Het spiegelende leugenpaleis

Omdat er ongetwijfeld lezers zijn die denken dat ik overdrijf of die vinden dat sommige van mijn statements overtrokken zijn, hierbij enkele voorbeelden van leugens die onverbloemd en genadeloos gebruikt worden tegenover medische slachtoffers zoals ik. En niet zo maar door onwetende en argeloze voorbijgangers, maar door onbevlekte en witgeschelpte medische specialisten, vertegenwoordigers van topinstellingen uit onze zorgsector, die dus heel goed weten wat ze doen.

In dit geval, in het geval van deze enkele voorbeelden, zijn ze alle afkomstig uit één medisch advies van één specialist, die de volgende ronkende titels draagt. Of eerder er zonder gêne mee pronkt want ze staan letterlijk allen, één na één, vermeld in de hoofding van het advies, op de eerste pagina, helemaal bovenaan, gecentreerd in het midden van het blad. Dus nog voor dat je ook maar iets hebt gelezen, word je al van je sokken geblazen door een windkracht 10 aan statutaire voornaamheid:

Prof. Dr. Huppeldepup

Geneesheerspecialist in de Anesthesie/Reanimatie, in de Urgentiegeneeskunde en in het Beheer van Gezondheidsgegevens; Geneesheerspecialist in de Verzekeringsgeneeskunde en de Medische Expertise; Zetelend lid Erkenningscommissie Verzekeringsgeneeskunde en Medische Expertise; Deeltijds bijzonder gastdocent Dept. Cardiovasculaire Wetenschappen KU Leuven; Geneesheer-Coördinator Kritieke Diensten ZOL-Genk; Master in de rechten; Master in de medisch-sociale wetenschappen en het ziekenhuisbeleid

Je zou dus verwachten dat iemand die zo’n karrevracht aan titels draagt, te veel om op te noemen voor één mens eigenlijk, een wel heel hooggeleerd en hoogbekwaam mens moet zijn met een moreel kompas om U tegen te zeggen. En dat als zo iemand iets zegt, het wel waar móét zijn. Ontegensprekelijk en onvermijdelijk. Niet dus.

Daarom, hieronder, zo maar uit de losse pols, ik moet zelfs niet zoeken, vier leugens rechtstreeks afkomstig uit zijn medisch ‘advies’ voorgelegd aan de Witte Koningin, de medisch experte van de burgerrechtbank. Vier leugens dus waarmee ik, als medisch slachtoffer, geconfronteerd word tijdens mijn moeizame zoektocht naar gerechtigheid, terwijl ik ondertussen al de afschuwelijke lijdensweg veroorzaakt door het geklungel van het UZ Leuven verder afwandel. Ik zal telkens eerst de leugen uit het medisch advies letterlijk citeren gevolgd door een korte uiteenzetting waaruit blijkt hoe onwaarachtig en vooral misselijkmakend ze is.

Leugen 1: “De versnelde volumetoename van de massa (nvdr naast het oog) werd reeds door de patiënt opgemerkt daags na de ingreep. Het is mogelijk dat door de rhino-osteotomie gecreëerd tijdens de DCR de sinonasale tumor is gaan buttoneren, en zich dus op deze manier sneller is gaan presenteren.”

Wat die laatste excuus-zin allemaal betekent (excuus-zin want de tegenpartij kan/wil niet toegeven dat er al iets naast mijn oog zat voor de operatie – ze hebben dus allemaal als zotten zitten drukken op iets dat niet bestond), laat ik over aan de medici, maar ik heb geen ‘versnelde toename’ vermeld daags na de ingreep. Ik heb, de dag van de ingreep zelf, tot mijn eigen verbazing, gemeld aan de assistente van Professor Ilse Mombaerts die de ontslagbrief van de ‘succesvolle’ operatie kwam brengen – want Hartenkoningin zelf kreeg ik op geen enkel moment te zien, noch voor, noch na de operatie – dat hetzelfde bobbeltje waarvoor ik nu al maanden bij hen in behandeling was nog steeds zat waar het voorheen zat. De ‘versnelde toename’ waarvan sprake heeft zich in de maanden nadien pas voorgedaan. Na de operatie dus. Toen het gezwel naast mijn oog letterlijk ontploft is en ik ondanks de vele noodsignalen en -kreten van mijn kant op geen enkel moment professionele hulp heb gekregen van de diensten onder de verantwoordelijkheid van Professor Ilse Mombaerts.

Leugen 2: “Wat betreft het tweede contactogenblik op 20-11-2018: Op dat ogenblik werd inderdaad een atypische dacryocystitis links vastgesteld. Er werd toen een nieuwe raadpleging voorzien teneinde beeldvorming en biopsie te kunnen aanvragen en dit voor een raadpleging op 29-11-2018. Op dat ogenblik ging het echter over een keerpunt: de zwelling was subjectief discreet afgenomen. Het was dus de bedoeling om nog een week te wachten teneinde beeldvorming en biopsie te kunnen aanvragen in functie van de evolutie.”

Dit zijn flagrante leugens. En ik kan het weten. Want ik stond toendertijd te roepen en te brullen om een beetje professionele hulpverlening die er maar niet kwam. Op geen enkel moment is er een nieuwe raadpleging gepland geweest voor verder onderzoek. Nog straffer: alle raadplegingen die zich voorgedaan hebben na de operatie hebben plaats gevonden op mijn initiatief. En op geen enkel moment heeft Gasthuisberg enige ernstige onderzoeksdaad voorgesteld, laat staan gesteld. Terwijl ik wanhopig stond te roepen in de woestijn, werd ik naar huis gestuurd met de boodschap “bel een keer terug als het pijn doet” of “hier, pak wat antibiotica” of nog later “hier, pak nog wat pure cortisone.” Verder dan dat ging de professionele dienstverlening van Gasthuisberg niet.

Leugen 3: “Paradoxaal genoeg kunnen wij dus stellen dat de ingreep uitgevoerd door professor Mombaerts de zeer zeldzame, niet te diagnosticeren tumor veel sneller aan de oppervlakte gebracht heeft.”

Het is hier dat mijn maag zich telkens weer binnenstebuiten keert. Nog steeds en nog net zo fel als een drietal jaar geleden toen ik voor de eerste keer deze zelfde stelling van deze zelfde specialist tegen kwam in de brief van MS Amlin, het formele antwoord op ons aangetekend schrijven d.d. 26/03/2019. Het is dus, volgens de medische specialist met de ronkende titels, dankzij de operatie van Gasthuisberg dat de tumor ontdekt is geweest. Ik moet eigenlijk dankbaar zijn aan Professor Ilse Mombaerts. Omdat het dankzij haar operatie is dat het kankergezwel naast mijn oog ontdekt geweest is. Want voor de operatie heeft niemand dat gezwel opgemerkt. Ik ook niet. Toen ik mijn zwembrilletje afzette en een bobbeltje voelde naast mijn oog, toen zat dat daar niet. Toen ik naar de oogarts in Winksele ging om dat bobbeltje te laten onderzoeken, toen zat dat daar ook niet. Toen ik nadien naar Gasthuisberg werd doorverwezen omdat dat bobbeltje niet weg ging ondanks zalf, ondanks druppels, toen zat dat daar nog steeds niet. Toen, in Gasthuisberg, het Wit Konijn en Hartenkoningin zelf, als gekken stonden te duwen op dat bobbeltje, zat dat daar niet. Daar zat niets. Ze zaten zo maar wat te duwen tussen mijn oog en mijn neus. Zo maar. Voor de lol. Alles was maar ingebeeld, Patrick. Een lange droom. Een droom die negen maanden lang geduurd heeft. Gevolgd door een nachtmerrie die nu al meer dan drie jaar duurt.

Leugen 4: “De vraag stelt zich dan ook of een snellere diagnostiek met 2 maanden een invloed zou gehad hebben op de behandeling. Alleszins is er geen enkel causaal verband met de verdere evolutie, aangezien hoe dan ook, na second opinion-advies op 07-12-2018, een biopsie uitgevoerd werd in Gent.”

Dus het feit dat ik wanhopig, als een dief in de nacht, ben moeten wegvluchten uit Gasthuisberg, die hydra van Leuven, naar het verre Gent, meer dan 70 kilometer van mijn woonplaats, om toch maar professionele hulpverlening te vinden, wordt nu tegen mij gebruikt? De tegenpartij stelt als tegenargument dat het dankzij die biopsie is, die biopsie van 7 december 2018, uitgevoerd door volkomen andere medici te Gent, dat de tumor eindelijk ontdekt is geweest en heeft het lef terloops te insinueren dat het dus allemaal nog wel mee zal vallen? Wat moet ik nu nog zeggen? Wat kan ik nog zeggen? Hoe moet ik als slachtoffer nog beschaafd reageren op zo’n brutaal statement? Met te verwijzen naar de oproepen in de pers en de media om zo snel als mogelijk je te laten onderzoeken door gekwalificeerd medisch personeel? Door te verwijzen naar de publieke wetenschap, afkomstig uit de medische wetenschappen zelf, dat je zo snel mogelijk d’r bij moet zijn, bij een kankergezwel? Dat het in mijn geval bijna een jaar geduurd heeft voordat ik eindelijk professionele hulpverlening heb gevonden en eindelijk de juiste diagnose gesteld is geweest in het AZ Maria Middelares te Gent? Nadat ik al maanden in behandeling was in Gasthuisberg??? Máááánden dus. Geen 2 maar 9 maanden om exact te zijn. Van het eerste telefonische contact in april tot ons afsluitend bezoekje aan Hartenkoningin in december 2018. Een lange periode waarin dan ook nog eens een foutieve operatie uitgevoerd is op een levensgevaarlijke plaats? Neen, stelt de medische specialist met de lange lijst van indrukwekkende titels zonder enige schroom. Er is geen enkel causaal verband tussen het geklungel van Gasthuisberg en de rest van mijn ziekteverloop. Tussen mijn maandenlange, voor mij bijzonder schadelijke avonturen in dat Wonderland boven op die berg en de vreselijke nachtmerrie waarin ik mij nu al drie jaar bevind. Want alles wat ik beleefd heb, heb ik, samen met de rest van de wereld, mezelf ingebeeld.

Ik moet onwillekeurig denken aan Rik Van de Walle, de rector van de Universiteit Gent, die enkele dagen geleden in het kader van grensoverschrijdend- en pestgedrag in het academisch milieu in alle eerlijkheid stelde dat er aan de universiteit een hiërarchische ‘machtscultuur’ bestaat die maakt dat de stront van beneden niet tot boven geraakt. Studenten en assistenten mogen nog zo veel klachten indienen als ze willen. De allesbepalende machtscultuur maakt dat de almachtige professoren ongestraft de meest schandelijke daden kunnen en blijven stellen. Ze mogen doen en zeggen wat ze willen. In zo’n systeem wordt machtsmisbruik onvermijdelijk. Wel, voeg aan een dergelijke machtscultuur, nog veel meer aanwezig, omnipresent zelfs, in die oerconservatieve Katholieke Universiteit van Leuven dan in Gent, de mateloze arrogantie van die diensthoofden van Gasthuisberg en het nietsontziende elitarisme van de Orde der Geneesheren toe en jullie krijgen een idee wat voor een windmolens dat hier zijn waartegen ik, klein strontje, zit op te tornen.

Medische slachtoffers bestaan niet. Zo simpel is het. Ze bestaan niet want wat ze vertellen is helemaal niet belangrijk. Medische slachtoffers worden aan de lopende band verpletterd en versmacht door een perfecte medische discours. Wat er echt gebeurd is, is hierbij niet relevant. Het enigste wat van belang is, is hoe het had moeten lopen en dus gelopen is. Om dit strict formalistisch doel te bereiken is zelfs moedwillig liegen toegestaan. Wordt wat er echt gebeurd is onder een waas van vertekeningen en misleidingen weggemoffeld. Niemand heeft er trouwens enige baat bij om te weten dat medische slachtoffers wel bestaan. Ze kosten gewoon veel geld voor niets. Ze worden best op staande voet afgevoerd samen met al het andere restafval. In de plaats van al dat zielig geweeklaag verheerlijken we de fantasmagorie van de onberispelijke medische wereld geleid door halve übermenschen met, om te compenseren voor dat ‘halve’, een ellenlange lijst aan titels op hun briefpapier. Dat is tenminste iets om naar op te kijken.