8 mei 2023 – Onze rechtsstaat is een schurkenstaat geworden

Het is weer kermis in de hel van het Spiegelpaleis. Op 8 mei, drie dagen na de vijfde chemoreeks, de dag waarop de chemo het zwaarste doorweegt – de tijdens de chemo ter versterking toegediende cortisone is volledig uitgewerkt en je bevindt je nu in die ijle zone waarin je als ellendige chemozombie verdwaasd door de wereld dwaalt – ontvangen we de eerste ‘conclusie’ van de tegenpartij. Lang en hoopvol verwacht aangezien wijzelf in onze eerste conclusie twee maanden geleden eindelijk een objectief en deskundig verslag van een erkend ophtalmoloog, diensthoofd ophtalmologie zelfs van een ander universitair ziekenhuis in België, een echte professionele evenknie van Ilse Mombaerts dus, hebben kunnen toevoegen aan het dossier. En na al de moeite dat het ons gekost heeft om iemand te vinden bereid om de omerta van de Vlaamse liga der ophtalmologen te doorbreken, het was dan ook een Nederlander onbezoedeld door al de lokale zwijgplichten, zijn de verwachtingen aan onze kant bijzonder hooggespannen. Want de idee is dat in deze fase van het proces een partij zegt wat hun finale bevindingen zijn – vandaar de benaming ‘conclusie’ – waarop de andere partij dan reageert en zegt wat die van hen zijn, waarop de andere partij dan nog eens reageert en die van hen geeft, waarop de andere dan nog eens de mogelijkheid krijgt om te reageren, in de hoop zo samen het juridische walhalla te bereiken: de beruchte tegensprekelijkheid waar zoveel over te doen is in het Spiegelpaleis. Via deze ping pong wordt elke betrokken partij verplicht het eigen standpunt verder te verduidelijken in acht genomen de bezwaren en argumenten van de tegenpartij. Om dan uiteindelijk op basis van het volledige dossier de rechter de kans te geven zich uit te spreken over de grond van de zaak. Want op deze manier wordt het beginsel van hoor- en wederhoor, een van de belangrijkste onderdelen van de rechtspraak, gerespecteerd. Ten minste zo zou het moeten zijn.

De eerste ‘conclusie’ van de tegenpartij bestaat uit twee documenten. Een document van de Timmerman, de advocaat van Gasthuisberg, kennis-vriend-collega van de Walrus, mijn advocaat expert in medische fouten, de man strak in het pak, altijd met een lederen boekentasje en perfect gecoiffeerd. En een document van de zogezegd medische expert van de tegenpartij, de Hooggeleerde Man met de Vele Academische Titels die hij niet nalaat Allemaal Apart Te Vermelden bij de aanvang van elk document op zijn naam. Een heuse kolom aan titels is het. Acht regels heeft de man telkens nodig om ontzag in te boezemen. David Bowie zou het allemaal niet nodig gehad hebben. Hij zou de man direct doorzien en met de vinger gewezen hebben: “Look, there is the man who sold the world.”

Want ondertussen heb ik door dat ons systeem helemaal niet zo functioneert zoals hierboven beschreven. Het ganse beginsel van hoor- en wederhoor wordt totaal niet gerespecteerd. Want er wordt gewoon niet geluisterd naar de andere. Niemand vindt gehoor bij niemand. Nog straffer, elke partij mag om het even wat zeggen dat ze wilt en zelfs blijven zeggen. Zelfs als het er met de haren bijgesleurd wordt. Zo bleef de tegenpartij in ons al lang vervlogen bomenproces die Ferrarisatlas nog opgemaakt in opdracht van de Oostenrijkse Nederlanden in 1771 naar voor schuiven als weerwoord tegenover onze landverslagen opgemaakt door beëdigde landmeters in de 21ste eeuw. Maar, mijn beste mensen, om het even wat zeggen, zelfs als het compleet belachelijk is, gewoon om toch maar iets te zeggen, hoe noemt men dat? Is dat niet al bedriegen of zelfs liegen? Of dat al dan niet zo zou zijn wordt in het Spiegelpaleis overgelaten aan de ‘beroepseer’ van de betrokkenen. Beroepseer die al de actoren verondersteld worden te hebben. Maar als ze er geen hebben, als ze zelfs totale onzin durven uitkramen, is er niemand die hen hierop aanspreekt. En is er niemand die corrigerend optreedt. Alles kan en mag. Het is gewoon één grote misselijkmakende show.

Hetgeen ook ineens verklaart hoe dat een proces als dat van Sanda Dia mogelijk is. Als men, als betrokken partij alle mogelijke nuances en jammerlijke gevolgen van het gebeurde mag opsommen, zelfs de meest stompzinnige, dat Sanda Dia toch zelf in de put gekropen is, dat niemand hem daartoe gedwongen heeft, dat het gewoon een uit de hand gelopen dopingsritueel geweest is, dat in de plaats van de halve liter visolie uit te kotsen in de natte vrieskou van de put, Sanda er onbedoeld aan gestorven is, en dat die jonge daders ochottekes toch in de fleur van hun leven zitten en al genoeg geleden hebben, tja waar zit dan nog de wandaad en hoe groot is ze nog? Terwijl Sanda Dia dood is. Zichzelf niet eens meer kan verdedigen. Je zou verwachten dat onze rechtsstaat dat voor hem zou doen. Maar niet dus. Let op, dat die Reuzegommers Dia niet met voorbedachte rade vermoord hebben dat is duidelijk. Dat er alhoewel van zware nalatigheid en mensonwaardige behandeling van het slachtoffer sprake is geweest en zelfs vernietiging van bewijsmateriaal net zozeer. En toch worden er onwaarschijnlijk lichte straffen uitgesproken omwille van alle mogelijke verzachtende omstandigheden. De vraag welke straffen een groepje migrantenjongeren zouden gekregen hebben als ze hetzelfde zouden gedaan hebben met een echte Pallieter uit het Vlaamse hinterland blijft dan ook meer dan pertinent.

Om te bewijzen dat dit alles zo is, dat onze rechtspraak op deze manier verloopt en er dus helemaal niet gezocht wordt naar de waarheid, de waarheid waar de vader van Sanda zo nadrukkelijk om vroeg, maar dat net halve waarheden en flagrante leugens gebruikt worden om een wan- of misdaad te verdoezelen en dat je zo de facto een klassenjustitie creëert, volgt hier toch weer een korte analyse van de teksten van onze tegenpartij. Want, zoals jullie zullen zien, zijn die dikbetaalde parasieten van het juridische ecosysteem krakken in het verzinnen van de meest monsterlijke bomen voor het sprookjesbos dat de rechters uiteindelijk voorgeschoteld krijgen.

Zo vangt de conclusie van de Timmerman aan met een beknopte weergave van de “Feitelijke Voorwaarden”. Maar dan wel feiten die nog altijd vol staan met fouten. Fouten die door ons al herhaaldelijk aangestipt geweest zijn in onze reacties. En de meeste zelfs al op de enige installatievergadering/zitting die plaats gevonden heeft op het medisch cabinet van de Witte Koningin, de via een avondopleiding of twee veredelde huisdokter die op deze manier nog een appeltje voor de dorst bijverdient tijdens haar pensioen. Fouten die door haar plechtig beloofd hand op het hart opgenomen zouden worden in haar eindverslag maar nergens terug te vinden zijn. Op twee misschien na dan om toch maar te doen alsof. Zo wordt er nog steeds beweerd dat er van roodheid en pijn sprake was. Terwijl ik altijd, al tijdens de verschillende consultaties voor de operatie door Hartenkoningin en zelfs vlak na de operatie en later toen het explodeerde tot een heus gezwel de totale gevoelloosheid van het ding naast mijn oog van de daken heb staan schreeuwen. Terloops wekt de Timmerman de indruk dat mijn vlucht als een dief in de nacht naar Gent in samenspraak met Hartenkoningin heeft plaats gevonden want de noodzaak van een biopsie door de wel professioneel handelende oogarts Decock in het Maria Middelares ziekenhuis werd volgens hem ‘bijgetreden door Ilse Mombaerts’. Terwijl de biopsie te Gent voor diezelfde avond al ingepland stond. Dus al vast lag lang voordat Tin en ik op 7 december 2018 Hartenkoningin in haar consultatieruimte mededeelden dat we na maanden wachten op professionele hulpverlening in Gasthuisberg van haar diensten niet langer gebruik gingen maken. Nog een feit dat we al herhaaldelijk en met nadruk gemeld hebben. En dat ze blijven negeren om de eenvoudige reden dat ergens in de loop van diezelfde dag, de 7de december 2018, Mombaerts na ons bezoek snel nog een extra notaatje van eigen subtiele hand heeft toegevoegd in het medisch dossier. Niets anders dan post-factum recuperatie van de feiten om gezichtsverlies te vermijden. Zo lelijk gaat het eraan toe in die cleane medische milieus. Verder moet ik aan de feitelijke voorwaarden niet veel woorden vuil maken. Zelfs de verwijzingsbrief van de oogarts die mij doorverwees naar Mombaerts komt niet langer te sprake in de weergave van de feiten van de Timmerman. Zo feitelijk is ze.

Daarna volgt nieuwe totaal onbegrijpbare juridische prietpraat. Zo wijst hij er fijntjes op dat Sam geen schadevergoeding meer moet ontvangen. Dat ze ondertussen al meerderjarig is. Dat ze minderjarig was op het moment van de feiten, dat ze haar vader vroegtijdig gaat verliezen door het geklungel van Hartenkoningin, en dat ze de fysieke aftakeling op de eerste rij gaat mogen mee maken, meerderjarig of niet, daar wordt dus allemaal geen rekening mee gehouden. Of gaan ze slachtoffers van medische fouten nu ook nog eens bewust beginnen straffen voor de waanzinnig lange duur van die processen hier in dit land? Dan gaan ze binnenkort kunnen zeggen terwijl ze een speekselmedaille op de borst kleven: “Goed gedaan van ons. Mijnheer Hoskens is eindelijk gestorven. Dus die moeten we ook al geen schadevergoeding meer betalen.” De schurken zijn ertoe in staat.

Redelijk wat tijd wordt er door de Timmerman gestoken in hun verdediging dat het gratuit is om a posteriori te stellen dat er ergens iets misgelopen is. Te verklaren dat het allemaal heel anders had kunnen verlopen. Dat dat wel een heel zwakke en oppervlakkige kritiek is. Dat er echter a priori door een andere oogarts werkende in een kleine privé-instelling, geen eminente professor van een universitair ziekenhuis dus, al uitdrukkelijk gewezen was op het gevaar van kanker wordt totaal verzwegen. Daar moet ook niets meer over gezegd worden in hun ogen. Want, zoals eerder al gezegd, bestaat die hele verwijzingsbrief al helemaal niet meer in hun ‘feitelijke voorwaarden.’ En dat Mombaerts als topexperte en diensthoofd van een universitair ziekenhuis alle middelen ter beschikking had om voorzichtiger te werk te gaan is ook niet de moeite van het vermelden waard. Het is allemaal totaal afwezig in hun betoog.

Natuurlijk laat de Timmerman niet na op het einde uitvoerig te vermelden dat de ‘bodemrechter’, wat dat ook nu weer zou mogen betekenen, onze klacht dat het eindverslag van de Witte Koningin op niets trekt verworpen heeft. En insinueert dan ineens dat dit ook betekent dat de bodemrechter akkoord gaat met de ronduit bespottelijke eindconclusie van de Witte Koningin dat er geen enkele fout of nalatigheid gebeurd is. Terwijl er nog altijd geen uitspraak ten gronde gevallen is. Maar, toegegeven, hoe dat we dit nu weer gaan kunnen aanvechten moet nog worden bekeken. En of het nog wel zin heeft ook. Want als je ziet hoe en met welk een gemak die mensen terechte en gefundeerde tegenwerpingen negeren terwijl ongefundeerde, uit de losse pols geformuleerde stellingnames de vrije hand krijgen, wordt dit wel een terechte vraag. Heeft dit nog wel allemaal zin? Dit wanhopig vechten tegen de bierkaai? Die hautaine en hypocriete bende van het veelkoppige monster boven op die berg in Leuven confronteren met hun vieze leugens?

Want o ja, ik was het bijna vergeten. Er is ook nog de nieuwe bijdrage van de Hooggeleerde Man met de Vele Diploma’s. Je zou zeggen dat gaat hier nog eens knetteren. Met al die diploma’s. Maar voor 98% is het een copy paste van zijn eerste advies van ondertussen al zo’n twee jaar geleden. Nog steeds met foto’s van mij en al uit het medisch dossier afkomstig. Niet dat ik ooit toestemming heb gegeven. Niet dat, om maar iets te zeggen, er ook maar één andere partij is die het nodig acht om mijn gezicht en vooral de staat van mijn oog eind november 2018 te copy pasten in hun verslag. Maar wel dus de man met de eindeloze lijst aan titels. Foto’s die genomen zijn zonder enige uitleg aan het einde van mijn lijdensweg te Gasthuisberg toen ik eindelijk terug binnen geraakte in de coulissen van Hartenkoningin. Net mug shots uit Amerika. Alsof ik de misdadiger ben. Ze moeten aantonen dat het een dacryocystitis, een ontstoken traanzakje, had kunnen geweest zijn. Terwijl het dat niet was. Terwijl er genoeg indicaties waren dat het ook iets anders kon zijn. Iets veel ergers. En dat er zelfs van bij de aanvang een doorverwijzingsbrief van een erkend oogarts was die er expliciet naar verwees. Maar dat bewijsstuk wordt ook hier weer net als bij de Timmerman al niet meer vermeld.

Aanhangers van de Diplomaman zullen beweren dat hij tenminste consistent is. Twee jaar zijn verlopen. Tal van bezwaren en opmerkingen zijn ingediend en toch blijft zijn stelling onveranderd. Maar ik zeg dat dit alles getuigt van een ongelooflijke arrogantie en mateloze pretentie. Hoe ver dat dit gaat en hoe hallucinant dit allemaal wel niet is, blijkt uit het feit dat hij, als medisch raadsheer van de tegenpartij, de door ons zo moeizaam verkregen expertise van een ophtalmoloog-expert, diensthoofd ophtalmologie van een ander universitair ziekenhuis, de Nederlander, het verslag waarbij dat ik thuis in de zetel zat te wenen met het gevoel na al die tijd eindelijk gehoor te vinden, opnieuw gemakzuchtig wegzet met de stelling ‘dat het geen nieuwe elementen aanbrengt.’ Gewoon één zin van 6 woorden om een professioneel opgemaakt en vakkundig verslag, deze keer van 1528 woorden, aan de kant te zetten. Net zoals voordien gebeurd is met het expertise-verslag van Yvo, professor-chirurg met veel ervaring in oncologische aandoeningen, en de doorverwijzingsbrief en latere verklaring van mijn oorspronkelijke oogarts te Winksele.

Maar deze keer betreft het dus wel de expertopinie van een echte peer van Ilse Mombaerts. Dus nu gene zever meer. Geen “dat is geen oogarts, die weet niets van ophtalmologie”-bullshit. En toch opnieuw dit simplistisch wegwuiven met ‘het voegt niets toe aan het debat.’ Terwijl dat die medisch adviseur Eerste Klas, de Man met de indrukwekkende lijst aan diploma’s waarmee hij zo graag pronkt, hij die dat de wereld en alles waarvoor ze zou moeten staan verkocht heeft samen met zijn ziel, bedenk ik me plots, zelf de ballen afweet van oncologie en zelfs ophtalmologie. Tegelijkertijd dringt ook nu pas het besef binnen dat er, buiten een flutverslag van een gewone oogartse uit de stille Kempen vol boutades, totaal niet betrokken en duidelijk erbij gesleurd zonder enige achtergrond in medische fouten, laat staan dat van een expert-ophtalmoloog of zelfs van een expert tout court, zich in het dossier van de tegenpartij bevindt. Zelfs van het zelfingenomen, achteruitgezakt in zijn zetel, geleuter over de symptomen van een traanzakontsteking en nadien via mails of telefoontjes verder ingefluisterde nepargumenten van het Witte Paard, de ophtalmoloog-expert geselecteerd door de Witte Koningin, blijven er slechts wat sporen hier en daar over in het eindverslag van diezelfde Witte Koningin. En zo hangt alles aan mekaar met haken en ogen en krijgt het toch de stempel van een professioneel verslag. Terwijl onze gefundeerde tegenwerpingen op geen enkel moment effectief gehoord geweest zijn, integendeel gewoon genegeerd werden en nog steeds worden. Van bij de aanvang lag het resultaat van het eindverslag van de Witte Koningin al vast.

Hoe verbijsterend dit ook is voor ons, de burgers van dit land, is het antwoord op de vraag hoe dit alles mogelijk is eigenlijk eenvoudig: enkel het formalisme, enkel het proces dat gevolgd dient te worden, de grote show die ze opvoeren, is nog van tel in ons gerechtelijk apparaat. Niemand houdt zich nog bezig met de finaliteit van een rechtszaak. Waarom ze überhaupt gevoerd wordt. Niemand loopt in dat spookhuis nog rond met het besef dat het verlangen naar rechtvaardigheid veel fundamenteler is dan het respect voor de wet. Dus waar zijn die Rechtvaardige Rechters naartoe? Nochtans wordt het belang ervan al eeuwenlang uitgebeeld en prachtig samengevat in het alomgekende standbeeld van Vrouwe Justitia. De blinddoek die ze draagt is om recht te kunnen spreken zonder aanzien des persoons. Dus of je nu veel geld hebt of niet zou geen enkele rol mogen spelen. Terwijl uit onze ervaring net blijkt dat geld een hele grote rol speelt bij justitie in dit land. Het zijn zij die er het meeste geld tegen aan kunnen gooien, die het hardst kunnen roepen, die de langste adem hebben, die het halen. En de weegschaal die Vrouwe Justitie draagt dient trouwens om de feiten en omstandigheden af te wegen. Maar als die systematisch doorslaat naar één kant door een spervuur van objecties die soms verzonnen zijn, soms zelfs volledig van de pot gerukt zijn, zoals hoe erg het niet is voor de daders om voort te leven na wat er allemaal gebeurd is terwijl het slachtoffer zelf al lang gecrepeerd is, gaat die ook niet langer werken. En het zwaard dat ze draagt staat voor het vonnis, het uiteindelijke doel, recht spreken. Maar hier in België zou Vrouwe Justitia tegenwoordig beter een patattenmesje omhoog houden. Als je ziet wat het vonnis bij Sanda Dia was. Of het besluit in de zaak Chovanec.

Binnenkort gaat men dan ook perfect aan ChatGPT zijn pleidooien voor de rechtbank kunnen opvragen. Je mag toch zeggen wat je wil. De waarheid is maar bijzaak. Het gaat alleen in het juiste jargon geformuleerd moeten zijn en ook er wat ok uitzien. En laat net dat het grootste talent van ChatGPT zijn. Tegemoet komen aan alle mogelijke formele voorwaarden. Ervoor zorgen dat alles er een beetje professioneel uitziet. Met onbegrijpbare juridische termen en al dus. Want wat er in staat is niet belangrijk. Zolang het maar goed klinkt. Zolang de vorm maar gerespecteerd wordt. Het gaat perfect de molen passeren. Want de ultieme vorm van om het even wat, dat is het waar zo’n algoritme naar op zoek gaat. Door, in ons geval, alle mogelijke gedigitaliseerde juridische teksten over medische fouten met alle mogelijke aandoeningen te doorsnuffelen. Van nu tot honderd jaar geleden als het moet. Tot het uiterste doorgedreven formalisme, dat is het zo’n AI-machine. Perfect voor onze rechtsspraak waar wat je zegt niet van belang is. Het enigste wezenlijke verschil tussen Artificial Intelligence en onze specialisten is dat AI zelfs niet weet wat waar is. Dus ook niet de waarheid kan verdraaien. Wat betekent dat dit nog meer het domein van sommige van die zogenaamde experten of advocaten zal worden: dingen aanhalen die hadden kunnen gebeuren maar niet gebeurd zijn, halve waarheden verkondigen, de rollen omdraaien door van de daders slachtoffers te maken, en ga zo maar door tot zelfs voor een gediplomeerd medicus bijzonder brutale leugens verkondigen, zoals “dat het misschien door de operatie uitgevoerd te Gasthuisberg is dat de kanker ontdekt is.” Op welke bobbel naast mijn oog zaten die oogartsen dan allemaal in 2018 als gekken te drukken, Diplomaman?

Kortom, in het Spiegelpaleis hangen schurken rond die onbezorgd en ongestraft de grootste onzin mogen verkopen. En bij gebrek aan enig moreel kompas in deze postmoderne wereld zijn de schurken, en via hen de partijen met het vele geld, zonder enige scrupule aan het winnen. Ondertussen blijven in de media, sociale en asociale, verlichte beleidsvoerders en opiniemakers uit de goegemeente oproepen om niet over klassenjustitie te spreken. Vanuit hun comfortabele positie hoog in hun ivoren toren zitten ze naar beneden te roepen dat de rechtsstaat hierdoor bedreigd wordt. Terwijl dat het justitie zelf is die de rechtsstaat bedreigt door niet langer recht te spreken. En hierin zelfs gesteund wordt door de rechts-conservatieve krachten die naast verdere besparingen alleen maar een verdere status quo nastreven want voor hen, de machtigen, geldt nog maar één criterium: dat zij hun goesting mogen doen. Terwijl het volk mort. Terecht. Vroeger heeft men gewacht met handelen tot het te laat was. Tot dat de rieken en de bijlen boven gehaald werden. Ik vraag me af of het deze keer ook zo lang zal duren. Afgaande op de bloeddorstige geschiedenis van de mensheid acht ik de kans groot. En ik kan opnieuw alleen maar naar Martin Wolf, chef economie van de Financial Times, verwijzen: als de uitverkoren elites nalaten om hun rol als verdediger van de democratie te spelen door een rechtvaardig beleid te voeren zullen ze de schuld niet moeten steken op de ontevreden burgers maar zelf een keer in de spiegel mogen kijken. Het is alleen te hopen voor hen dat het er niet een van het Spiegelpaleis zal zijn.