6, 7 en 8 maart 2023 – Godganse dagen

Ik begrijp nu waarom ik in 2019 niets geschreven heb over de toenmalige vijf maanden lange chemokuur. Het kost mij nu ook enorm veel moeite. Zelfs herinneren wat er net gebeurd is is vaak een opgave. Bovendien is de luciditeit weg. En met de luciditeit de aciditeit, de scherpte. Alles bevindt zich in een waas in mijn hoofd. Leven als een zombie noem ik het. Het staat voor verdwaasd door het leven dwalen. Of de realiteit om me heen bestaat uit vage droombeelden. Zo kan je het ook met een mooie oxymoron zeggen. Alles is gewoon ver weg. Onbereikbaar, maar niet onbemind. Buiten de chemo en het gezin, die twee katten en twee konijnen, je naaste omgeving, houdt niet veel je bezig. Terwijl je weet dat er zich daarbuiten een wereld bevindt met mooie en lelijke mensen, oude natuur ingeplet in een volledig verstedelijkt gebied en dat alles gelardeerd met allerlei sociale activiteiten. Ondertussen sleep je je lichaam van de ene sessie naar de andere.

In de derde week, de ‘goede’ week, is er een opflakkering van energie, zoals een kaarsje dat oplicht wanneer een deur of een raam open staat en er plots wat tocht door de kamer gaat. En het duurt even lang. Want als de week daarop de deur weer toe gaat zakt het vlammetje ineen en verschrompelt het terug tot de hoogte van de zetel waarin je ligt en de afstand tot het scherm van de iphone boven je hoofd. Dat 1758ste wereldwonder biedt soelaas, maar geen afleiding. Dat is niet langer mogelijk. Zoals bij een onderbroken weg even een omleiding nemen. Om zo toch je doel te bereiken. Dat gaat niet meer. Doelloos rondzwerven alsof je al een schim bent, een onzichtbare man die geen enkel spoor meer nalaat, in die wonderlijke digitale wereld of daarbuiten, dat is je lot. Om dan af en toe opeens, als uit een nachtmerrie, wakker te schrikken met dat verschil met vroeger dat de nachtmerrie telkens door gaat. Want wat je ook doet, waar je ook bent, wat er ook gebeurt, telkens opnieuw is er die plotse gedachte aan die ziekte, het finale karakter ervan, die vraag of het terug aan het groeien is ergens in je lichaam en de wetenschap dat als het verder groeit dit ganse circus niet lang meer zal duren.

Hangoudere tot dat de vermoeidheid toeslaat. Dan is het onmiddellijk lichten uit en niets kan verhinderen dat je stante pede in slaap valt. Crashen noem ik dat dan weer. Want het voelt ook zo aan. Je kan nog net dat deken over je schouder trekken. En je bent al vertrokken richting dromenland of, in mijn geval, het volgende horrorverhaal want ik ben de laatste tijd altijd maar aan het vluchten in mijn dromen. Van vanalles en nog wat. De enige constante is dat het niet lukt, dat vluchten.

Vanaf de derde dag na de chemosessies slaat deze allesoverheersende vermoeidheid onverbiddelijk toe. Wanneer de cortisone die voor de chemo telkens gegeven werd om je aan te sterken uitgewerkt is. En ze duurt ongeveer vier dagen. Vier dagen van uitgeteld in de zetel of het bed liggen. Tot dat je terug een beetje op je even bent. Alleen die waas blijft hangen. Die gaat niet weg. Die is zelfs na drie weken nog niet weg. En zo sukkel je voort in die nevel waarin je af en toe schimmen ziet opdoemen. Schimmen die dingen vragen of opmerken. Vragen hoe het met je gaat. Vragen hoe het geweest is. Vragen hoe lang ik die uitslag al heb. Of ik geen koorts gehad heb. En heel af en toe vraagt iemand, iemand van de medische staf die mijn medisch dossier bekeken heeft, omineus of ik nog niet gevallen ben.

Doordat ik me vergist heb, dacht dat ik de eerste keer ook op maandag, dinsdag en woensdag chemo kreeg, starten de zwaarste dagen nu net in het weekend. In 2019 kon ik die zaterdag nog goed aan omdat ik op woensdag, donderdag en vrijdag chemo kreeg en dus op zaterdag nog vol cortisone zat. Zondag viel ook nog mee. Om dan vanaf maandag volledig van de kaart te zijn. Maar nu begint het al in het weekend. Op zaterdag lig ik lamlendig in de zetel. Net wanneer de kinderen thuis zijn. Net wanneer er toch nog eens een keer iets leuk gepland is: een etentje, een kindertheaterstuk, een nichtje van Sam en Ella die in een koor zingt. Al snel merk ik dan ook dat het weekend na de chemo off-limits is. Ik ben meer dood dan levend op de verschillende gelegenheden. Val bijna omver van de slaap. Zelfs zonder symphonie van Mahler. Wat wel super is is dat het opnieuw gelukt is met één spuit. Alle drie de dagen. Ook krijg ik een voorschrift voor een spoelmiddel tegen aften mee. Want mijn mond heeft blijkbaar besloten om te delen in de ellende van het hoofd. Mijn hartslag in rust is wel aan het stijgen: waar ik vroeger rond de 50 zat overschrijd ik nu al regelmatig de 60. Maar als de chemo gedaan is en de lente volop bloeit ga ik terug fietsen. Dat is toch mijn vast voornemen.

Auteur: phoskens

Patrick Hoskens (°28/03/1966), Product Marketing Manager met een onderbroken loopbaan, op zoek naar een brug naar de toekomst en een zo lang mogelijk leven Toon alle berichten van phoskens