27 november 2021 – Een ontstoken Eenoog

Beste lezers, mijn verhaal wordt zo mogelijk nog absurder. Nu moeten jullie eens raden waar ik last van krijg een week of twee na de operatie aan mijn neus, veroorzaakt door diezelfde operatie aan mijn neus? Ja hoor, een ontsteking aan mijn ene overgebleven oog. Of beter gesteld in het weefsel tussen mijn oog en de neus. Krak op dezelfde plaats waar dat dat bobbeltje drie jaar geleden zat. Dit kan ik als ronduit hallucinant omschrijven omwille van verschillende redenen:

1. Dat ik nu terug iets voor heb aan mijn ene overgebleven oog en net zo’n ontsteking krijg aan dat rechteroog als dat ik toendertijd in 2018 in Gasthuisberg aan mijn linkeroog verondersteld was te hebben. Misschien niet aan het traanzakje zelf zoals toen aangenomen werd maar toch in hetzelfde, daaromliggende weefsel.

2. Dat ik op enkele dagen tijd mezelf terug volledig naar de kerstperiode van 2018 gekatapulteerd voel inclusief een waanzinnigmakende zwelling tussen neus en oog (zie foto onderaan) en een gevoel van totale hopeloosheid

3. Dat de vrees voor het verlies van mijn ene overblijvende oog nauwelijks te beheersen valt. Dat ik me al zie eindigen als Oedipus, die op het einde van zijn tragisch bestaan met twee uitgestoken ogen verstoten door jan en alleman alleen moest rondzwerven.

Maar het meest onvoorstelbare is dat ik op deze manier plots aan den lijve kan ondervinden wat ik toen verondersteld werd te voelen: de vier indicatoren voor een correcte diagnose van een ontstoken traanzakje die de stoïcijnse ophtalmoloog-expert zelf aangebracht had tijdens de installatievergadering in die Kerklatijnse termen: Dolor, Calor, Tumor en Rubor. En per indicator kan ik plots zien wat het verschil was tussen nu en toen:

1. Dolor: Al op enkele dagen tijd wordt de pijn zo ondraaglijk dat ik antibiotica en ibuprofen móet nemen. Het is zelfs geen kwestie van een keuze. De pijn straalt al af naar mijn rechterbovenkaak en de tanden die zich daar bevinden. En ‘s morgens heb ik precies zelfs al een dikkere bovenlip. Het gezwel naast mijn oog heeft op geen enkel moment pijn gedaan. Op geen enkel moment voor de operatie uitgevoerd door Hartenkoningin in Gasthuisberg met vier maanden vertraging. En zelfs niet na de operatie. Inderdaad ook na de operatie heb ik op geen enkel moment pijn gevoeld. Ik dacht toen nog, naïef als ik was, dat dat toch straf was dat men tegenwoordig bij zo’n operaties in het gezicht een wondlijm wist te gebruiken die ook nog eens 100% pijnstillend was. En telkens als ik hierover sprak in Gasthuisberg, dat ik dat toch wel straf vond dat ik niets van pijn gevoeld had, op geen enkel moment, was er ook maar één reactie.

2. Calor: Zelfs mijn adem is te warm voor de zwelling aan mijn oog. Als ik in de zetel in de living probeer te bekomen van de laatste angsten en zorgen kan ik het zelfs niet verdragen om met mijn gezicht gekeerd naar de rugleuning van de zetel te liggen. Want zelfs de warmte van mijn adem die weerbotst van de leuning verdraag ik niet aan mijn oog. Ik kan ook niet meer slapen op mijn rechterwang omwille van dezelfde reden. Meer moet ik niet zeggen buiten dat er van ‘warmte’ op geen enkel moment sprake is geweest tijdens de ganse periode dat ik doorverwezen geweest ben naar Gasthuisberg (tijdens de volle acht maanden dus).

3. Tumor: de foto onderaan spreekt boekdelen

4. Rubor: Sam, mijn oudste dochter, toen ze vrijdagavond terug thuis aankwam van haar kot was het eerste dat ze zegde, zonder dat zij, als niet-ingewijde van de Sekte der Ophtalmologen, ook maar iets afwist van die betekenisvolle Rubor: “Papa, wat heb jij aan je oog? Dat ziet er een beetje rood uit.” Meer moet ik niet zeggen buiten dat er van roodheid op geen enkel moment sprake is geweest tijdens de ganse periode in Gasthuisberg (meer dan acht maanden dus). Ja, nadien toen het gezwel ontplofte in mijn ooghoek na de operatie en vooral tegen Kerstmis 2018 begon je letterlijk de rode adertjes te zien die het zo begeerde bloed naar het gezwel afvoerden. Maar op geen enkel moment was er sprake van een roodheid van de huid.

Nodeloos te herhalen dat drie jaar geleden op de ‘Tumor’ na (er zat wel degelijk een bobbeltje naast mijn oog), geen enkele van deze drie indicatoren zich voordeed. Bovenal was er totaal geen pijn. Integendeel, er was zelfs eerder sprake van gevoelloosheid zoals ik al aan het huppelende Witte Paard en zijn bazin, de Witte Koningin, aangegeven had. Dat dit verschil in beleving niet gedetecteerd werd in Gasthuisberg is gewoon onvoorstelbaar. En dit ondanks het herhaaldelijk drukken op het bobbeltje door alle oogartsen die ik toen geconsulteerd heb. Nu pas begrijp ik dat ze een pijnreactie wilden uitlokken die er nooit kwam. Dat dit verschil in resultaten tijdens het ‘standaard’ onderzoeksproces tot geen enkel bijkomend onderzoek gevoerd heeft, is voor mij zelfs vanuit medisch standpunt gewoonweg onaanvaardbaar. Dat dit ‘standaard’ proces dan ook nog eens tegen mij gebruikt wordt, als bewijs dat alles correct verlopen zou zijn, is al helemaal verbijsterend. Voor mij wil dit zeggen dat die mensen daar niet in staat zijn om hun werk op een fatsoenlijke manier te doen. Ze zijn daar eenvoudigweg niet bezig met hun patiënten daarboven op die konijnenberg, in dat gangenstelsel van de Hydra van Leuven. Ze zijn daar bezig met procedures en regeltjes. Wat ineens verklaart hoe dat ze magischerwijs tijdens een telefonisch contact, op fysieke afstand, plots wel gewag beginnen maken van pijn en roodheid aan mijn oog. Dat past binnen hun regels. Antibiotica schrijft ge voor voor ontstekingen en ontstekingen doen pijn en zien rood. Dat het niet overeenkomt met de waarheid is maar bijzaak.