23 november 2023 – Oef, onze rechtsstaat bestaat nog

Beste lezers, ik kan het zelf nog niet geloven maar houd jullie vast aan de takken van de bomen: we hebben het proces tegen Hartenkoningin en Gasthuisberg gewonnen! Over de hele lijn. Gisteren belde de Walrus mij plots op en vertelde me het goede nieuws. Zonder enig overdreven gejuich maar als een onwaarschijnlijk feit. Ik wist niet meer wat te zeggen. Viel letterlijk stil aan de telefoon, kon het even allemaal niet bevatten en begon stilletjes te wenen. De Walrus reageerde super. Hij vroeg niet wat er aan de hand was. Hij stelde niet dat wij zoiets toch verhoopt hadden. Neen hij zegde dat hij het zelf ook straf vond. En hij gaf mij de tijd om het bericht te plaatsen.

Nooit gedacht dat we dit gingen winnen. Op een feestje van een vriendin onlangs werd ik nog aangemaand te stoppen met mijn rechtszaak want ik ging “toch nooit winnen van dat machtige Gasthuisberg.” En ook anderen, niet de beste vrienden, dachten allemaal dat het een zaak voor niets was. Lachten me, zo voelde het aan, stilletjes achter mijn rug uit. En na al die tijd begon ik ook te denken dat ik misschien inderdaad wel de grote onnozelaar was. Maar niet dus. Ik beschik nu over een vonnis dat zwart op wit bewijst dat ik geen vervelende aandachtstrekker ben, dat mijn verontwaardiging als patiënt volledig terecht was en dat ik daar boven op die berg niet alleen niet in goede handen was maar zelfs schandalig slecht behandeld ben geweest. Ik ga het inkaderen, dertien bladzijden lang, en ophangen in mijn slaapkamer langs alle muren om mij heen.

Neen, alle gekheid op een stokje, dat gaan we natuurlijk niet doen. Maar wat wel zo is, wat voor mij het allerbelangrijkste resultaat van dit alles is, is dat ik nu kan tonen aan mijn kinderen dat hun papa geen onnozelaar was. Die plots, midden in zijn carrière en al dat druk gedoe in zijn deftig kostuum, de hele tijd thuis zat in zijn onderbroek. Die in zijn helse zoektocht naar rechtvaardigheid bleef geloven in die zogezegd idiote en naïeve droom. Of dat ik niet gewoon uit nukkige wraakzucht jarenlang hier en elders en overal radeloos zat te tokkelen op mijn iphone of pc. Zoals een klein kind. Of een misnoegd klein manneke. Laat staan al de onvoorstelbare shit waarmee de tegenpartij over de jaren heen aankwam ter verdediging van Hartenkoningin en die ik telkens opnieuw heb moeten doorstaan: incasseren, afreageren, verwerken en catalogiseren. En die arme kinderen hebben net zo veel als ik hieronder te lijden gehad. Misschien zelfs meer. Waarvoor ik me in de plaats van de schaamtelozen ten gepaste tijde uitvoerig zal verontschuldigen.

Maar dat vonnis beste mensen… Jullie zouden het moeten kunnen lezen. Dat die rechter zijn eigen medische experte durft tegen te spreken. Terloops zelfs terecht wijst. De gemakkelijke weg – gewoon bevestigen wat zij gezegd heeft en daarmee is de kous af – links laat liggen en gaat voor de inhoud van het dossier. Niets geen formalisme. Niets geen Spiegelpaleis waarin alles verdraaid wordt. Ik had het niet meer verwacht. Een mateloze bewondering voel ik voor die man. En neen, kwatongen, niet alleen omdat we gewonnen hebben.

Zo is er bijvoorbeeld de stijl van het vonnis. Dertien bladzijden lang. Sec. Recht voor de raap. Niets geen bullshit. In die mate zelfs dat het wauwelende in zijn zetel onderuitgezakt zittende Witte Paard die zelfs niet de moeite nam om zelf een tekst te produceren voor het proces niet ter sprake komt. Alsof de rechter zelfs geen seconde tijd wilt steken in die zever. Hetzelfde geldt voor de leugenachtige Man Met De Vele Diploma’s. Zijn naam komt ook al niet voor in het ganse vonnis. De Man die dat zonder enige gêne foto’s van mij plakte in zijn verslag om te bewijzen wat de symptomen van een traanzakontsteking zijn terwijl zelfs Hartenkoningin die piste al lang verlaten had. Niet dat ze zelf nog zoekende was. Ze was al lang overgeschakeld op de diagnose van een traankanaalblokkage, een standaardaandoening voor… kleine kinderen. Idem dito voor de Man Van Antwerpen die op het einde opdook en zelfs durfde te stellen dat er geen gemiste diagnose geweest was want na zeven maanden stelde men toch de juiste??? Allemaal ‘Professoren’ die mij de afgelopen jaren op ettelijke momenten razend gemaakt hebben met leugens of halve waarheden en ondertussen al onze vragen of bemerkingen gewoon negeerden. Ze worden nu gewoon op hun beurt gecancelled. Misschien heeft de rechter gewoon gedacht wat zij kunnen, dat kan ik ook?

Van onze kant verwijst hij daarentegen naar twee documenten uit het ganse dossier die volgens hem van doorslaggevend belang zijn. Omdat ze gebaseerd zijn op objectieve indicaties en niet op vage en algemene meningen zegt hij zelf. En dit in tegenstelling tot het verslag van de Witte Koningin dat bijna dogmatisch zonder enige ernstige argumentatie stelt dat Hartenkoningin in Gasthuisberg lege artis handelde, voegt hij er nog expliciet aan toe. Het betreft de doorverwijzingsbrief van Veys en de expertise uitgevoerd door onze Nederlandse ophtalmoloog-expert. Wat fantastisch is. Want de tegenpartij heeft de ganse tijd de doorverwijzingsbrief van Veys straal genegeerd. Alsof hij nooit bestaan heeft. Eindelijk krijgt haar doorverwijzingsbrief de aandacht die hij verdient. Eindelijk is er ook voor haar een beetje rechtvaardigheid. Alleen blijft het jammer dat ze het niet gewoon tegen mij gezegd heeft. En over gemiste kansen gesproken, daar staat de tekst van onze ophtalmoloogexpert dan ook weer bol van. Allemaal aanwijzingen dat ook medisch gezien gesteld kan worden dat er in Gasthuisberg grove nalatigheden hebben plaats gevonden.

En hier wordt de rechter bikkelhard. Twee partijen hebben in zijn ogen bijzonder gefaald. 1) Hartenkoningin, in die mate zelfs dat het voor hem onbegrijpbaar is hoe dat “zo’n hooggespecialeerd ophtalmoloog” met zelfs “een bijzondere expertise van tumoren in de orbita” zo’n diagnose heeft kunnen missen. En al zeker met zo’n doorverwijzingsbrief. Dat “een normaal zorgvuldig arts” een scan in mijn geval steeds had laten uitvoeren. En 2) De Witte Koningin, de medisch experte aangeduid door de rechtbank. Die beweerde dat alles lege artis verlopen was. De rechter maakt gehakt van haar verslag en stelt haar volledig in het ongelijk. Hij zegt bijvoorbeeld dat een specialist als Hartenkoningin niet enkel standaardaandoeningen moet kunnen vaststellen, maar ook de zeldzame. En dat zij of hij dus op zijn minst de differentiële diagnoses moet afchecken. Maar dan gaat hij nog een stapje verder en stelt hij zich openlijk de vraag of Witte Koningin zich niet eerder heeft laten leiden door ontzag voor de reputatie van Hartenkoningin dan door de objectieve feiten. Een vernietigend oordeel voor een medisch experte die verondersteld werd neutraal te zijn. Om te eindigen bevestigt hij nog wat wij altijd beweerd hebben namelijk dat het rapport van Witte Koningin “weinig onderbouwd was en niet de opmerkingen van de partijen in concreto beantwoordt.” Ook de stelling van de Witte Koningin dat net het niet afnemen van een niet-intrusieve CT scan getuigt van de voorzichtigheid waarmee Hartenkoningin te werk ging, vindt in zijn ogen geen genade. Het is zelfs “de ironie meer dan voorbij” zegt hij om zoiets te beweren wetende dat Hartenkoningin zonder enige bedenking een heel intrusieve operatie uitvoerde op hetzelfde moment op dezelfde levensgevaarlijke plaats.

Het vonnis is zo strak geformuleerd dat er geen ontsnappen aan is. En dit in de taal van Bredero. Gestript van franje en bullshit. Niks geen lijst van diploma’s zoals bij die omhooggevallen Man Met De Vele Diploma’s. Gewoon de nagel op de kop. Als een vlijmscherp mes dat een monster van een dossier fileert. En dit zonder taalfouten. Waar heeft die man in godsnaam al die jaren gezeten? Dat zou pas een goede minister van justitie zijn! Respect en bewondering voel ik. Dat is al. Misschien zonder het te weten herstelt zo’n man op zijn eentje het geloof in onze rechtsstaat. Wij, de burgers van dit land, genieten toch nog steeds rechtsbescherming. En ik kan nu met de hand op het hart zeggen: er wordt hier nog steeds recht gesproken. Wat een opluchting. Maar toegegeven, ik heb wel geluk gehad dat ik die vijf jaar nog gehaald heb. En ook toegegeven, tussen alle miserie door ben ik er zelf bijna obsessief mee bezig geweest. Gedreven door een gevoel van machteloosheid en geconfronteerd met onvoorstelbare onrechtvaardigheid. Ik kon simpelweg niet aanvaarden dat mijn leven, mijn hardbevochten loopbaan, ons klein gezinnetje zomaar kapot gemaakt werden door zo’n arrogante ‘specialiste’ van Gasthuisberg alsof het allemaal niet veel voorstelde. En dat overheersende gevoel dat ik iets moest doen om mens te blijven. Om niet in de goot of gewoon op de mesthoop te eindigen. Zodat ik mensen nog in de ogen kon kijken en me niet moest schamen voor mezelf. En niet zelf al in de grond begon te kruipen.

Dat dit allemaal zo gelopen is, is een enorme schandvlek voor dit land. In eerste instantie voor de medische wereld, waarin zelfs proffen (PROFESSOREN begrepen? laat het goed tot jullie doordringen: PROFESSOREN!!!) de meest onvoorstelbare leugens durven poneren. Zelfs een medische leek zoals ik kan zien dat het totale onzin is. Als Jan van Eyck nog zou leven zou hij een paneel met de Leugenachtige Medici moeten maken. Trouwens, hoeveel geld verdienen die mensen? Wonen die niet in zo’n chique witte villa’s met een oprijlaan? En die verlagen zich tot dit niveau? Ik ben beschaamd in hun plaats. En in tweede instantie is het bijzonder schaamtevol voor dit land zelf. Want stel je voor dat je hier niet over een rechtsbijstandsverzekering beschikt, of dat je sneller sterft of gewoon om welke reden dan ook – financieel, ten einde raad,… – moet loslaten, dan word je gewoon uitgescheten op de meest degoutante wijze. Verdwijn je volledig naamloos in een donker graf. Met de stempel van zelfs die universitaire goegemeente. Hoeveel medische slachtoffers zou dit al overkomen zijn? De maatschappij dendert ondertussen rustig voort. Alsof er niets gebeurd is. Wat een afschuwelijke ellende allemaal. Pure horror.