9 maart 2024 – No Bullshit

Beste lezers, ik ben niet meer bij machte om elke week een verslag te schrijven over mijn immunotherapie. De kracht en de energie hiervoor ontbreken mij volkomen. Bovendien bevindt alles zich in een grote waas. Het kost mij ook meer en meer moeite om de juiste woorden te vinden. Want hoe zeg je het onzegbare? Daarom heb ik beslist mij de komende tijd te concentreren op de meest belangrijke dingen die de afgelopen sessies gebeurd zijn.

Allereerst is er vooral de totale lamlendigheid die zich van mij meester maakt nadat de producten toegediend worden. Inclusief het bijna niet meer kunnen stappen of zelfs gewoon rechtop staan. Tin, die mij altijd op- en afvoert van en naar het ziekenhuis, houdt mij recht bij het opstaan, mijn arm over haar schouders geslagen, en bij het teruggaan gebruikt ze een rolstoel om mij te vervoeren. Ik ga binnen als een gebroken man en kom buiten als een gebrekkige. En dit nu al zes weken aan een stuk.

Het stappen blijft echter bijzonder moeizaam gaan. Schuifelen is het eigenlijk. Stapje voor stapje. Met de hulp van anderen. Zelfstandig op het toilet geraken op 7 meter afstand van de zetel is zowat het maximum dat ik op mijn eentje kan realiseren. In het beste geval. En de eerste twee dagen na de toediening van de medicatie ben ik een levend wrak. Slapen en pissen, dat is al dat ik kan.

Nochtans zijn er enkele kleine verbeteringen merkbaar. Zo slaag ik er toch in om de vierde week van de behandeling, die van 26 februari, tegen alle verwachtingen in, het ziekenhuis te verlaten op twee dagen tijd. Wel om nadien verder te gaan uitzieken thuis, maar soit. De keer daarop was het weer allemaal om zeep. Ik werd opnieuw verondersteld het ziekenhuis te verlaten na twee dagen maar ze lieten me zelfs niet gaan. Bovendien was er die nacht geen nachtverpleging op de medicatiestudiedienst voorzien. Halsoverkop werd ik ‘s avonds overgebracht naar een andere afdeling waar er wel verpleging was om eventuele problemen tijdens de nacht op te vangen.

‘s Nachts verlopen de nachten wel beter. Voor zover dat mogelijk is. Ik heb nog altijd niet opnieuw mijn gevoeg in het bed moeten doen. Alleen urineren heeft me problemen gegeven. Soms werd ik wakker en moest ik dringend naar het toilet. Maar de verpleging deed er soms veel te lang over. Ik kan me goed herinneren hoe een verpleger aankwam in de kamer en mij achterover geplooid, met mijn benen uit het bed, vondt terwijl ik zo hard mogelijk zat te nijpen in mijn penis om de urine tegen te houden terwijl de pis langs mijn vingers naar beneden liep. Maar hiervoor heb ik ondertussen ook al een oplossing gevonden. Eerst krijg ik een ronde plastieken bidon, maar als blijkt dat zo’n object inclusief vastgeschroefd deksel moeilijk te manipuleren valt door een radeloze half-verlamde patiënt, krijg ik eindelijk zo’n plat geslagen fles ofte urinaal. Wat een schitterende uitvinding.

De enkele hoogtepunten van de afgelopen weken waren telkens het bezoek van de vrienden. Koenraad, the leader of the wolf pack, kwam op vraag van een bedlegerige met een lekkere spaghetti bolognese van het lokale Italiaanse sterrenrestaurant af. David bracht een prachtige uitgave van een dun boekje mee: ‘On Bullshit’ van Harry G. Frankfurt. Een genot om te lezen geconfronteerd met al de zever op deze wereld. Willem en Yvo, mijn twee engelbewaarders, kwamen nog eens bezorgd langs om te zien hoe het mij ging. Bert die mij de laatste keer op donderdagavond helemaal vanuit zijn woonplaats Woluwe kwam oppikken want Tin moest die avond laat nog werken. Maar hét hoogtepunt van de week bleef toch Tin die bij het afhalen haar hoofd telkens verwachtingsvol door de deuropening stak.