De geneeskunde van de toekomst

Ongelooflijk, beste lezers, maar die pillen, die onnozele small molecules medicatie, lijken echt te werken! De druk in mijn achterhoofd is grotendeels verdwenen, ik begin me terug sterker te voelen en zelfs mijn libido lijkt terug in gang te schieten. En dat door 2 pilletjes ter grootte van een made met obesitas twee maal per dag in te nemen. Onvoorstelbaar eigenlijk.

“Ach zo, mijnheer heeft terminale kanker? Hier zè, neemt wat pilletjes.” Pilletjes! Wie had dat ooit gehad? Ik ga ze wel moeten innemen tot het einde van mijn leven. Maar aangezien genezen van die terminale kanker sowieso niet tot de mogelijkheden behoort, zal dat einde ook niet zó lang op zich laten wachten. Dus wat dan nog? Als ik nu maar kan leven, de dingen kan doen die ik wil doen, terug zin krijg in dit leven, terug een beetje kan dromen, verder vooruit kijken dan komende maand, dan is dat gewoon fantastisch.

Speciale pillen wel die dat cellen met specifieke genmutaties targeten en alleen de deze. Die er dus in slagen om enkel deze cellen, de kankercellen, lam te leggen of zelfs kapot te maken. Inhibitoren die die slechte cellen het leven onmogelijk maken zodat mijn leven langer kan duren. Die blijkbaar zelfs de gezwellen in mijn hersenen kunnen bereiken. Daar waar dat zelfs chemo, al die giftige chemische vloeistoffen die ook gezonde cellen belasten, niet geraakt. Op de follow-up scans afgenomen enkele weken geleden vonden ze niet alleen de vlekken op mijn lever niet terug maar bleken zelfs de verschillende hersentumoren een beetje verkleind. Hetgeen waarschijnlijk ineens de afgenomen druk in mijn hoofd verklaart. Waarschijnlijk want zelfs de oncologen vinden het vreemd dat ik al die tijd al last ondervond aan mijn hoofd. Als belangrijkste niet-bezenuwde onderdeel van het menselijk lichaam horen die hersenen totaal ongevoelig te zijn.

Vooraleer echter het trompetgeschal ingezet wordt om het grote nieuws aan te kondigen dat men hét wondermiddel tegen kanker heeft gevonden: voorlopig vindt men slechts bij 10% van alle kankerpatiënten dergelijke genmutaties die men met een gerichte therapie kan behandelen. Bovendien werkt het soms niet. Of zijn er teveel nevenwerkingen. De enigste waar ik last van lijk te hebben is vermoeidheid. Ik crash om de vijf voet om het even waar om het even wanneer. Ik eindig zo regelmatig in de zetel of in bed voor weer een uurtje of twee liggen in de armen van Morpheus. En het is zelfs niet duidelijk of het nu komt door de pillen of dat het mijn lichaam is dat na de helse strijd van de afgelopen maanden en jaren het begint op te geven of zich terug op te laden.

Maar dit alles betekent dus dat er nog heel wat mensen niet geholpen kunnen worden met dit type van medicatie. Ook zijn deze pillen nog niet vrij verkrijgbaar bij de apotheek of zo. Daarvoor bevinden ze zich nog te veel in een studiefase en zijn ook de productiekosten zelf nog veel te hoog. En ja hoor, in afwachting zal ik wel in het kader van een nationale studie even en vlotjes bewijzen dat je geen eierstokken moet hebben om voor deze pillen in aanmerking te komen. In weerwil van al die oubollige systeemstructuren zoals het riziv en die verwarde ziekenfondsen, die ergens onderweg vergeten zijn dat zij er zijn voor de zieke mensen en niet voor vadertje staat. Alle dankbetuigingen van toekomstige patiënten met teelballen zijn nu al in dank aangenomen.

Tegelijkertijd is het straf dat mijn kankercellen zelfs twee mutaties hebben. Alhoewel dat de oncologe dat niet zo uitzonderlijk acht en dat dat bij meerdere mensen voorkomt. Bijkomende onzekerheid is of niet één van die twee mutaties dominant is. Maar dat kan men voorlopig in de labo’s nog niet vaststellen. Je kan alleen maar hopen dat de pillen die jij krijgt bij jou werken. Hetgeen blijkbaar bij mij god zij dank het geval is. Willem zei zelf dat het de geneeskunde van de toekomst was. Dat wat hij deed en Yvo nu wel nog belangrijk was, levensreddend zelfs, maar dat dingen zoals deze pillen in de toekomst hun werk aanzienlijk zouden verlichten.

Blijft natuurlijk de grote vraag hoe lang dat dit gaat duren. Een oncoloog die mijn superoncologe verving wegens een weekje skivakantie wist me te vertellen dat het een beetje is zoals die bacteriën die mettertijd resistent worden aan antibiotica. Mijn kwaadaardige kankercellen gaan de komende weken en maanden ook verwoed op zoek naar manieren om die pillen te slim af te zijn. Eenmaal ze daar in slagen, wanneer ze zo’n resistentie opgebouwd hebben, zal het niet lang meer duren want dan kunnen ze weer ongestoord beginnen woekeren. Ondertussen hoop ik vooral dat alcohol geen negatieve invloed heeft op wat daar allemaal gebeurt onder mijn hersenpan en in dat antigifcentrum rechts vlak onder het middenrif. Een mens moet toch iets hebben om dit alles verder aan te kunnen.