Het Spiegelpaleis blijkt wel degelijk een absoluut krot te zijn

Ongelooflijk. Wat een farce. Afgelopen woensdag hebben we van de Witte Koningin electronisch het definitief verslag ontvangen van de medische experten aangeduid door de rechtbank en ze bevestigen gewoon het besluit van het voorlopige verslag, het besluit dat ze al genomen hadden nog voor de eerste en enige zitting plaats gevonden had: dat Ilse Mombaerts geen enkele fout heeft gemaakt en volgens de regels van de kunst gehandeld heeft. Net zoals bij de bomen worden de talrijke op- en aanmerkingen gecopy paste naar het definitief verslag en dan simpelweg weggewuifd met wat eenvoudige statements. En dat is het. Wat een farce. Wat een klucht.

Dat die mensen dit alles ongestraft of zelfs met de zegen van het gerecht kunnen doen is onvoorstelbaar. Onze rechtsstaat is gewoon een lachertje. Ze moeten het allemaal zelfs niet verbergen of stiekem doen. Ze doen het open en bloot. Op die eeuwige maskers van Ensor na dan natuurlijk. Wat een absolute schijnvertoning.

Om wederom te bewijzen dat ik niet uit mijn nek zit te lullen – want niet alleen word ik verondersteld te bewijzen dat er zware fouten gebeurd zijn in die Hydra van Leuven, ik moet ook nog eens goed oppassen met wat ik zeg – sta mij toe om enkele van die afwijzende handgebaren hier weer te geven. Gelieve wel enig geduld te oefenen want soms overvalt mij de weerzin in zo’n mate dat ik even moet stoppen met schrijven om daarna pas terug rechtop te kunnen zitten en voort te werken.

Het begint al goed met: “De heer Hoskens werd verwezen door dr. Veys naar een tertiair centrum. Het is onwaarschijnlijk dat een patiënt hierop ingaat zonder de reden hiervoor te kennen.” Ze stellen dus dat het niet anders kan zijn dan dat ik op de hoogte was van het vermoeden van kanker. Dit komt eigenlijk neer op zeggen dat ik lieg. Of zeggen dat ik een domme kloot ben want ik vertrouw op de kennis van een medisch expert, een oogarts, die mij doorverwijst naar een universitair ziekenhuis. Dat ik voor zover ik wist naar Gasthuisberg ging omwille van een ontstoken traanzakje moet ik blijkbaar eindeloos blijven herhalen.

Om het compleet te maken volgt dan in het verslag onmiddellijk de goede oude: “Bespreking van een differentiaaldiagnose is niet zinvol zonder medische kennis.” Daar heb je het weer: wij, de niet-medici, zijn achterlijk en onvolwassen. Niet in staat om medische problemen te begrijpen, enkel ze te ondergaan. Dus medici moeten niet tegen hun patiënten zeggen wat er mogelijks aan de hand is. Tegelijkertijd achten de medische experten diezelfde domme niet-medici wel in staat om te weigeren naar een tertiair centrum te gaan indien niet ingelicht over de juiste reden waarom. Van een contradictie in terminis gesproken. Kortom, ik denk dat die ‘experten’ zelf niet goed weten wat ze zeggen.

Het ganse kernthema van het pijnloos tot gevoelloos zijn van het bolletje naast mijn oog, dr. Veys sprak zelfs van een gevoelsstoornis, wordt weggemoffeld onder weer een extra laag aan medische kennis. Nu blijkt dat normaliter in het geval van een mucocele, dus niet een dacryocistitis, niet een ontstoken traanzakje, maar wel een traanzakje vol etter, er na drukuitoefening pus uit de traanhoek had moeten verschijnen. Wat ook al nooit het geval geweest is. Dus ook voor deze tweede diagnosestelling ontbrak een belangrijk klinisch bewijs. Nu vallen ze terug op louter een verstopping van de traanwegen. Zolang het maar in hun kraam past is het allemaal goed. Hun gelijk halen is het enige dat hen interesseert. Dat ze daarvoor zelf moeten beginnen verzinnen wat er allemaal gebeurd is, stoort hen niet.

Al onze opmerkingen op het advies van de tweede medisch raadsheer van de tegenpartij, jullie weten wel, die oogartse die dat tot onze verrassing een collega van het Wit Paard, de ophtalmoloog-gerechtsdeskundige, bleek te zijn, worden herleid tot een discussie over of er al dan niet een punctie had uitgevoerd moeten worden. De laatste opmerking die ze zich veroorloven te maken is: “In dergelijke setting is het niet logisch een punctie uit te voeren gezien gevaar voor het creëren van een iatrogene fistel op verstopt traanwegen!!” – spellingsfout inbegrepen. Ook een strategie die die medische experten blijkbaar graag hanteren: wat wild om zich heen spuiten met allerlei medische weetjes en uitroepingstekens om op die manier verwarring te zaaien. Want niemand heeft om een punctie gevraagd. Het enigste wat Yvo zijdelings geopperd heeft in zijn medisch verslag is dat een vreemd lopende operatie, met aberrante bevindingen, aberrant vergeleken met de aanvankelijke diagnose die geleid heeft tot de operatie, een goed moment voor het uitvoeren van een biopt was. Om dan te beginnen roepen dat er een gevaar op het creëren van een fistel was, is gewoon ridicuul. Vooral ook als je je nog eens bedenkt dat blijkbaar volgens diezelfde ‘experten’ een operatie uitvoeren op een plaats waar zich mogelijks een kwaadaardig gezwel bevindt dan weer geen enkel gevaar constitueert. Want dat gevaar, die uitroepingstekens, veel meer dan twee, brengen ze nergens ter sprake.

En over het volledige en goed gestoffeerde medische weerwoord van Yvo gesproken, toch een wetenschappelijke en praktijkgebaseerde opinie van een professor/chirurg van een weliswaar ander universitair ziekenhuis, dat wordt met één zin aan de kant geschoven: “Dit verslag brengt geen nieuwe gegevens aan die aanleiding geven tot wijziging van de besluiten geformuleerd in het voorlopig verslag van het voorlopig verslag.” Eén zin van 24 woorden om een welgeformuleerd en doordacht medisch advies van zo’n 1,524 woorden te kelderen. Voor de aandachtigen onder ons staat er, hoe symbolisch, in die ene zin dan ook nog eens een joekel van een redactionele fout. Want het staat er écht zo hein: “… in het voorlopig verslag van het voorlopig verslag.” Zelf eens grondig het eigen definitief verslag herlezen is teveel gevraagd van die experten. Maar misschien doet het pijn aan de ogen om zoveel huichelachtigheid nog eens een keer door te nemen.

Als antwoord op onze kritiek dat Ilse Mombaerts als ‘somniteit’ (hun woord, niet het onze, want een normale mens weet niet wat het betekent), in onze taal als topspecialiste dus, een differentiaaldiagnose heeft gemist, krijgen we terug: “De internationale gekende en erkende expertise in dit domein van prof. Mombaerts wordt aangehaald om te beweren ‘dat zij dit zou moeten geweten hebben’ en dus ‘een fout heeft gemaakt’, kan je ook omdraaien: het feit dat zelfs Ilse Mombaerts niet gealarmeerd was door de casus van pt kan ook aantonen dat het hier geen uitzonderlijke casus leek en aanvullende beeldvorming voorlopig niet was aangewezen gezien wachttijd (NMR) , kostprijs (NMR, CT) stralingsrisico (CT) of gebrek aan accuraatheid (echo).” Ons punt natuurlijk zijnde dat het wel degelijk om een uitzonderlijke casus ging én vooral dat zij, als topspecialiste, dit net wél had moeten opmerken. Dat is net hetgeen dat verwacht wordt van een ‘wereldvermaarde’ topspecialiste. En dit zeker als een ‘gewone’ oogartse wel in staat is om de juiste differentiaaldiagnose te stellen. En nog meer zeker als er een doorverwijzingsbrief is die wijst op het risico van kanker.

Wat betreft de serie van opgelijste redenen waarom een scan volgens de experten op dat moment niet tot de mogelijkheden behoorde:

1. De wachtttijd op een NMR. Na al mijn ervaringen in mijn door toedoen van Gasthuisberg rijkelijk gevulde en gruwelijke ziektegeschiedenis kan ik gerust stellen dat een NMR of MRI nog niet echt moest. Een CT had ook volstaan, dank u. Bovendien is het vreemd om te vernemen dat de wachttijd om een NMR te maken ingeroepen wordt als reden om er geen te maken, terwijl dat ik vier (4! – zij uitroepingstekens, ik ook dan) maanden heb moeten wachten op een operatie die de verkeerde bleek te zijn. En die lange wachttijd lijkt voor de ‘experten’ dan weer helemaal geen probleem te zijn.

2. De kostprijs (NMR/CT). Zijn ze zot geworden om dit in te roepen als reden? Is mijn leven dan helemaal niets waard? Ben ik gewoon een vod die ge gewoon weg smijt in de grijze bak van de afvalophaling? Bovendien, hadden ze toen, zoals het hoorde, zoals het de bedoeling was, zoals Dr. Veys vroeg in haar doorverwijzingsbrief, een CT afgenomen, had de gigantische kostprijs van mijn behandelingen volgend op al het geklungel van Mombaerts nooit plaats gevonden.

3. Het stralingsrisico (CT). Wat zijn ze toch zorgzaam en voorzichtig, die experten. Want ja, dat had toch wel heel erg geweest, dat stralingsrisico. Vandaar dat ze nu om de drie maanden CT’s aan het afnemen zijn van mijn lichaam. Ik vraag me ook af wat het gevaarlijkst zou zijn: 1 CT-scan afnemen in 2018 of 25 CT-scans, 7 MRI’s en 5 PET-scans in 2018, 2019, 2020, 2021 en 2022? Want daar moet ik ondertussen ergens zitten opnieuw na al het geklungel van Mombaerts boven op die berg.

4. Gebrek aan accuraatheid (echo). Niemand heeft om een echo vraagt. Maar inderdaad, leuk weetje, dat is minder accuraat. Wordt vooral ook gebruikt om lymfe- en bloedvaatstelsel in kaart te brengen. Daarvan heb ik er ondertussen ook al een aantal achter de rug. En dan? Willen ze tonen dat ze in staat zijn de verschillende types van bestaande scans op te sommen? De PET-scan zijn ze dan wel vergeten. Of is het weer zo’n typisch medisch expertenspelletje om wat extra zand in de ogen te strooien? Zo van laat ons eens over iets totaal anders beginnen?

Onze klacht van schijn van partijdigheid – het Wit Paard, de ophtalmoloog-gerechtsdeskundige, die actief is in dezelfde praktijk als een van de raadsheren van de tegenpartij – wordt onontvankelijk verklaard met een verwijzing naar de eer van de betrokken experten. Op hun woord van eer hebben ze verklaard elkaar niet te kennen. En daarmee is de kous af. Zo simpel is het. Dat we daar niet aan gedacht hebben. Het is gewoon oneervol van ons om ook maar te durven stellen dat er mogelijks toch een probleem is.

Onze grote vrees dat de afwezigheid van een oogarts als raadsheer, afwezigheid bewerkstelligd door de onwil van al die gecontacteerde oogartsen om als raadsheer op te treden, door de heersende omerta binnen die club, tegen ons gebruikt zal worden wordt zonder enig tijdverlies bevestigd. Naar het einde van het document toe wordt gesteld: “Het ligt voor de hand dat meer waarde wordt gehecht aan het verslag van een oogarts dan dit van een gastro-enterologisch chirurg als het gaat om een specifiek oogprobleem.” Dit terwijl dat Yvo er net een punt van had gemaakt om duidelijk te verklaren dat hij geen gastro-entereloog is. Dat hij tal van wetenschappelijke artikelen over tumorale aandoeningen op zijn naam heeft staan. Ik zeg jullie, alles wat we zelf zeggen, zelfs dat van onze enige echte medische raadsheer, wordt gewoon straal genegeerd. Waarschijnlijk is het met ditzelfde gemak dat de dossiers bij dat vierkant draaiend Fonds voor Medische Ongevallen stuk voor stuk weggezet worden.

Hier moet ik een klein zijsprongetje maken om mijn verhaal af te maken. Net omdat ik vreesde voor deze zwakte aan onze kant, de afwezigheid van een oogarts als raadsheer, ben ik onlangs terug naar dr. Veys gegaan, de oogarts die mij in april 2018 doorverwezen heeft naar Ilse Mombaerts. Niet om haar te vragen medisch raadsheer te worden. Want dat kon juridisch gezien niet als betrokken partij. Maar omdat ze toendertijd duidelijk misselijk werd van wat er met mij gebeurd was ondanks haar doorverwijzingsbrief. En omdat ze toen gezegd had dat ze mij wel wilde helpen als ik ooit verhaal wilde halen. Om haar te vragen gewoon neer te schrijven wat toen haar gedachtengangen geweest waren tijdens mijn twee consultaties bij haar, wat zij toen vastgesteld heeft en wat haar verwachtingen naar ‘Professor’ Ilse Mombaerts toe waren toen ze mij doorverwees. Niets meer, niets minder. Zonder zelf ook maar enig oordeel te vellen over wat er later gebeurd is. Enkel en alleen al een korte weergave van dit alles leek mij minstens een gedeeltelijke compensatie voor onze ontbrekende oogarts-raadsheer. En eindelijk zouden op deze manier de misselijkmakende discussies en insinuaties stoppen of er nu al dan niet een bolletje naast mijn oog zat bij die daarop volgende consultaties in Gasthuisberg. Ik vreesde dat ze het niet ging doen. Omdat de belangen voor haar te groot zijn. Omdat die moloch boven op de berg met de vele hoofden zich op drie kilometer van haar kleine praktijk bevindt. Omdat ze zelf nog bij Ilse Mombaerts in opleiding geweest is. Toch heeft ze het gedaan. Toch iemand uit die medische wereld met integriteit en een verantwoordelijkheidsgevoel. In haar beschrijving van het verloop van de consultaties stelt ze nadrukkelijk: “Gezien een niet-pijnlijke, niet-geïnflammeerde zwelling met gevoelsstoornis ook wel zou kunnen passen bij een tumoraal proces, neem ik dit idee deze keer mee in mijn differentieel diagnose en stel daarom ook beeldvorming voor.” Maar ook deze ganse verklaring van dr. Veys wordt naar de prullenmand verwezen: “De verklaring van dr. Veys brengt geen nieuwe gegevens aan.” Zo staat het er. Voor de rest wordt er geen woord aan verspild. Net zoals de doorverwijzingsbrief lijkt het document zelfs niet te bestaan. Het wordt zelfs niet opgenomen in het definitief verslag. Alle andere documenten die we hen toegestuurd hebben wel, maar de verklaring van dr. Veys niet. Vreemd toch dat net dit document geen toegang heeft gevonden tot dit ‘definitief’ verslag.

En dat is het. Net zoals bij het eerste, voorlopige verslag van de medische experten d.d. 22/11/21 is er van een inhoudelijke reactie op al onze op- en aanmerkingen geen enkele sprake. Als dit het geroemde proces op basis van ‘tegensprakelijkheid’ is, dan trekt het gewoon op geen kloten. Iedereen mag wel zeggen wat zij of hij denkt, maar dat is enkel omdat wat zij of hij denkt totaal niet belangrijk is. Ze trekken zich d’r gewoon geen ballen van aan, die ‘experten.’

Net deze week verschijnen er in de pers artikels over een huisdokter die half verlamd is geraakt na een slecht geplaatste epidurale tijdens een bevalling. Na 10 jaar is er eindelijk een uitspraak gevallen in het proces dat ze aangespannen had tegen de anesthesist die de fout beging. Na 10 jaar wordt ze eindelijk in haar gelijk gesteld en gaat ze een aanzienlijke schadevergoeding krijgen. De kalvarietocht die zij echter in haar rolstoel heeft moeten afleggen om daar te geraken is gewoon hallucinant. Er zijn, stel je voor, zelfs privé-detectives op haar afgestuurd door die brave medische goegemeente annex verzekeringsmaatschappijen. Maar wat deze zaak vooral bijzonder maakt: zij zelf was en is nog steeds een medicus. Ze behoort dus tot de kaste van de witgeschelpten. Stel je dan eens voor in wat voor een positie dat niet-medici zich in een dergelijk proces rond medische fouten bevinden. De totale onmacht waarin die mensen zich bevinden. Zonder ook maar enige structurele hulp van wie dan ook. Structureel want buiten de vrienden en familie natuurlijk. Buiten de zelfgezochte advocaten. Buiten het eigen kleine netwerk dus. Zelf kan ik dit, jammer genoeg, alleen maar bevestigen. Ik kan er zelfs nog aan toevoegen de plaatsvervangende schaamte die je als slachtoffer ervaart. Eerst bij het vaststellen van wat er gebeurd is. Daarna bij het doornemen van al deze leugenachtige teksten die de waarheid verdraaien en het slachtoffer voor de zoveelste keer een afschuwelijk slecht gevoel geven.