens een kankergezwel zou kunnen zijn. Het is hier dat ze ineens laat vallen dat een biopsie ‘inderdaad’ aangewezen is. Djezus, wat voor een lulkoek is me dit allemaal? Na alles dat er gebeurd is even gaan doen alsof ze vanalles gedaan heeft terwijl ze juist niets gedaan heeft. Terwijl ik het verwijt naar mijn hoofd geslingerd kreeg dat ik niet geduldig genoeg was. Onnozele, hypocriete trut. Als dit de teksten ‘in tempore non suspecto’ zijn, heb ik slecht nieuws voor de Witte Koningin en haar consoorten: als de dames en heren specialisten de grootste bullshit mogen neerpennen, zich proactief indekkend, anticiperend op mogelijke problemen achteraf, zoals zwaar ontevreden patiënten om maar iets te noemen, blijft er van die ‘non suspecto’ niet veel over. Mijn gedacht.

Bovendien staat de tekst dan ook nog eens bol van de spellingsfouten. Ik vraag me zelfs af of de Witte Koningin niet gewoon de notities van Humpty Dumpty heeft toegevoegd. Na de samenkomst op haar kabinet aan hem gevraagd heeft om ze via mail in electronisch formaat door te sturen. Wat ze in ieder geval toegevoegd heeft, is een korte statement komende van de echte medische raadsheer van Ilse Mombaerts, dus niet Humpty Dumpty maar de enige echte die het niet nodig gevonden had om zelf op de installatievergadering te verschijnen: ‘Zeldzaam voorkomen’ en ‘Geen bewezen verband tussen vroeger stellen van diagnose en schade van patiënt.’ Handig toch, niet? En dat met twee simpele zinnetjes. De eerste zelfs zonder een werkwoord. Neen hoor, er is geen enkel bewezen verband tussen een compleet foute operatie op een plaats waar er zich een kankergezwel bevindt gevolgd door een slechte opvolging, dit alles met máánden tijdverlies als gevolg, en een kankergezwel dat getriggered door diezelfde foutieve operatie welig heeft kunnen groeien en dit zes maanden langer dan nodig was geweest mits een professionele dienstverlening. Het is daarom dat al die medische specialisten zeggen dat je helemaal niet zo vroeg mogelijk bij een tumor moet zijn om erger te voorkomen. Het is daarom ook dat al die medische specialisten zeggen dat een gezwel verwijderen helemaal geen risicovolle operatie is. Dat je dat zo maar even met de losse pols moogt doen. Met een goeie snee rechts en eentje links. Of misschien beweert die onbekende Heer Medicus dat ik lieg. Dat er helemaal nog geen bobbeltje zat voor die operatie in Sint-Pieter in Leuven. Dat ik dit allemaal verzonnen heb. Deze blog, dit boek, het is allemaal verzonnen, beste mensen! Komt dat zien! Komt dat zien! Hier zit Patrick Hoskens, het Grote Liegebeest of de GLB ipv de GVR.

Om dan te eindigen met de conclusie bovenaan vermeld. De conclusie die al vast lag van in het begin. Waar dat ik gehoopt had dat ze in hun provisoir verslag toch minstens al rekening gingen houden met de vele op- en aanmerkingen, is zelfs dat niet gebeurd. We hadden ze net zo goed niet gemaakt. Het zou geen enkel verschil gemaakt hebben. Zelfs op hun eigen inconsistenties, zoals dat gevoelloos zijn van de bobbel naast mijn oog terwijl dat die veel pijn had moeten doen, komen ze zoals gezegd niet terug. Het is alsof de installatievergadering zelf nooit plaats gevonden heeft. Heeft ze eigenlijk wel plaats gevonden? Ik weet het niet meer.

Nadat ook nog de medische verslagen van na Gasthuisberg opgesomd worden is er de vaststelling dat het standaardproces is gevolgd. Dat is de standaard waaraan dat zij een case zoals de mijne aftoetsen. Het enige criterium dat bij hen van belang is. Dat tal van indicatoren een abnormaal resultaat gaven tijdens datzelfde proces, dat er bovendien zelfs een doorverwijzingsbrief was die vroeg om aan beeldvorming te doen, en dat dit alles samen tot een ander besluit had moeten leiden, wordt totaal genegeerd door hen. Is gewoon irrelevant voor hen. Het is enkel de vorm die telt. De inhoud is onbestaande.

Wat ze wel extra in de verf zetten is de zeldzaamheid van mijn type tumor op die plaats in het lichaam. Zelfs in een expertiseverslag speelt de wet van de grote getallen dus een grote rol. Een zo grote rol dat je als individu blij moet zijn dat je tot een grote groep mensen behoort want als het een kleine groep van mensen is kun je blijkbaar geen aanspraak maken op de expertise van experten. Wel zijn ze nog zo vriendelijk, als medische experten, om op het einde van het verslag te vermelden dat de gemiddelde levensverwachting voor iemand met mijn type tumor 36,6 maanden na diagnose is. De mededeling van de maanden eindigt met drie puntjes. De relevantie van de informatie ontsnapt me. Op basis van de rest van het verslag denk ik niet dat het is om te zeggen hoe erg het allemaal wel niet is. Het is eerder alsof ze willen zeggen dat ik blij moet zijn dat ik nog leef: we zijn nu zo goed als drie jaar na de diagnose in het AZ Maria Middelares in december 2018. Dus alles wat er nog bijkomt is een cadeau waarvoor ik dankbaar moet zijn. Of misschien is het een schot voor de boeg. Een manier van hen om te zeggen dat ik, of eigenlijk eerder mijn vrouw en kinderen, toch niet moeten rekenen op een hoge schadevergoeding. Want wat zijn nu drie verloren jaren? Dat ik mits een goed functionerende dienst ophtalmologie in het UZ Leuven mogelijks een gezegende leeftijd van 80 jaar en meer had kunnen bereiken wordt weer eens gemakshalve verzwegen. Of misschien willen ze hiermee gewoon zeggen dat het toch niet lang meer gaat duren? Een soort van omgekeerde medische heads up geven? Waarom dan al die moeite en tijd steken in het geval Patrick Hoskens? Dat het echter medische experten zijn, staat op deze manier onomstotelijk vast. Ze beslissen waarlijk over leven en dood. En ze kennen iets van statistiek en weten wat een gemiddelde is. Alhoewel, ze vergeten al direct dat dat gemiddelde daarbuiten in de realiteit niet bestaat en al zeker niet bij medische fouten.

Daarom hier en nu mijn conclusie. De conclusie van een significant afwijkend individu dus. Wat een schande deze manier van werken. Deze manier van omgaan met medische slachtoffers. En dit voor de zoveelste keer. Bovenop alles dat er al gebeurd is. Hoe dat ik behandeld ben geweest in en door Gasthuisberg. Tijdens mijn behandelingen daar en sindsdien. Slachtoffers worden verondersteld naast al het leed dat ze al moeten dragen en de schade die ze al geleden hebben, ook nog eens het niet-functioneren van het systeem braaf te ondergaan en helemaal alleen, vanuit hun kleine, al ineengeslagen hoekje op te tornen tegen de wieken van de macht. Don Quichot is er niks tegen begot. De bal ligt weeral eens volledig in het kamp van de slachtoffers. “Bewijzen jullie maar eens een keer dat er iets fout is gebeurd,” dat is de boodschap.

Het gemak waarmee mensen weggezet worden in dit land is gewoon hal-lu-ci-nant. We worden behandeld als idioten. Wij, de gewone burgers van dit land, worden door de mensen die leven van ons belastingsgeld voor blok gezet en aan ons lot overgelaten. Dat is hetgeen hier en nu gebeurt. Niet ten tijde van Cervantes eind zestiende eeuw, in het Spanje van Filips II, maar in het jaar des Heren 2021, in dit welvarende Koninkrijk België van Filip I, bestaande uit 3 gemeenschappen en 3 gewesten, mede-oprichter van de rijke Europese Gemeenschap, moeten burgers geen hulp verwachten van het etablissement. Het etablissement is er om de machtigen te beschermen. Niet de arme sukkelaars. In dit land is het aan de slachtoffers zelf om de illusie van hoop en rechtvaardigheid in stand te houden terwijl de bullebakken alle ruimte krijgen om gewoon verder te doen.

Wat een misselijkmakend, wansmakelijk schouwspel bieden deze mensen aan hun landgenoten. Daarom kan ik enkel besluiten, in unisono met, jawel, extreem-rechts – ik die Vlaams-nationalisten in deze lelijke tijden intens haat, ik die de rechts-conservatieve stroom die nu al jarenlang ons land lam legt verafschuwt – dat onze maatschappij rot is van binnen. Ik zeg het misschien omwille van andere redenen, en met een andere doelstelling voor ogen, een heuse democratie, een echte rechtsstaat waarin burgers zich verzekerd en veilig voelen, maar onze maatschappij is zo rot als moes. En de eerste verantwoordelijken voor deze toestand zijn de elites zelf. Zij die de norm en de maatstaf van onze maatschappij zouden moeten zijn. De crème de la crème. Er is niets nobel of edel aan wat deze mensen doen. Mijn achterdocht gaat ondertussen al zo ver dat ik me afvraag of ze zelfs niet weten van mijn blog en snel een voor Gasthuisberg gunstige uitspraak willen forceren zodat de tegenpartij mij asap een proces voor laster en eerroof kan aansmeren. En dat alles in onderling overleg met Hartenkoningin. Wel, als zij, de vertegenwoordigers van de macht in dit land, niet beter kunnen dan dit, dan hoeft het allemaal niet meer. Dus vergeef me, mijn beste lezers, als ik geen zin meer heb in al deze zever. Hier stopt het voor mij. Ik ga enkel nog toekijken op wat er gebeurt. Kijken hoe dat idioten in het zwart gekleed en met maskers op etalages en auto’s stuk slaan omdat zogezegd hun vrijheid bedreigd wordt door nieuwe coronamaatregelen. Kijken hoe dat het Spiegelpaleis maar in één richting werkt; die stront die alsmaar naar beneden geduwd wordt. En dan zal ik jullie verlaten, verlost van al dit schaamteloos gedoe. Weg van deze schijnvertoning waar zelfs 100 jaar na Ensor mensen geen masker nodig hebben om er een te dragen.