12 Februari 2024 – Vintage 2024

We zijn de week van 12 februari, de tweede week van de immunotherapie. Maar vooraleer terug te beginnen moet er een belangrijke tussenstap gezet worden. Aangezien immuno telkens twee infuzen vereist en mijn armen al van top tot teen doorprikt geworden zijn, heb ik beslist om een poortkatheter te laten plaatsen. Iets wat ik tot nu toe steevast vermeden heb want mij leek het het begin van het einde: het ultieme waarmerk van de terminaal zieke kankerpatiënt. Maar nu staakte ik mijn verzet. Want 1) was ik dan soms niet terminaal? en 2) ik was de infuzen met telkens nieuwe injectienaalden en -plaatsen kotsbeu. Alleen, met het zicht op de verdere behandeling, dinsdag de dag daarop al, hadden we gevraagd om tot de eersten gerekend te kunnen worden. Zodat we toch nog iets aan de maandag hadden. Wisten wij veel dat we dan om zes uur ‘s ochtends al verwacht zouden worden in het UZ Gent!

Om QA vijf uur in de ochtend vertrekken Tin en ik dan ook naar Gent. We komen ruimschoots op tijd aan, vergissen ons echter van route, en belanden uiteindelijk toch overtijd aan de receptie van het dagziekenhuis van het UZGENT. Onder algemene verdoving wordt de poortkatheter aangebracht. Wanneer ik terug wakker word krijg ik mijn waterijsje.

De dag daarop komen Tin en ik terug voor de start van de tweede week. Na de eerste, lage dosis van verleden week gaan ze nu een dubbele dosis toedienen. De vorige keer indachtig doe ik in mijn broek. Als de effecten ook dubbel zo groot zijn wil ik instinctief krijsend weg lopen. De studieverantwoordelijken verzekeren mij echter dat in principe mijn lichaam aan het wennen is. Bovendien gaan ze mij proberen te beschermen door anti-misselijkheidsmiddelen, extra cortisone, enz toe te dienen. En inderdaad, deze keer moet ik maar twee keer overgeven. Een peulenschil vergeleken met de 10 van vorige keer. Alleen de ellende, de waanzinnige vermoeidheid blijft even groot.

Het feestvarken van de week is echter Ella, mijn jongste dochter. Ze wordt 18 op 13 februari. Een belangrijke mijlpaal voor haar én voor mij. Vanaf die dag zijn mijn beide dochters allebei volwassen. Om het te vieren gaan de dames samen shoppen in de stad Gent, waar dat de vintagewinkels welig tieren. Dat ik hen samen zie vertrekken vanuit mijn kamer stemt mij bijzonder gelukkig. Als ik dan nadien ook nog een heuse modeshow voorgeschoteld krijg kan mijn geluk niet meer op.

Er is alleen weer die nachtverpleger die deze keer van 4 tot 6 uur ‘s ochtends geen alarmen meer hoort. Gelukkig geraak ik aan de pisfles anders had ik weer in mijn bed gedaan. Om zes uur vliegt mijn kamerdeur plots open met een verwarde verpleger die verbaasd stamelt: “Heb jij gebeld?” Terwijl hij totaal de kluts kwijt is staat hij in de deuropening zijn telefoon intens te bestuderen.

De week daarop, de week van 19 februari, komt de eerste sessie met de volle dosis van het experimentele middel. De aangebrachte verbeteringen van de vorige keer stemmen mij hoopvol. Achteraf blijkt terecht: er wordt niet meer overgegeven. Alleen de ellende blijft onmenselijk groot. De verrassing is dan ook groot wanneer ik doorga want er wordt gevraagd of ik het de volgende keer in twee dagen zou klaar kunnen spelen. Mijn antwoord is heel simpel: “Dat lijkt mij totaal onmogelijk.”