Samen met de Freggels naar gene zijde

Voilà, 5 bestralingssessies op een week tijd. Vijfmaal op en af van Kortenberg naar Gent op een week tijd, met dank aan het onvoorstelbaar amateuristische geklungel van Gasthuisberg. In het beste geval of in het slechtste geval, ik weet het al lang niet meer, zou het nog één keer kunnen lukken. En het was nu al de hel. Door de bestralingen zelf maar vooral ook doordat dat trapeziussyndroom net dit moment gekozen heeft om helemaal los te gaan. Van slapen is er nu helemaal geen sprake meer. De zenuwpijn trekt omhoog langs mijn rechtoor tot boven op mijn hoofd. En langs dit parcours lopen de pijnscheuten voortdurend op en neer. Na de Paracetemol volgt de Ibuprofen, maar ik vraag me af of dat iets zal veranderen. Als ik even de pillen vergeet voel ik de nekpijn meteen weer opkomen. En ondertussen sleep ik me zowat dagelijks naar het radiotherapiecentrum van het UZ Gent.

Op weg naar daar zit ik naast Tin telkens zo veel als mogelijk snot uit mijn neus te verwijderen, hetgeen door dat derde neusgat allesbehalve een evidentie geworden is. Opdat ik straks ondanks het masker naar adem kan happen. De sessies zelf zijn nog erger dan verleden keer. Ditmaal kan ik helemaal niets meer zien. Dus nu geen lange witte arm meer met het donkere oog van Hal 9000, de robot uit de Space Odyssey, eraan. Het masker drukt mijn ene oog helemaal plat. Onmogelijk om het open te houden. Als ik mijn beklag doe, blijkt dat er een blauw kruis over het masker loopt waarvan het snijpunt net over het oog gaat. Verwijdering van het oog in het masker zou ook verwijdering van het blauwe kruis betekenen. En laat dat nu net noodzakelijk zijn voor de bestralingsmachine.

De machine die op die ene week twee keer stuk gaat. Zelfs tot hier dringt de afbraak van onze welvaartsmaatschappij dus door. Bij de aanvang van de sessies werd mij nog uitgelegd dat er voorafgaandelijk aan de eigenlijke bestralingen scans uitgevoerd moesten worden, scans om te checken dat mijn hoofd helemaal juist ligt. Die scantoestellen zijn door de luchtvochtigheid een beetje moeilijk aan het doen. En raar maar waar, vanaf het tweede incident worden er geen scans meer genomen, maar direct de bestralingen uitgevoerd. “Het is niet langer nodig,” zo wordt mij eenvoudigweg meegedeeld.

Bestralingen die deze keer niet uit één stevige bestralingsstoot bestaan maar uit 4 opeenvolgende. Alsof ze telkens eerst de linkerbovenhoek doen, dan de rechterbovenhoek, dan de rechts- en dan de linksonderkant, en zo de ganse cirkel van de kleine hersenen vol maken. Af en toe ruik ik opnieuw die misselijkmakende geur van weleer. Maar door de verschillende operaties aan en in de buurt van mijn neus is mijn reukvermogen sterk achteruit gegaan. Dus dat is nu toch een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen.

Ook nog erger dan verleden keer: mijn lichaam dat niet bestraald wilt worden. Waar het protest van die krijsende stem in mij de vorige keer luidruchtig was, is ze nu oorverdovend. Met man en macht probeert ze mij van die tafel te krijgen. Maar door het masker dat mij volledig verblindt en telkens opnieuw vastnagelt aan de tafel ben ik totaal hulpeloos. Ik kan me plots inbeelden hoe dat Frankenstein zich moet gevoeld hebben toen hij door de bliksem tot leven gebracht werd.

Geen ‘The Final Countdown’ wel deze keer. Maar veel bizarder: telkens de laser zelf in gang schiet en het blauwe licht door masker en ooglid heen dringt, klinken er heel ver weg rare stemmen op de achtergrond. Raar want het zijn geen gewone stemmen. Niet de stemmen van mensen. Wel van vreemde levende wezentjes zoals ‘De Freggels’ uit mijn jeugd. Maar nog wat ijler dan die originele stemmetjes. Zeker niet verstaanbaar. Kinderlijk. Maar wel druk bezig. Even denk ik: “De zielen van de vele overledenen, die ook op dit toestel gelegen hebben, die mij waarschuwen of zich al verkneukelen op mijn nakende komst?” Maar dan denk ik: “Neen, dat kan niet. Dat is toch echt iets voor jou, Patrick, om zo’ n hersenspinsels te verzinnen.” En ondertussen zijn ze maar druk bezig ginder.