30 december 2021 – Walrussen zijn ook maar mensen

Op Kerstdag zijn we met ons vieren naar Le Crotoy in de baai van de Somme gereden. Een Noord-Frans vissersdorpje dat de afgelopen 20 jaar fel veranderd is maar toch nog altijd veel authentieker aanvoelt dan het bourgeois stadje annex jachthaven aan de overkant van de baai. Het is zo’n beetje het jaarlijkse bedevaartstripje van de familie geworden. Voorafgegaan, als het enigszins kan, telkens opnieuw, met een kort bezoek aan de imposante vroeg-gothische abdijkerk van Saint-Riquier. Zelf tegenwoordig een dorp van amper enkele honderden zielen, maar met op het centrale pleintje een abdijkerk uit vervlogen tijden met een indrukwekkend voorportaal in flamboyante gothiek.

Gelukkig lukte deze keer onze trip naar Le Crotoy wel ondanks de gesel genaamd Corona. Je kan er, weer of geen weer, prachtige wandelingen maken. Zelfs in de gietende regen blijft het zicht keimooi. En vooral overal is er diezelfde kleur, de kleur van de Noordzee: dat grijsblauwe van lucht, water en zand. Voeg daar nog het magische licht van de kust aan toe en de belevenis wordt uniek. Niet voor niets was dit de plek waar Jules Verne “Twintigduizend mijlen onder zee” schreef. Alles dat je ziet baadt in diezelfde sombere en door het flirtende, magische kustlicht toch hoopvolle kleurschakeringen. In die mate zelfs dat waar het zand eindigt, het water begint, de lucht aanvangt, nooit echt duidelijk is.

En dan is er nog het hotel Les Tourelles. Een door een grote groep Brusselaars in de jaren ‘70 gekocht en opgeknapt oud herenhuis, of eerder landhuis, hoog boven op de oever. De kamers zijn absoluut niet duur. Waarschijnlijk nog een gevolg van het in collectief bezit zijn van meerdere families: in de overeenkomst met de uitbater moet ergens staan dat de kamers betaalbaar moeten blijven. Het is alleen moeilijk om er binnen te geraken want het is bijzonder populair. Vanuit de kamers aan de voorkant kijk je uit op de baai. En de gezellige bar is ook een genot om te zitten, en weer weer of geen weer. Met waarschijnlijk door de Belgische achtergrond van de eigenaars van het hotel een ruime keuze aan Belgisch bier, zoals Karmeliet van ‘t vat. Normaliter gaan we enkele dagen op bedevaart ergens in de lente, tijdens de Krokus of de Paasvakantie. Maar omdat het door Corona niet gelukt is verleden jaar, hebben we nu de Kerstperiode al uitgekozen voor ons bezoekje. Les Tourelles is natuurlijk volzet. Dus hebben we zo’n piepklein vissershuisje met twee slaapkamers geboekt via AirB&B.

Op de voorlaatste dag heb ik het in de kleine zitkamer verteld aan de kinderen van de resultaten van de laatste scans. Maar op een positieve manier. Met de nadruk op de nieuwe behandelingen die ze sowieso zullen opstarten in UZGent eerder dan op wat dit allemaal concreet betekent. Niet omdat ik me zo positief gestemd voelde maar eerder omdat ik hen niet opnieuw aan het wenen wilde brengen. Een mens kan veel aan maar niet alles. Het nieuws passeerde dan ook beter dan verwacht. Geloof in de wetenschap hebben die twee monsters van ons alvast al meegekregen. In deze Coronatijden is dat blijkbaar ook al iets om trots op te zijn.

In Le Crotoy herlees ik opnieuw de repliek van Yvo op het voorlopig verslag van de experten. Het blijft indrukwekkend. Met referenties en al bevestigt hij wetenschappelijk onderbouwd mijn eigen bevindingen gebaseerd op de spoedcursus geneeskunde die ik de afgelopen drie jaar tot mijn scha en schande aan den lijve heb moeten ondergaan: dat de gevoelloosheid van dat bolletje naast mijn oog genoeg reden had geweest moeten zijn voor verder onderzoek. Dat dit niet doen, zeker in combinatie met dan ook nog eens een doorverwijzingsbrief waarin expliciet op het gevaar van kanker gewezen wordt, een pure nalatigheid constitueert.

Op 28 december, terwijl wij terug van Picardië naar huis aan het rijden zijn, en dus twee dagen voor de nieuwe absolute deadline, stuurt de Walrus de eerste versie van zijn antwoordnota door. En het moet gezegd: ze mag er zijn. Ze is bijzonder uitvoerig en bevat praktisch al mijn kritische bemerkingen. Bovendien wijst hij nadrukkelijk op het totaal afwezig zijn in het voorlopig verslag van alles wat er besproken geweest was op de installatievergadering. Inclusief de dissonanties tussen mijn ziektebeeld en wat zich normaliter voordoet bij een ontsteking van een traanzakje. En dat dus, zo eindigt hij, de afwezigheid van een differentiaaldiagnose een ernstige tekortkoming is geweest in de behandeling van Ilse Mombaerts.

De dag daarop doet hij er nog een schepje bovenop. Hij voegt aan zijn antwoordnota nog een sectie toe over de informatieplicht waarin Ilse Mombaerts als geneeskundige ook al schromelijk gefaald heeft door het risico op kanker zelfs niet ter sprake te brengen. En enkele referenties naar andere gerechtszaken om onze stelling te rechtvaardigen dat mijn ganse medische behandeling in Gasthuisberg op meerdere fronten gekenmerkt is geweest door medisch nalatig handelen.

Ik was mijn vertrouwen in de Walrus volledig kwijt geraakt. Maar in deze meritocratische samenleving heeft men niet alleen een penurie aan gekwalificeerde ophtalmologen gecreëerd. Toch als je op zoek bent naar echte medische zorg van ogen en aanverwanten. Als het is om wat ogen te krassen staan ze in een lange rij klaar om voor veel geld een heel eenvoudige en in essentie puur esthetische operatie uit te voeren. Ook advocaten gespecialiseerd in medische fouten zijn bijzonder dun gezaaid in dit land. Het vergt een zeldzame combinatie van competenties en frustratietolerantie die zelfs die lethargische advocaten amper kunnen opbrengen. Bovendien is het door het gebrek aan een correcte regelgeving en de belangenverstrengeling van alle betrokken partijen iets tussen burger-, straf-, vennootschaps- en verzekeringsrecht in.

Vertrekkende van deze antwoordnota zal ik dan ook maar verder doen met de Walrus. Hij heeft er in ieder geval veel tijd en moeite in gestoken. Hij stelde ronduit dat hij nog nooit eerder een nota van meer dan 17 bladzijden heeft ingediend. Om zijn punt kracht bij te zetten, voegde hij er nog aan toe: “Dat is langer dan sommige besluiten voor de rechtbank.” Bovendien vind ik dat alle creatieve mensen recht hebben op enig respijt als het gaat over time management en het voldoen aan administratieve verplichtingen. En op zijn minst heeft hij toch al wat empathie met mijn vreselijk lot getoond. Net zoals dat de Walrus van Carroll met tranen in de ogen zijn medeleven uitsprak met de oesters voor hij ze smakelijk in zijn eigen mond stak.