Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, …)

Op 22 september ontvangen we een nieuwe brief van de Federale Overheidsdienst Financiën. Ik ben heel benieuwd want ik vermoed dat het een antwoord is op onze klacht rond de 6,685 euro extra belasting die we dit jaar hebben moeten betalen. Wat vreemd is want de bemiddeling heeft nog altijd niet plaats gevonden. “Bemiddeling?,” hoor ik jullie zeggen. Wel, een goede vriendin van mij liet na het lezen van mijn ‘Verdriet van België’-posts 1&2 weten dat dat bestaat. Een dienst van ‘Federale Ombudsmannen’. Waaronder zelfs ene voor belastingen. Kun je je dat voorstellen? Wanneer ik hem contacteer krijg ik echter te horen dat het bij hem niet meer zal lukken omdat ik al een klacht heb ingediend. Ah ja, dat ik daar niet aan gedacht heb. Nooit een klacht indienen, beste lezers, braaf en lijdzaam toekijken dat is het enigste dat je mag doen. Nochtans verwijst hij mij door naar nog een andere dienst actief onder het label ‘fiscale bemiddelingsdienst.’ Ik heb hen direct gecontacteerd. Maar de bemiddeling heeft dus nog steeds niet plaats gevonden omdat de bemiddelaar eerst ziek was, daarna bevallen en nu zijn ze op zoek naar een vervanger want ze wisten blijkbaar niet dat ze zwanger was.

Hoe dan ook, ik dacht dat dit dus al een antwoord was op mijn klacht ingediend op 21 juni. We zijn nu al 22 september, drie maanden later, dus dat kan wel kloppen, dacht ik zo. Als je ziet dat ze zelf op minder dan 2 maanden tijd hun geld verlangen. Ik open ongeduldig de brief en… val compleet stil. Niet alleen mijn gedachten. Maar zelfs mijn hart. Er volgt gewoon één lange bieptoon in mijn hoofd. Het is namelijk helemaal geen antwoord op onze klacht. Ok, verwachten dat drie maanden voldoende was voor een antwoord van die diensten was waarschijnlijk wat naïef. Maar het is zelfs een nieuw aanslagbiljet. Nu voor het jaar 2022. En deze keer worden we gevraagd, in het vet afgedrukt en blauw omkaderd, 12.230,66 euro extra belastingen te betalen vóór 17 november 2023. Ik check vlug of er niet ergens een komma of punt fout staat maar neen hoor. Het gaat dus wel degelijk over TWAALFDUIZENDTWEEHONDERDDERTIGKOMMAZESENZESTIG Euro. Ofwel bijna het dubbel van het bedrag dat mij verleden keer al waanzinnig hoog leek. Ik roep Tin d’rbij. Ik kan het even niet alleen aan. Toon haar de aanslagbrief. Net als bij mij heerst er alleen maar ongeloof. Onze eerste reactie is: “Hoe kan dit nu? In 2022 hebben wij toch geen geld meer ontvangen van mijn werkgever? En dus kunnen wij toch niet plots in een hogere belastingsschaal beland zijn?”

We stonden op het punt van door te gaan maar dat plan valt nu in duigen. Ik beslis onmiddellijk te bellen. Anders zou dat toch in mijn hoofd blijven duizelen. De reactie aan de andere kant van de lijn is al even bizar. Er wordt direct aan mij gevraagd of ik geen klacht heb ingediend voor vorig jaar. Wanneer ik bevestigend antwoord krijg ik te horen dat ze mij gaan bellen. Dat er iets niet klopte met mijn aanslagbrief (die van 2021 of die van 2022?) maar dat ze toch beslist hebben om alles zo maar door te sturen. “Maar ze gaan u nog bellen,” wordt opnieuw benadrukt om mij alsnog de mond te snoeren.

Verbouwereerd blijven Tin en ik achter. 6.684,78 euro voor 2021 en nu 12.230,66 euro voor 2022. Dat is samen bijna 20,000 euro. Dat is een groot stuk van mijn spaargeld. Terwijl ik er al jaaaren niet meer in slaag om te sparen. Met een huis, twee dochters en twee abonnementen bij De Lijn, is dat niet zo eenvoudig. Spaargeld grotendeels afkomstig van de erfenis van mijn ouders dus. Dat zou ik op 1 jaar tijd moeten afgeven aan de belastingen. Tin is ervan overtuigd dat er een fout gebeurd is. Bij mezelf begint langzaam iets te dagen: “Wat als men een vervangingsinkomen belast als een regulier inkomen? Maar dat eventjes twee jaar later doet?,” vraagt een lijzig stemmetje in mijn hoofd.

Er blijven dan ook twee mogelijkheden open. Ofwel is de berekening verkeerd. En dan vraag je je af wat er de vorige keer gebeurd is. Want dat was toen ook al een ontieglijk hoog bedrag. Zijn er toen ook al fouten gebeurd? En slaat de opmerking aan de telefoon “er klopte ook al iets niet de vorige keer” daar op? En maakt men dezelfde fout nog een keer?

Ofwel is het juist en dan zou het kunnen, gezien de lafhartige onbeschaamdheid van onze politici, dat men mogelijks een ‘gewaarborgd’ inkomen, dat is de officiële benaming van een vervangingsinkomen verkregen via een groepsverzekering bij een privé-maatschappij aangegaan voor een eventuele onverwachte noodsituatie, dat men dat als gewone inkomsten uit arbeid belast. Of een verzekering die men net aangegaan heeft omdat het geld dat men krijgt van de ziekenkas bijlange niet volstaat om je maandelijkse kosten te betalen, wegens zo klein mogelijk gehouden, die verzekering gaat men belasten alsof het gewone inkomsten zijn. Als dit klopt gruwel ik nu al bij de gedachte aan de komende ‘bemiddeling’. Met een zelfvoldaan, hautain lachje: “Ach, wist u dat niet, mijnheer Hoskens? Heeft men u dat niet gezegd? U begrijpt toch dat een vervangingsinkomen ook een inkomen is? Het woord zegt het toch zelf!?”

En dit alles nadat ik al meer dan dertig jaar braaf al mijn belastingen betaal. Op het einde zelfs meer dan 30,000 euro per jaar. Inclusief een pensioenbijdrage waarvan ik nooit een frank terug zal zien. Nog niet gesproken van mijn werkgevers die al die tijd ook al 25% van mijn loon gestort hebben als sociale bijdrage. In die zin hebben ze misschien nog een punt die overheidsdiensten want hoeveel geld hebben die al niet verloren door het vreselijke geklungel van Gasthuisberg? En als ze het geld niet meer krijgen van de werkgever gaan ze het toch gewoon halen bij de werknemer? Ach ja, juste is juste. Voor sommige mensen – en er zijn er zo velen, het type mensen dat enig inlevingsvermogen mist en graag met regeltjes schermt zoals “ge had maar niet zo hard moeten rijden!” zelfs als ge amper boven de 50km/uur uitkwam – zal dit zever lijken, want ze zullen botweg zeggen: “‘Inkomsten’ zijn ‘inkomsten’.” De nuance tussen normaal en noodtoestand zal hen volledig ontgaan. Tot dat het henzelf overkomt. Zoals altijd.

Maar het gaat nog verder beste lezers. Men belast hier geen bruto inkomen zoals bij reguliere arbeid maar mijn zogenaamd ‘gewaarborgd inkomen’. Gecombineerd met de ziekenkas volstaat het zelfs niet om mijn vroegere inkomen te compenseren. Dus zelfs dat lukt al niet. En op dat gewaarborgd inkomen wordt zelfs de inflatie niet in rekening gebracht. Dus het verlies aan koopkracht van de afgelopen jaren moeten we er ook al bijnemen. En dáárop wordt nu nog eens een extra belasting van 40% geheven.

Bovendien gaan we het op zo’n manier doen dat de meeste van die sukkelaars al dood zijn nog voor dat ze het doorhebben. Een jaar of twee nadat ze, tussen al de behandelingen door, het geld ontvangen hebben. Want in tegenstelling tot uw loon, beste lezers, gaan we dat belasten om te lachen in twee keer doen. En om heel hard te lachen, de eerste keer maar een klein beetje. Zodat ze echt denken dat ze recht hebben op dat geld. Natuurlijk, want dat is hun GEWAARBORGD inkomen. Zo heet dat toch? En dan de tweede keer, bam, al de rest – die 40% – op het moment van de personenbelasting. Twee jaar later. Gieren geblazen met die goedgelovige nitwits.

Heel concreet komt dit alles voor ons neer op Vadertje Staat die nu al, bovenop alle miserie, bovenop al het onrecht dat mij nu al aangedaan is door de arrogantie en onkunde van Hartenkoningin en Gasthuisberg, nog voor mijn dood, nu al, de helft van ons spaargeld nog eens afpakt. Waar gaat dat eindigen? Als ik snel even reken kan ik nog twee jaar leven onder dit regime. Want het zal pas stoppen bij mijn dood. Systemisch kloten van vereenzaamde en zwaar zieke mensen, anders kun je het niet noemen. Maar we zullen zien wat ze op de bemiddeling zeggen. Misschien heb ik ondertussen een veel te negatieve visie op onze maatschappij ontwikkeld? Na al de shit die ik al heb moeten doorstaan? Of is dat nog niet genoeg? En moet ik gewoon stoppen met zagen beste medeburger? Gewoon dood gaan? Zodat jullie kunnen blijven doen alsof dat het hier al bij al nog wel meevalt?

“Dat het geld niet aan de bomen groeit,” zegt die Jan Jambon daar plots midden in zijn Septemberverklaring in het Vlaams Parlement. Zoals steeds met ronkende stem, onverholen spraakgebrek en een opgestoken vingertje. Dit terwijl hij anticiperend op de nakende verkiezingen Sinterklaas staat te spelen voor zijn kiespubliek, de rijken en de begoede middenklasse. Want verder geraakt hij niet, dan Sinterklaas spelen voor die mensen en domme dingen zeggen. “Ah neen,” denk ik bij mezelf, “natuurlijk groeit het geld niet aan de bomen. Het geld zit bij die brave burgers zelf, nietwaar Sterke Jan?” Want die werken toch voor geld? En dan hebben ze ook nog wat spaargeld ergens staan. Om ooit een verbouwingske mee te doen. Misschien een waterpomp te installeren voor dat zo zwaar belast milieu. Of het plat dak vanachter een keer te laten isoleren en vernieuwen. En al één studerende dochter financieel te steunen. Volgend jaar zelfs twee! En voor eventuele noodgevallen. Zoals een begrafenis. Je weet maar nooit. Je kunt altijd een waanzinnig arrogante en incompetente professor van de KULeuven tegen komen. Zo eentje dat zichzelf geniaal vindt maar d’r niets van bakt. Die in dit land ondanks hun geroemde ‘expertise’ zelfs aan Gasthuisberg als echte amateurs te werk gaan en ongestraft mensenlevens mogen kapot maken.

Ge moet het geld dus gewoon pakken waar het is. Arbeidsinkomen. Gewaarborgd inkomen. Werkloosheidsvergoeding. Ziekenkas. Erfenis. Spaargeld. Niet aan de bomen dus, maar uit de zakken van die brave Vlamingen moet ge het geld halen, hein Jambon. En laat ons vooral de winsten op kapitaal en kapitaal zelf ongemoeid laten. Niet alleen dat van de burgers maar zelfs dat van het grootkapitaal, de banken en de grote ondernemingen. Die hebben het zo al moeilijk genoeg. En niet te vergeten die arme vastgoedbezitters. Zij die meer dan drie huizen en een appartement aan zee hebben. “Daarbij waar zou dat ondankbaar gepeupel al dat geld anders voor gebruiken? Wij kunnen d’r tenminste iets nuttigs mee doen.” Zoiets moet toch jullie gedachtengang zijn, niet Jambonneke?

Allez joeng, geeft dan nog wat geld weg aan electrische wagens die een gewone mens ook mét die subsidie niet kan betalen. Want voor jullie, het NVA, is het klimaat héééél belangrijk, dat weten we. Of pak nog wat geld voor dat kieken-zonder-kop Weyts en zijn desastreus Onderwijsbeleid. En geef eindelijk eens wat extra geld aan kinderopvang want tja 9 kinderen per kinderbegeleidster is toch wat veel. Na 20 jaar tegenpruttelen en doen alsof er niets aan de hand is mag dat wel, niet nonneke Crevits? Of zijn het vooral de dodelijke ‘accidentjes’ met kleine kinderen die de druppel geweest zijn? Maar ge moet vooral niets structureels oplossen hoor. Laat die zwaar zieke mensen daar maar zelfmoord plegen omdat hun zorgbudget ontoereikend is. Laat die rechters hier maar jaren over één rechtszaak doen. Waarom al die haast ook zeg? En laat die gevangenissen nog maar wat verder rotten. Steek ondertussen nog wat van dat belastinggeld in jullie eigen zak. Via riante uittredingsvergoedingen als ge eindelijk het parlement verlaat. Zelfs als ge er nooit geweest zijt. Vraag maar aan Bartje. Via reusachtige financiële waarborgen aan multinationals zoals Ineos die naar Antwerpen afzakken omdat ze het in Rotterdam niet meer mogen doen. En die wel ooit een cadeautje zullen teruggeven. Als ze het al niet gedaan hebben, zoals 3M dat al jaren PFOS en PFAS staat te lozen. En via nog wat extraatjes op jullie al ruime, niet-welverdiende pensioenen zoals Bracke en co al voorgedaan hebben. Geld genoeg in dit land. Maar het groeit NIET aan de bomen hoor, Mijnheer Jambon! Wij, Vlamingen, hebben het goed begrepen!

Oeps, meng ik nu soms federale en gewestelijke bevoegdheden? Onderwijs en Pensioenen bijvoorbeeld? Mea culpa. Het is nochtans allemaal zo duidelijk en totaal niet verwarrend, die staatsstructuur van ons. En wat dan nog trouwens? Alsof dat die politici van het federale niveau beter of slechter zouden zijn. Bewuste verarming van de bevolking op de kap van diezelfde bevolking dat lijkt het politieke bedrijf in dit land geworden te zijn. Desnoods ten koste van ernstig zieke mensen. Of kakt nog wat op de migranten. En ter ere van wat? 6 parlementen, een Eerste Minister en 4 minister-presidenten met 60 regeringsleden en bijna 800 volksvertegenwoordigers? En dan rekenen we die gepensioneerden nog niet mee die daar in het Europees parlement nog wat geld mogen harken. En die extreemrechtrse of extreemlinkse oetlullen die in ruil voor geld zelfs dictators als Putin steunen? In wat voor een apenland leven wij hier eigenlijk zeg?

En neen, onnozel NVA’erkes, ‘België barst!’ is niet de oplossing. De Kracht van Verandering? De Kracht van Totale Klucht ja! Met die boer van een Jan Jambon, die dwaze Weyts, de zatte Homans, de pedante Diependaele, de hysterische Demir, en Calimero-Dewever die zich verstopt op ‘t Schoon Verdiep van Antwerpen, krijgt Vlaanderen gewoon de leiders die dat het verdient. F.C. De Kampioenen is er niets tegen. En wij maar betalen voor dat circus, de brave Vlamingen dat we zijn. Maak daarom nog eens een Vlaamse canon. En sponsor daarop nog eens een onnozele TV-serie. Dat is allemaal ook heel hard nodig. Opdat we zouden weten wie we zijn en waar dat we vandaan komen. Want wij weten dat niet volgens jullie. Wij zijn daarvoor gewoon te dom. En geef Antwerpen nog een culinair smaakcentrum. Ze kunnen dat daar gebruiken, smaakcentra. Om die vieze smaak van al dat gecollaboreer weg te werken. En bouw wat studentenkoten ipv sociale woningen. Want dat laatste is toch te moeilijk voor jullie. Daarvoor moet je een beetje sociaal zijn, nietwaar minister Diependaele? En dan hebben die rijke en sjoemelende projectontwikkelaars van jullie nog iets te doen. Die moeten ook nog wat geld zien te verdienen. Jullie zijn echt goed bezig. Gefeliciteerd hoor voor zoveel politieke moed. Echt chapeau.

Eén van mijn belangrijkste steun- en toeverlaten tijdens de chemoreeks van 2019 blijft Nietzsche. Met de rode boeken van zijn Gesammelte Werke onder de oksel trek ik stoutmoedig naar het UZGent. Niet dat ik tot lezen kom. Daarvoor is de zinsverbijstering in het daghospitaal oncologie te groot. Maar het feit dat ik ze bij me heb en elk moment iets zou kunnen lezen als ik zou willen, stelt me gerust. En na het fantastische ’Die Geburt der Tragödie’ ben ik onmiddellijk begonnen aan ‘Götzen-Dämmerung’, Goden-Schemering, een van zijn latere werken. Het mist een beetje de panache van het eerste maar het blijft een prachtig werk geschreven in dat prachtige Duits.

Mijn grote vriend Fred. Zoals al eerder gezegd is hij een van mijn helden. Alhoewel ik eerder van de literaire Nietzsche houd, niet die van Zarathrusta. De Nietzsche die prachtige teksten schreef eerder dan helemaal op te gaan in zijn aforismen. Zo bevindt zich net in ‘Götzen-Dämmerung’ bijvoorbeeld de beroemde uitspraak: “Wat me niet kapot krijgt maakt me sterker.” In het originele Duits: “Was micht nicht umbringt, macht mich stärker.” Eén van zijn bekendste aforismen. Vaak geciteerd door eikels en trutten terwijl ze verwijzen naar een blindedarmoperatie of een mislukt bezoek aan de kapper. En heel populair bij de huidige imposante onsterfelijken, bij voorkeur BV’s, die op de media graag getuigen hoe ze een zwaar ongeval of zelfs kanker overleefd hebben. Terwijl ze gewoon geluk gehad hebben. Een gewetensvolle chirurg en route zijn tegengekomen bijvoorbeeld.

Waarschijnlijk is de bekende uitspraak ontstaan door de vele fysieke problemen waarmee hij zijn ganse leven worstelde. En het is inderdaad een pracht van een aforisme. Maar één van zijn vele uitspraken ook waar hij naar het einde van zijn leven toe misschien toch wel wat anders over dacht. De laatste 10 jaar van zijn leven was hij niet alleen belegerig maar zelfs nog maar amper in staat tot spreken. En dit tot aan zijn dood. De mythe luidt dat hij aan syphilis ten onder ging, maar recent onderzoek heeft vastgesteld dat hij, hoe ironisch ook voor mij, waarschijnlijk aan een hersentumor gestorven is. Dus toen is hij er alvast zeker niet meer sterker van geworden. Integendeel.

Het is een van die dingen die hij zonder veel uitleg gezegd heeft (en zo zijn er vele – de ondertitel van de ‘Goden-Schemering’ was trouwens ‘Hoe dat men met de hamer filosofeert’) waar hij door zijn tegenstanders tijdens en na zijn leven op gepakt werd en zelfs nu nog wordt. Net zoals zijn zogenaamd antisemitisme of nog erger de idee dat zijn gedachtengoed de voedingsbodem vormde voor het later opgekomen nationaal-socialisme. In beide gevallen is het een volledige ontkenning van zijn persoon. Zo liet hij in volle waanzin zelfs optekenen dat hij bezig was met alle antisemieten dood te schieten. De oorsprong van zijn manifeste haat was de domheid dat mensen met zo’n bekrompen wereldbeeld toen ook al uitademden. En als er één ding was dat Nietzsche niet kon verdragen was het domheid.

De goede man verafschuwde ook elke vorm van nationalisme. Ook het Duits nationalisme, dat hij terecht beschuldigde van achterlijk te zijn. Net zo achterlijk wat hem betrof als Frans nationalisme, Brits nationalisme, enz… Want nationalisme leidt onvermijdelijk tot enge regeltjes over wat hoort voor een Goede Duitser, wat een Goede Vlaming mag denken en een Goede Fransman mag zeggen. Conform enge regeltjes die elke vorm van zelfbeschikking onmogelijk maken. De ganse anti-woke beweging had hij bijvoorbeeld bij leven gewoon uitgelachen.

Zo moest hij ook lachen met de idee van een zuiver Arisch ras, noemde zichzelf een Europeër, en streefde zelfs de verrijking van rassen door onderlinge interactie na. Niet dat hij ondertussen geen straffe uitspraken deed die net het tegendeel suggereerden. Integendeel. Zo was zijn liefde voor de Duitse kultuur en taal via zijn geschriften algemeen bekend. Maar hij hield ook bijvoorbeeld van Frans. En als filoloog bestudeerde hij Sanskriet. Of denk maar aan zijn haat/liefde verhouding met Wagner (haat o.a. omdat Wagner meer en meer wel een antisemiet en nationalist bleek te zijn). En regelmatig duikt er in zijn geschriften wel een anti-Joodse statement op. Maar het is niet omdat je het lef hebt straffe dingen te zeggen over Joden of de Joodse kultuur dat je dan een antisemiet bent. Dat is al even ridicuul als dat iedereen die kritiek heeft op de huidige staat Israel van antisemitisme beschuldigd wordt.

Zo getuigen zijn uitspraken eerder van zijn ongebreidelde levenslust. Van zijn overwoestbaarheid als denker. En hij stelt wel voor van een beetje aan sport te doen maar als hij de übermensch verheerlijkt gaat het allesbehalve over de fysiek dominante variant die de nazi’s zo graag met spierbundels en al in hun beeldhouwkunst vereeuwigd zagen maar over de spirituele variant die voor de absolute vrijheid van de gedachte en het woord staat en totale creativiteit tot het hoogste goed uitroept.

Het is niet dat ik hier iets onvoorstelbaars of nieuws zeg. Het is niet dat andere mensen dit al niet eerder gezegd hebben. Maar voor de meesten stopt daar hun kennis van de man: hij was Duitser en (dus) zwaar anti-semiet. Een voorloper van Hitler, dat vat het zo’n beetje samen. Niets is dus minder waar. Zo was er om maar één ding op te noemen, Klaus Mann’s emigrantenroman ‘Der Vulkan’ van 1939, geschreven op de vlucht voor de nazi’s, waarin hij aangaf dat Nietzsche al in zijn tijd – de tijd van Bismarck, zo’n 50 jaar voor de opkomst van Hitler – ‘de vervalsing en de simplificering van de Duitse eigenheid als kenmerkend voor dat nationalisme erkende en bestreed.’ En toch is dat niet doorgekomen. Misschien ook niet zo abnormaal als je ziet hoe het op dit moment zelfs gaat met de zes miljoen Joodse doden van de holocaust. Die hebben ook al moeite om nog door te komen. Want dezelfde muur van idiotie waar Nietzsche in de negentiende eeuw al op botste stelt de ganse geschiedschrijving opnieuw in vraag. Is dat wel echt gebeurd? Misschien waren het er maar drie miljoen? Was het geen opgezet spel zoals die maanlanding? Hebben ze wel echt bestaan die zes miljoen doden? En er was ook wel een goede kant aan alles wat er toen gebeurd is, of niet soms?

Ik heb het geluk gehad dat ik in de loop van mijn leven nog zo’n filosofisch-literaire held gekend heb. Die dat, net zoals Nietzsche, wars van alle mogelijke nadelige gevolgen voor hemzelf naar de waarheid gezocht heeft. Die ook met doorwrochte en gelaagde teksten probeerde zijn ideeën vorm te geven. In een tijd waar men nog meer dan drie woorden mocht gebruiken om iets gezegd te krijgen. Toen taal nog meer dan louter middel was. Maar ook hij heeft na zijn leven enkel maar miskenning gekregen: der Sigi of Sigmund Freud. Nog meer dan Nietzsche wordt hij sindsdien verguisd of zelfs geschrapt uit alle mogelijke universitaire curricula. Omdat hij zogezegd een kwakzalver was en altijd maar over sex bezig was. Erdoor geobsedeerd was. Een buitengewoon vieze man. Bovendien Jood. Allemaal omdat de wereld vol zit met onnozelaars die niet in staat zijn om een onderscheid te maken tussen sex en sexualiteit. Niet in staat zijn om in te zien dat sex slechts het topje van de ijsberg is. Dat de sexuele drift de massa onder het water vormt. En veel verder gaat dan sex. Dat een kind dat zonder die ene knuffel niet kan slapen ook een vorm van sexuele hechting heeft met dat object. Dat de libido dus niet stopt bij de geslachtsorganen. Integendeel zelfs, er pas bij begint. Hij heeft het onbewuste ontdekt en zijne ‘penchant’, de verdringing. Hij heeft de impact van de ouders op een mensenleven niet alleen verduidelijkt, maar eindelijk eens fatsoenlijk in kaart gebracht. In zijn leer is er geen enkele verbazing mogelijk dat mens-zijn niet gewoon stopt bij de chromosomen X en Y, dat geslacht niet alleen bepaald wordt door fysieke factoren. Maar bovenal heeft hij ervoor gezorgd dat men op een andere manier is beginnen kijken naar psychische problemen. In het zog van de man is de ganse geestelijke gezondheidszorg van de 20ste eeuw ontstaan. En dit alles terwijl die man zelf nooit zijn eigen denken opgelegd heeft. Enkel verdedigd. In tegenstelling tot die echte kwakzalver, Jung, die Zwitser met zijn ridicule universele archetypen. God mag weten waar ze zich bevinden. De eerste die dat mystieke ‘collectieve onbewuste’ tegen komt, mag het laten weten.

Misschien is het omdat hij later, in het verlengde van de Eerste Wereldoorlog een tweede gronddrift vastlegde, de doodsdrift. Een streven naar een absoluut nulpunt dat wezenlijk is voor de mens. Dat het lustprincipe dat ogenschijnlijk zo zeer ons doen en laten bepaalt overstijgt. Dat verklaart waarom mensen plotsklaps de zotste dingen kunnen doen. Zoals uit een loopgraaf kruipen en honderd meters over kapotgeschoten open veld lopen recht naar dood en verderf zaaiende machinegeweren. ‘Let it come down,’ zou Paul Bowles later zeggen. Wij, de moderne mensen, kennen de doodsdrift echter niet meer. Wij, de nieuwe Übermenschen, staan daar allemaal boven en hebben alles onder controle. Of zo doen we toch. Want we denken dat, als je het maar slim genoeg aanpakt, de wereld enkel maar een tuin van lusten is. En ondertussen ons maar de vraag stellen waarom er zo veel mensen, ook Vlamingen, zelfmoord plegen? Of waarom dat alcoholici zich te pletter zuipen? Of waar dat al die degoutante pedofielen vandaan komen? En dan is er nog die ene ultieme vraag der vragen: waarom genoeg nooit genoeg is?

Eros en Thanatos, de twee oerdriften die in alles dat we doen en zeggen vervat zitten. Yin en Yang als je wilt. Om de cirkel rond te maken. En ok, op latere leeftijd is hij net zoals Nietzsche meer een cultuurfilosoof geworden. En niet zo goed bovendien. Op dat vlak kan hij zelfs niet tippen aan figuren als Fred en Walter Benjamin, nog een Jood trouwens. Maar mag het even? Geen enkele van de zogenaamd meer wetenschappelijke psychologische theorieën heeft sindsdien een coherenter mensbeeld weten op te hangen dan Freud. En toch wordt hij verguisd. Is hij een verschoppeling bij al die vrijgevochten Westerlingen die denken dat allemaal niet meer nodig te hebben. Die denken boven al dat ouderwets gelul te staan. Enkel zij die stilletjes sterven, die zich in de marge van de op hol geslagen westerse maatschappij bevinden weten hem nog te vinden. In een ziekenhuis. In de psychiatrie. Als ze geluk hebben.

Na vier jaar worden we eind october eindelijk verwacht in de rechtbank voor de slotpleidooien in onze zaak tegen Hartenkoningin en Gasthuisberg. En dus worden wij nu verondersteld onze finale conclusies in te dienen. Oftewel de laatste van de drie af te leggen rondes af te sluiten. Maar de Walrus is weer van de aardbol verdwenen. Vanaf eind mei begin ik mails te sturen en voice mails achter te laten bij mijn advocaat gespecialiseerd in medische fouten. Maar ik krijg geen enkele reactie. Zelfs geen out-of-office-reply. Mijn tweede advocate, de advocate van de bomen, kan het op de duur niet langer aanzien en werpt zich op als contactpersoon. Ze stelt voor om het contacteren van de Walrus verder aan haar over te laten.

Ik kan het echter niet laten om alvast mijn eigen finale conclusie door te geven op mail. Want wat mij betreft is het simpel: gezien het gemak waarmee de rechter onze bezwaren rond het eindverslag van de ‘medisch experte’ aangeduid door de rechtbank (voor de nog niet geïnformeerde leken: een via een avondstudie veredelde huisdokter) – een eindverslag vol spellingsfouten dat met haken en ogen aan elkaar hing – afgewezen heeft en de arrogante nonchalance waarmee de tegenpartij alle schriftelijke verslagen die wij ingebracht hebben, inclusief een welgeschreven verslag van een ervaren oncologisch chirurg, inclusief een aanvullend schrijven van de oogarts die mij doorverwees naar Gasthuisberg in 2018 en zelfs inclusief een expertise-verslag van een diensthoofd ophtalmologie van een ander universitair ziekenhuis, een echte primus inter pares van Hartenkoningin dus, terzijde schuift alsof het irrelevante vodden zijn, ben ik ervan overtuigd dat we aan ons diensthoofd een verslag van het verslag van de medisch experte moeten vragen. Zodat we ook die laatste verdedigingslijn van de tegenpartij kunnen herleiden tot haar echte waarde: de zoveelste poging om wat er gebeurd is in Gasthuisberg nu al zes jaar geleden te verdoezelen. Met de stempel van ‘medisch expert van de rechtbank’ weg te moffelen onder dat gigantische tapijt dat die ganse konijnenberg in Leuven bedekt en net zoals die moderne betonnen gebouwen daar en die deftige doktersjassen wit van kleur en onbezoedeld lijkt maar stiekem doordrenkt met bloed is.

Want op dit moment zijn door het lichtvaardige ‘expertise’-verslag van de Witte Koningin mijn kansen bij een mogelijks luie of al even gemakzuchtige rechter, die zelfs niet eens de moeite zou kunnen nemen om het dossier zelf door te nemen, eerder klein. Het verslag van die ‘medische experte’ biedt alvast een ideale vluchtweg. De absolute stilte van de Walrus doet dan ook de onrust weer langzaam toenemen. Gelukkig ontvang ik naar het einde van juni toe een mail van de advocate van de bomen met de mededeling dat we omwille van verschillende redenen tot 17 juli hebben om onze eindconclusie in te dienen. In een telefoontje vraagt ze me wel of ik eventueel bereid ben voor dat verslag van het verslag iets extra te betalen. Ik denk razendsnel na en besef dat de endgame nu ingezet is. Dat het nu echt erop of eronder is. En indien we de credibiliteit van dat verslag en vooral de conclusie van de Witte Koningin, die zogenaamd ‘medisch experte’, niet verder in vraag stellen we het mogelijks niet halen. Ik antwoord dan ook gelaten maar met overtuiging: “Het mag iets meer kosten.” Maar ik vraag me wel stilletjes af of dat maximumbedrag van 30,000 euro van mijn rechtsbijstandsverzekering dan al op is. Wat zou daar allemaal onder kunnen vallen? Al zeker de kosten van de Witte Koningin en het Witte Paard die verondersteld werden neutraal te zijn maar het op geen enkel moment geweest zijn: hun beslissing lag al vast nog voor de enige zitting plaats vond. De deurwaarders soms? Hebben we hier eigenlijk deurwaarders gebruikt zoals bij die bomen? De kosten van de tegenpartij voor al hun schabouwelijke verslagen? Bij verlies een veroordeling tot de gerechtskosten? En hoeveel eigenen die advocaten zichzelf eigenlijk toe van die 30,000 euro vraag ik me plotsklaps af?

Op 7 juli ontvangen we als bij wonder een mail van de Walrus. Hij bevestigt dat de expert-ophtalmoloog wel degelijk gevraagd is om een verslag van het verslag op te maken. De opluchting die ik voel is immens. Wanneer we enkele dagen later het document zelf ontvangen is mijn eerste reactie er echter een van teleurstelling. Als dit opnieuw zo’n 5,000 euro gekost heeft, lijkt het me maar magertjes. Op geen enkel moment stelt de expert onomwonden dat er onprofessioneel te werk is gegaan. Hij verwondert zich ook niet dat collega-medici zo’n onzin durven te verkopen.

Maar bij herlezing van het nieuwe document stel ik vast dat het toch vernietigender is dan aanvankelijk gedacht. Zo wijst hij op de vele fouten en onregelmatigheden in het expose van de tegenpartij. Zowel de foute diagnose als de opvolging nadien door Ilse Mombaerts neemt hij hierbij op de korrel. Samengevat: de door haar uiteindelijk gestelde diagnose – een verstopping van het traankanaal – is zelf ook al zo zeldzaam bij volwassenen dat die van kanker, laat staan indien het ‘bolletje’ naast het oog letterlijk gevoelloos is en ook nog eens begeleid wordt door een doorverwijzingsbrief die melding van het risico maakt, zeker serieus had moeten genomen worden. Ook van de hele medische bespreking van de Man Met De Vele Diploma’s, de medische raadsheer van Gasthuisberg, maakt hij op een afstandelijke maar gedegen en professionele wijze brandhout: het hele verslag behandelt een traanzakontsteking terwijl zelfs Hartenkoningin dus een andere diagnose vooropgesteld heeft in het medische dossier. Zelfs de referenties uit wetenschappelijke artikels die hij aanhaalt bewijzen net het tegenovergestelde van wat de Man Met De Vele Diploma’s beweert zegt de expert-ophtalmoloog.

Bovendien blijkt nog enkele dagen later dat de eindconclusie van de Walrus zelf wel vlijmscherp is. Zo wijst hij fijntjes op de totale afwezigheid van ook maar enig geschreven verslag van de hand van het Witte Paard. Dus buiten zijn misplaatst gewauwel op de enige zitting over de symptomen van een traanzakontsteking – misplaatst omwille van de vorm, lui geleuter onderuitgezakt in een zetel, en nog meer misplaatst omdat het dus volgens Hartenkoningin zelf blijkbaar geen traanzakontsteking (sic) was – heeft hij geen enkel semi-professioneel spoor achtergelaten van zijn veronderstelde expertise. Dat er van het begin tot op het eind van mijn parcours in Gasthuisberg onzorgvuldig gehandeld is geweest blijkt ontegensprekelijk al uit het eerste verslag van onze expert-ophtalmoloog stelt de Walrus. En de raadsheer van de tegenpartij, de Man Met De Vele Diploma’s behalve veelzeggend genoeg in de ophtalmologie, wordt door de Walrus gewoon tendentieuze stellingen verweten die helemaal niet ondersteund worden door de feiten. Het blijkt een typisch geval van gewichtig medisch gelul – zo’n tekst uit de boekskes – dat op zich wel klopt maar niet relevant is voor deze zaak. Manipulatief taalgebruik is het woord dat tussen de regels doorschemert, maar dat gaat blijkbaar voor de professionele advocatencode net iets te ver om het te gebruiken. Hij schrijft goede en weldoordachte verslagen, de Walrus. Ik vraag me zelfs af hoe hij erin slaagt om met zovele details rekening te houden. Maar communiceren met zijn klanten kan hij niet.

Kortom onze besluiten zijn helder en duidelijk. Er valt geen speld tussen te krijgen. Tenzij dat je liegt natuurlijk of leugens voor waar aanneemt. Mijn proces zal een zoveelste lakmoesproef voor de Belgische Justitie zijn. Maar na Sanda Dia en Chovanec zou het mij ten zeerste verwonderen dat in het Spiegelpaleis, beter bekend als onze klassenjustitie, het slachtoffer van wandaden begaan door leden van de hogere klasse en in mijn geval ook nog eens gesteund door elitaire bastions als de Orde der Geneesheren en het oppermachtige Gasthuisberg gerechtigheid krijgt. Dat die rechtsstaat plots toch zou doen wat zij verondersteld wordt te doen? Namelijk rechtszekerheid en rechtsgelijkheid bieden aan de burger? Of misschien ga ik het toch halen? Gewoon omdat ik, in tegenstelling tot Sanda Dia en Chovanec, voorlopig nog leef? Want een slachtoffer dat al dood is heeft duidelijk geen recht meer op een eerlijk proces in dit land. Of omdat ik de regeltjes gevolgd heb? De regeltjes opgelegd door het gerecht en dus de maatschapij zelf? Of neen wacht, dat is juist, even vergeten: als je alleen maar wat geld wilt lukt het misschien nog. Maar als je verantwoordelijkheid vastgesteld wilt zien, aansprakelijkheid eist, en terloops via een blog transparantie afdwingt om op die manier ook andere medeburgers te waarschuwen voor wat er de facto gebeurd is in dat veelkoppig monster boven op de berg, dan lukt het nooit in dit apenland. Je bent op voorhand al verloren bij die gevestigde machten.

Het sleutelwoord bovenaan is wel voorlopig want er is nog een ander, veel ernstiger en vooral veel erger – voor mij toch – endgame dat ondertussen ingezet is. Het eindeloze geklungel van Gasthuisberg, om te beginnen de foute diagnose op basis van enkel wat fingerspitzengefühl, een diagnose die helemaal geen dringende ingreep vereiste volgens Hartenkoningin, hierdoor de niet alleen laattijdige maar ook volledig foute operatie in een kanker-risicozone, op een levensgevaarlijke plaats pal in het midden van mijn gezicht, en de rampzalige opvolging achteraf, het ganse ongelooflijke en gruwelijke traject dat ik bij dat zo geroemde Gasthuisberg heb moeten doorlopen, het heeft allemaal tot een onstuitbare metastase geleid.

Op 17 augustus was er een nieuwe MRI van de lever ingepland. Om te checken hoe het stond met de gezwellen die voordien daar ontdekt waren en of een operatie nog steeds tot de mogelijkheden behoorde. Op 22 augustus werden we verwacht bij de oncologe om dit alles te bespreken. Nadat ze gevraagd heeft hoe het met mij gaat en ik een positief verhaal begin te vertellen onderbreekt ze mij en verklaart “dat ze een beetje verbaasd is want dat dit alles niet overeenkomt met wat ze daar voor haar heeft.” Ze wijst op het scherm van een computer en stelt onomwonden “dat de lever slecht geëvolueerd is en nu al zes grote ‘incidenten’ vertoont in plaats van 2 en dat een ervan al een omtrek van 6 centimer heeft.” Een operatie is dan ook niet langer mogelijk. Het nieuws slaat in als een bom. Na de geruststellende scans van de laatste keren en de afgelopen chemosessies was onze verwachting dat het ziektebeeld minstens stabiel zou gebleven zijn. Nu toch nog. Tin en ik vallen beiden stil bij het horen van deze vreselijke woorden die toch geformuleerd worden en in de lucht blijven hangen en dus onontkenbaar zijn. “Bovendien,” beginnen we zwakjes te protesteren, “is het zo snel. De chemo is nog maar pas gedaan.” De oncologe verklaart hierop dat volgens haar de chemo wel degelijk gewerkt heeft maar enkel nog op het moment van de toediening zelf. Dat de status van mijn lever waarschijnlijk direct beginnen verslechteren is eenmaal de chemo gestopt was. Anders kan ze de grootte en het aantal van tumoren niet verklaren. “Kankercellen, zoals ik voorheen al gesteld heb,” beëindigt ze haar noodlottige mededeling, “worden op de duur ook aan de gebruikte chemo resistent.”

Hoe ernstig de situatie is blijkt uit het feit dat ze me dan vraagt “of ik de behandeling nog voort wil zetten?” Ze zegt dat dit volledig mijn beslissing is. De keuze die ze laat uitschijnen is ofwel nog enkele hopelijk goede maanden die echter gezien de agressiviteit van de tumoren niet zo lang zullen duren ofwel wat slechtere maanden die mogelijks wat langer zullen duren. Ik denk aan het proces tegen Hartenkoningin en het machtige Gasthuisberg dat pas eind october, na al die verloren tijd, eindelijk zijn beloop zal kennen, ik denk aan mijn oudste dochter die na twee jaar studeren plots een andere studiekeuze wilt maken, ik denk aan eind november wanneer de lening van ons huis na 20 jaar eindelijk afloopt maar vooral denk ik ook aan mijn jongste dochter die pas 18 wordt volgend jaar in februari. Dat zijn toch nog zes maanden te gaan.

Als blijkt dat ik dan ook aan een voorzetting van de behandeling denk stelt ze een ander type chemo voor. Zegt dat ze wilt overschakelen van carboplaten-etoposide naar carboplaten-taxol, een chemo waarvan de grondstof taxusstruiken zijn. Dat ook deze chemo zijn nut al bewezen heeft en in mijn geval wel eens zou kunnen werken. Daarnaast zegt ze is er nog de mogelijkheid dat ik deelneem aan een studie. Maar de resultaten daarvan zijn hoogst onzeker. Omdat de studie zich nog in fase 1 bevindt, vrij vertaald voor ons leken, zich nog in een vrij experimentele fase bevindt. Maar dat moet ze nog eens even bekijken. Of ik wel in aanmerking kom voor zo’n studie. Om te beginnen vraagt ze dat ik nog voor ik vertrek een zoveelste bloedafname laat doen. Om mijn leverwaardes alvast te controleren. “En dan,” sluit ze de consultatie af, “stel ik voor dat jullie eerst alles een beetje laten bezinken en mij iets laten weten wanneer jullie klaar zijn om de volgende stappen te zetten.” Hoe dan ook zijn Tin en ik volledig van de kaart. En ook in de auto op weg naar huis, 70 kilometer verderop, wordt er niet veel gepraat. Er valt ook niet veel te zeggen op dit moment.

20 juni 2023

Beste,

Ik heb herhaaldelijk geprobeerd een bezwaarschrift electronisch in te dienen op jullie zo geroemde platform http://www.myfinmin.be Dit is telkens niet gelukt. De ene keer kon het document niet opgeslagen worden. Er werd mij meegedeeld dat er zich een technische fout voorgedaan had en er werd mij vriendelijk gevraagd een andere keer terug te proberen. Die andere keer, twee weken later, verdween alles als bij magie van het scherm nadat gevraagd werd het pas ingevoerde bezwaarschrift op te slagen. Of in ieder geval, als ik nadien probeerde het net ingediende bezwaarschrift te raadplegen kreeg ik als feedback van jullie systemen: ‘Geen bezwaarschrift gevonden.’ Ik interpreteer dat als ‘er bestaat gewoon geen bezwaarschrift.’ Jullie zien dat misschien anders.

Dit alles alhoewel jullie zelf expliciet in de aanslagbrief aangeven dat een electronische indiening van een bezwaarschrift jullie voorkeur geniet. Ik ben dan ook genoodzaakt nu een echte brief op te maken op de ouderwetse manier, op papier, en dat naar jullie te versturen via de post. Ik zal dat aangetekend doen want misschien dat ook via deze weg dingen kunnen verdwijnen.

Tot hier de eerste reden van dit schrijven.

De oorspronkelijke reden is het volgende bezwaarschrift zelf. Hopelijk bereikt het u:

Beste 2,

In 2020 heb ik na een periode van ernstige ziekte geprobeerd om terug te gaan werken maar ben dan in september 2020 terug hervallen (er werden nieuwe uitzaaiingen ontdekt).

Door mijn werkgever is er echter pas in 2021 geld gestort op mijn rekening afkomstig van 2020: het overgrote deel bestaande uit 1) niet opgenomen vakantiedagen en 2) ‘dubbel’ vakantiegeld van 2020.

Door deze laattijdige storting ben ik voor 2021 in een veel hogere belastingschaal terecht gekomen dan normaal het geval was geweest.

Als gevolg daarvan word ik nu in 2023 plots gevraagd om 6.684,78 euro belastingen extra te betalen. Ik kan me niet herinneren op mijn ganse loopbaan ooit meer dan 1,500 euro of in die buurt extra te moeten betalen. En zelfs dat was misschien maar 1 keer. Maar u weet dit beter dan ik.

Voor ons gezin is 6.684,78 euro een waanzinnig hoog bedrag. Om een idee te geven: zelfs het door mijn werkgever extra gestorte nettobedrag in 2021 volstaat niet om de extra gevorderde belastingen van nu te betalen. Of met dit bedrag hadden wij enkele jaren geleden wel een warmtepomp kunnen laten installeren; wat ons toen nog veel te duur leek.

Toen ik belde met jullie diensten werd mij verteld dat ik zonder deze extra storting in 2021 maar 700 euro extra had moeten betalen. Slechts 10% dus van het bedrag dat ik nu gevraagd word te betalen.

Om het nog schrijnender te maken wordt door deze hogere belastingschaal vooral mijn vervangingsinkomen extra belast. Dit is dus geen belasting op arbeid. Dit is het extra belasten van het vervangingsinkomen van een terminaal zieke burger afkomstig van een verzekering aangegaan voor het geval er zich een ernstige ziekte zou voordoen. Dat is hetgeen jullie nu extra belasten.

Bovendien gebeurt dit alles in tijden waarin politici en belangengroepen langdurig zieken oproepen om terug actief te worden. In weerwil van deze maatschappelijk breed gevoerde discours worden op deze manier langdurig zieken die proberen terug recht te krabbelen financieel zwaar afgestraft.

Daarom is deze extra belasting niet alleen niet ernstig te noemen maar zelfs onrechtvaardig. Het is een extra belasting (letterlijk en figuurlijk) van mensen die al heel onfortuinlijk zijn. In tegenstelling tot wat sommigen soms durven te insinueren hebben ze namelijk niet gekozen voor die ziekte. Dus hierbij eens en voorgoed: ziek zijn is echt niet plezant. Dood gaan nog minder. Ik was echt veel liever blijven werken en jullie rijkelijk van mijn zuurverdiende centjes in de privé-sector blijven voorzien.

Wij hopen dan ook dat er een remediatie voorzien kan worden van dit schandalig hoog bedrag. Indien nodig ben ik bereid dit bezwaar verder te verdedigen bij jullie ter plaatse.

In de hoop dat dit bezwaarschrift gehoor vindt bij jullie diensten,

Handtekening,

Patrick Hoskens

Beste 3,

Aangezien ik begrijp dat jullie ook maar ‘de regeltjes volgen,’ zal ik ook nog apart een rechtzetting van ambtswege indienen. Maar hoe ik dat moet doen weet ik nog niet. Misschien dat u mij wat tips kunt bezorgen? Ik hoop wel dat dit zonder advocaat kan?

Het feit dat ik voor zo’n rechtzetting van ambtswege een termijn van vijf jaar heb stelt mij echter wel gerust. Gerust want dan heb ik nog tijd genoeg. Alhoewel ik me nu net bedenk dat ik hoogstwaarschijnlijk niet meer zo veel tijd heb. Maar bon dat is weer een ander onderwerp vermoed ik. Langs de andere kant maakt het mij ongerust omdat iets in mij zegt dat als je een termijn van vijf jaar krijgt de waarschijnlijkheid dat je de betwisting kunt winnen bijzonder klein is. En toch ga ik het proberen. Ik doe het dan ook in eerste instantie voor mijn gezin. Kwestie dat zij niet de dupe zijn van alles dat er zo maar ‘en stoemelings’ gebeurt in dit sprookjesland.

Nota van de auteur:

6.684,78 euro. Voor ons, op privé-niveau, het equivalent van de miljarden van Michael Van Peel in zijn schitterende eindejaarsconferences. Wat een bedrag. Net zoals die miljarden kan je het gewoon niet vatten. Zo veel is het. Mijn favoriet is de conference van 2017: ‘Van Peel overleeft de Graaiers.’ Het begin is wat minder maar vanaf dat hij over de Graaiers begint kan het niet meer stuk. Toen ging Siegfried Bracke ook al over de tongen. Ook het gedeelte over Trump, Poetin en Kim Jong-un is de moeite. Omdat het toen al voor ieder weldenkend mens duidelijk was dat het allemaal gewoon crapuul is. En bij de stukken over ons leger, over de lage-emissie-zone te Antwerpen en rekeningrijden is het gewoon gieren geblazen. Het is allemaal vrij te beluisteren op Spotify. Maar bon, even terug naar mij. 6.684,79 euro extra belasting dus. Geïnd op een vervangingsinkomen. Een vervangingsinkomen verkregen via een groepsverzekering wiens bestaansreden net is dat het geld dat je krijgt van de staat via de ziekenkas bij langdurige ziekte niet zo veel voorstelt. Uit voorzienigheid dus. Daarop word ik nu extra belast door diezelfde staat.

De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik een gepolijste versie van bovenstaand schrijven heb opgestuurd naar de belastingen. Want who cares dat ik uiteindelijk verplicht was een aangetekende brief te versturen? Dat is toch de normale gang van zaken hoor ik de believers al tegenpruttelen? Dat een electronische, veel efficiëntere manier van indienen van een bezwaarschrift via het web, hetgeen zelfs expliciet aangeraden wordt, niet functioneert, alhoewel alle mogelijke knoppen voorzien zijn op de website, is maar bijzaak stellen ze. Misschien, maar dan wel een bijzaak die ronduit belachelijk is in het jaar des heren 2023. Of misschien dat ze op deze manier – want laagdrempelig – er te veel binnen kregen en is het hun manier om de boel terug af te sluiten? En laten ze de knoppen gewoon staan om de mensen nog wat te pesten? Hoe dan ook die ganse eerste ‘Beste’ heb ik dus verwijderd. Niets verplicht mij om in mijn eigen voeten te blijven schieten, hein. Ik sta hier toch maar wat te roepen in de woestijn.

Ook de ganse derde ‘Beste’ heeft hetzelfde lot ondergaan. Want ‘en stoemelings’ zullen ze niet graag horen. Zij doen niets en stoemelings. Zij doen alles volgens de regels. Ongetwijfeld. Dat die ‘en stoemelings’ eerder slaagt op mijn beleving, de beleving van de burger, die vanuit het niets zo’n aanslagbiljet binnen krijgt via zijn postbus, dat zullen ze nooit kunnen of willen begrijpen. Want die regeltjes zijn misschien voor hen klaar en duidelijk, maar dat zijn ze zeker niet voor ons, de burgers. En zeker niet in België, wanneer je het kluwen van een belastingsbrief hier aanschouwt. Een belastingsbrief die politici, zo beweren ze toch, al een jaar of 20 aan het vereenvoudigen zijn. Nog zo’n idioot anachronisme. Je moet al een boekhouder inhuren om te checken of gewoon gaan werken wel kan in dit land van zo vele illusies.

Ook het stuk over de ‘zuurverdiende centjes in de privé-sector’ heb ik weggelaten. Ze gaan zich aangevallen voelen, die ambtenaren. Alsof hun werk, dat werk voor de Staat, niet mee telt. Alsof ze alleen maar profiteren en zo van die dingen. Maar neen hoor, ik ben altijd een hevige voorstander geweest van onze welvaartsstaat. Heb altijd zonder zagen of zeuren mijn belastingen betaald. En ja, rijkelijk zelfs, zoals elke Belg die werkt. Maar niet opdat de heren politici hun partijkas verder kunnen opvullen of stiekem hun nu al riant pensioen nog verder aanvullen. In ruil verwachten we dat de vertegenwoordigers van die welvaartsmaatschappij hun werk op een correcte en fatsoenlijke manier doen. Fatsoenlijk hier in de betekenis van ‘met fatsoen.’ Niet gewoon ‘volgens de regeltjes’ dus. Dat geldt ook voor Justitie in dit land trouwens. Zoniet krijg je alleen maar formalistische rechtspraak. Met veel respect voor de vorm, maar niet voor de inhoud van de zaak. Alles wat formalisten doen is een set van regels volgen die hen perfect en verheven – hoog en droog boven dat schooiersvolk – plaatst maar die ook maakt dat ze niet langer doen wat ze verondersteld worden te doen: recht spreken. Ideaal voor dat Spiegelpaleis. Waar doen alsof belangrijker is dan wat je zegt. Het volstaat dus niet om de regeltjes te volgen. Schrijnende wantoestanden moeten aangepakt worden. Dat is een absolute noodzaak als we willen dat onze democratie blijft bestaan.

Vandaag, 21 juni, de langste dag van het jaar, de dag waarop de zonnewende plaats vindt en de eerste dag van de zomer, hebben we de betaling uitgevoerd. Wachten op het resultaat van het bezwaarschrift heeft geen zin. Het was trouwens de ultieme deadline vermeld in de aanslagbrief. En bij laattijdige betaling zal sowieso interest aangerekend worden. De obligatie aan toonder van mijn vader heb ik beslist met rust te laten. Uit respect voor mijn vader. Het geld komt recht van mijn spaarrekening. Enkele maanden lang heb ik de illusie nog in stand kunnen houden van ondanks al de problemen toch nog steeds goed bezig te zijn als goede huisvader. De hoeveelheid geld op mijn spaarrekening is al zo’n twintig jaar hetzelfde. Sparen lukt al lang niet meer. En al sinds deze miserie begonnen is vijf jaar geleden heb ik geprobeerd hetzelfde bedrag te behouden. Kwestie van een financiële buffer te voorzien voor mijn voruw en kinderen. Dat was toch nog iets om me aan op te trekken. Maar zelfs deze laatste strohalmen, hoe zielig ook, verlies ik nu. Bovendien is het enkel gelukt tot nu toe dankzij de schadeloosstelling die we gekregen hebben na het proces voor de bomen. Die is ondertussen al volledig verdwenen. En nu gaat er ineens en voor de eerste keer een enorm bedrag van de spaarrekening gaan. Niet omdat we een nieuwe auto moeten kopen. Niet omdat we mijn begrafenis moeten betalen. Niet omdat we dan toch voor het klimaat een warmtepomp laten plaatsen. Niet omdat we nog een dochter hebben die gaat studeren. Dat is pas voor binnen een jaar. Eentje volstaat voorlopig. Maar omdat de staat schaamteloos geld afpakt nadat ik geprobeerd heb terug te gaan werken. OMDAT ik geprobeerd heb terug te gaan werken. Dat is de simpele waarheid. Omdat ik leef in een surrealistisch land waar men het ene zegt en het andere doet. Waar zelfs de staat zonder enige gêne steelt en ermee wegkomt. Wat een geluk dat ik vijf jaar geleden deze blog ben begonnen. Anders had ik dit alles alleen maar lijdzaam kunnen ondergaan. En was alles waar ik voor stond en in geloofde – onze rechtsstaat, onze sociale welvaartsstaat, onze democratische samenleving – nu al lang volledig murw geslagen. Nu kan ik het tenminste nog van mij afschrijven. En een mens blijven. En terloops een dikke middenvinger opsteken naar al die oetlullen. Terwijl een vette breinscheet de lucht vult met dank aan Michael Van Peel.

Eindelijk is het zo ver. Na 5 maanden en 6 chemosessies van telkens 3 dagen kom ik aan het einde van mijn tweede chemokuur. De vorige was al van 2019 geleden en toch was het zwaarder dan toen. Toch want “toch bijna vier jaar geleden” verklaarde mijn oncologe. “Dat is al lang geleden. Jouw lichaam zou ondertussen toch een beetje moeten bekomen zijn,” stelde ze.

Maar dat de laatste loodjes het zwaarst wegen geldt ook voor chemo. Alhoewel dat het de laatste keren telkens gelukt was met 1 infuus de drie dagen te doorspartelen is ook dit sprookje ditmaal om zeep. Op woensdag wordt er één geplaatst in mijn linkeronderarm. De oudere verpleegster is wel zo eerlijk om na een beetje aftasten van mijn armen het zelf niet te proberen en vraagt een collega afkomstig van de pijnklinkiek, met veel ervaring in het zetten van spuiten, om het voor haar te doen. Maar als de sessie afgelopen is duwt de oudere ongeduldig zo veel spoelmiddel zo krachtig door het infuus dat de ader scheurt en er een heuse pijnscheut volgt die mij even rechtop doet zitten. Op de tweede dag wordt er wijselijk gekozen voor de rechteronderarm. De linkerarm begint na het incident van gisteren al lichtjes ontstoken te raken. Er is een vreemde rode vlek zichtbaar geworden onder mijn huid. Misschien is een beetje etoposide door de aderwand geraakt. Dat spul is zo corrosief dat het zich gewoonweg door lichaamsweefsel heen brandt als het de kans krijgt. Maar ook deze infuus functioneert niet meer de volgende dag. Dan gaan we voor de bovenkant van mijn linkerhand. Ook een pijnlijke plek met al die handbeentjes die daar zitten, maar ik wil gewoon dat het afgelopen is. Het heeft allemaal weer al lang genoeg geduurd.

Het weekend nadien wordt Antwerpen kampioen. Ik kijk naar de beelden van feestende supporters op TV. Ik moet automatisch terug denken aan het seizoen dat FC Turnhout kampioen werd in Derde Klasse B. In 1990. Per toeval hadden ik en mijn broer bijna het ganse seizoen alle matchen gevolgd. Thuis en uit. Zelfs naar Patro Eisden reden we met de auto. Of naar Tubize, als ik me goed herinner. Ik herinner me hoezeer het kampioenenfeest na een heel jaar gespannen afwachten toen een ongelooflijke ontlading met zich mee bracht. Een zalig, warm gevoel van geluk en een nooit eerder gevoelde connectie met mijn heimat. Die zwarte moddervennen waren plots niet alleen meer mijn geboortegrond maar ook die van al die andere verstotenen die er rond leefden. Op dat moment, op die ene dag, kon niets meer stuk. Het is een van de mooiste herinneringen van mijn jeugd. Wat een volksfeest moet dat daar dan niet geven in Antwerpen. Jammer dat het gebeurt onder de heerschappij van Bartje den Eerste, Keizer van Antwerpen, en dat de Antwerpenaren niet zien dat de man al de ganse tijd naakt rondloopt. Of niet willen zien. Mijn favoriete speler van Turnhout was Luc De Rijck, een bonk van een vent, bijna twee meter groot, enorm gespierd én spits. Als hij begon te lopen met de bal aan de voet kon niemand hem volgen. Een Lukaku avant la lettre quoi. Blank nog wel in die tijd toen alles in de Kempen nog eenvoudig zwart-wit was. En een heel dun, fijn snorretje in plaats van dat baardje. Een jaar later zou hij sterven na een misgelopen bloeddopingsessie in het kabinet van de clubarts. Iets van bloed dat te snel terug binnen gepompt werd. Waardoor er een luchtbel terecht kwam in zijn bloedvaten. Na 19 jaar proces voeren heeft zijn rechtstreekse familie een goede 53,000 euro bekomen van de fabrikant van de bloedmachine als schadeloosstelling. 53,000 euro! Na 19 jaar proces voeren! En oh ja, bijna vergeten, na 2 jaar, ooit lukte dat blijkbaar nog, een proces voeren op 2 jaar tijd, kreeg de arts een boete van 20,000 Belgische frank. 500 euro voor de jongeren onder ons. Hoe belachelijk allemaal. Zelfs toen al.

De week daaropvolgend slaat de vermoeidheid weer ongenadig hard toe. Dan lig ik in de zetel beneden. Dan weer in het bed boven. Mijn slaapritme is alvast weer volledig verstoord. En niet alleen dat werkt niet meer zo goed. Bij het opstaan uit bed moet ik me vasthouden aan de deurstijl om niet tegen de vlakte te slaan. De vraag die zich opdringt is of dat door de chemo komt of afkomstig is van de gezwellen in mijn kleine hersenen. Herhaaldelijk al hebben ze mij gewaarschuwd dat daar zich het cerebrale evenwichtscentrum zit. Beginnen wankelen zou dan ook één van de eerste onheilspellende tekenen zijn.

Ondertussen begint het weer eindelijk wat beterschap te vertonen. Na de druilige en overdreven frisse lente tot nu toe doet het deugd om terug wat zon te zien en de warmte van het licht te voelen. Ondertussen sleep ik me letterlijk van onderzoek naar onderzoek. Zo word ik al op dinsdag 6 juni terug verwacht in het UZGent voor een hartonderzoek. Uit de echoscan blijkt echter tot mijn verrassing dat ondanks alles wat mijn lichaam al heeft moeten ondergaan sinds 2019 er zich geen enkele substantiële wijziging voorgedaan heeft. Die ene klep lekt nog altijd maar niet meer dan vroeger. En voor de rest is alles ok. Niet dat dat zo veel voorstelt. Ik herinner me nog hoe mijn vader na een hersenbloeding op zijn sterfbed lag en de witgeschelpte specialist niets anders wist te zeggen dan dat het nog even ging duren want dat hij een “sterk hart had.” Even later begon zijn hartslag op te lopen en effectief enkele minuten nadat hij de 150 slagen gepasseerd had en vlot opliep richting 180 en meer ontplofte de ganse boel en was het afgelopen. We hoorden via de monitor zijn hart letterlijk ineenklappen.

Op donderdag 8 juni, twee dagen later, wacht me al een nieuwe CT-scan. Voor de zoveelste keer moet ik de 140 kilometer afleggen van Kortenberg naar Gent terwijl het machtige Gasthuisberg zich op 7 kilometer van mijn huis bevindt. Het doet me denken aan die smeerlappen van Gasthuisberg die het voor het menselijk organisme ‘niet-neutrale’ gebruik van scans durven in te roepen als rechtvaardiging voor het niet afnemen van een CT-scan in 2018, vijf jaar geleden, door Ilse Mombaerts. Hoeveel van die scans heeft mijn lichaam ondertussen al niet te verduren gekregen door de grove nalatigheden begaan door haar? Eén scan in 2018 versus letterlijk tientallen in de jaren nadien. Wat zouden jullie kiezen? En niet alleen CT’s. Ook MRI’s. PET’s. De ganse santeboetik. En dan daar bovenop nog eens al de overige ellende. Hypocriete en achterbakse whitewashers, dat zijn het. Dat ze nog maar eens semi-devoot naar de Matthäuspassion van Bach gaan luisteren in hun pompeuze avondkledij in een of andere gewijde kerk. Misschien dat er zelfs nog wat biechtstoelen staan om hun schijnheilige zielen te redden. ‘Seht wohin? Auf unsre Schuld!’

Tot overmaat van ramp hebben ze nu voor de CT-scan op enkele minuten tijd en zelfs niet verspreid over drie dagen zoals de week daarvoor drie infuzen nodig. De eerste verpleegster gaat ruw en ongeduldig te werk. De eerste spuit plaatst ze zonder dralen in de rechterpols. Nu moet je weten dat de pols de pijnlijkste plaats is in de armen. Omdat dat allemaal vel over been en gewricht is en de spuit letterlijk daarover schuurt. De verpleegster gaat hierbij echter zo hevig te werk dat ze door de moeizaam bevochten ader heen prikt. De tweede plaatst ze al even resoluut in de bovenkant van mijn rechterhand, tweede pijnlijkste plek, want allemaal handbeentjes met daartussen een beetje plooihuid. In al haar haast plaatst ze echter de infuus in een veel te klein bloedvatje waardoor op het moment dat de contrastvloeistof toegediend wordt ik voor de eerste keer tijdens een scan pijn ervaar. Ondertussen krijg ik het verwijt dat ik wat te gespannen ben naar mijn hoofd geslingerd. Gelukkig kan ze het zelf niet langer aan en laat ze zich vervangen door een andere verpleegster. Als ze mijn toegetakelde rechterarm ziet opteert ze voor de bovenkant van mijn linkerhand en plaatst het infuus goed van de eerste keer. Derde keer goede keer, zullen we maar zeggen.

De dag daarop, op vrijdag 9 juni, begin ik een geleidelijk toenemende bijtende pijn te voelen diep vanbinnen aan de achterkant van mijn bekken. De pijn komt letterlijk vanuit het bot zelf. Net zo tergend traag voelt de pijn aan. Ik besef onmiddellijk dat die ene spuit om extra witte bloedlichaampjes aan te maken die ik een dag na de chemo telkens moest zetten hier de grote boosdoener is. Het bizarre is dat ik enkel helemaal in het begin van de chemosessies er last van gehad heb. Van die witte-bloedlichaampjes-spuit bedoel ik. En nu is het ook nog eens veel intenser en heviger. Ik moet gaan liggen maar kan niet blijven liggen. Ik sta terug op en wandel wat rond in het huis maar ik kan niet blijven rond wandelen. Telkens wanneer ik even stilsta of stil zit komt de pijn terug op. Uiteindelijk ben ik gedwongen om enkele ibuprofens te nemen om het gewoon een beetje draaglijk te houden.

Ondertussen sjokt de zombie in mij verder voort. Plots wordt op de radio een metalnummer gespeeld uit mid-jaren ‘90: ‘More human than human’ van White Zombie. Misschien is het door de groepsnaam waarmee ik me op dat moment zo goed kan identificeren maar het nummer roept oude geesten op. Wanneer het afgelopen is zoek het ik nog eens op op Spotify waar tegenwoordig ook dikwijls lyrics verschijnen. Zo ontdek ik dat de zanger op een bepaald moment zelfs ‘Read the fucking lies’ zingt. Over identificatie gesproken. In een flits zie ik me terug aan de keukentafel zitten met al de verschillende documenten van het Spiegelpaleis waarmee ik, het slachtoffer, de afgelopen jaren geconfronteerd ben geweest. Tussen de vele behandelingen door. Telkens op zoek naar een beetje rechtvaardigheid en menselijkheid in dat naar eer en geweten gezegend verklaard koeterwaals van die advocaten of zogenaamde medische specialisten. ‘More human than human’, dat kan ik ondertussen ook wel stellen als ik kijk naar de gore smeerlapperij die onze maatschappij, onze veronderstelde rechtsstaat, tolereert. Ik heb trouwens vroeger lang verstaan ‘More human than you men.’ En als op het einde de zanger zelfs uitroept ‘I want more life fucker, I ain’t done’ sla ik helemaal tilt. De kreet maakt de levenslust in mij terug wakker. Aangespoord door de muziek en lekker verdoofd van de ibuprofens beslis ik nog wat voort te waggelen in die richting om daar dan ergens tegen de grond te slagen.

Het is weer kermis in de hel van het Spiegelpaleis. Op 8 mei, drie dagen na de vijfde chemoreeks, de dag waarop de chemo het zwaarste doorweegt – de tijdens de chemo ter versterking toegediende cortisone is volledig uitgewerkt en je bevindt je nu in die ijle zone waarin je als ellendige chemozombie verdwaasd door de wereld dwaalt – ontvangen we de eerste ‘conclusie’ van de tegenpartij. Lang en hoopvol verwacht aangezien wijzelf in onze eerste conclusie twee maanden geleden eindelijk een objectief en deskundig verslag van een erkend ophtalmoloog, diensthoofd ophtalmologie zelfs van een ander universitair ziekenhuis in België, een echte professionele evenknie van Ilse Mombaerts dus, hebben kunnen toevoegen aan het dossier. En na al de moeite dat het ons gekost heeft om iemand te vinden bereid om de omerta van de Vlaamse liga der ophtalmologen te doorbreken, het was dan ook een Nederlander onbezoedeld door al de lokale zwijgplichten, zijn de verwachtingen aan onze kant bijzonder hooggespannen. Want de idee is dat in deze fase van het proces een partij zegt wat hun finale bevindingen zijn – vandaar de benaming ‘conclusie’ – waarop de andere partij dan reageert en zegt wat die van hen zijn, waarop de andere partij dan nog eens reageert en die van hen geeft, waarop de andere dan nog eens de mogelijkheid krijgt om te reageren, in de hoop zo samen het juridische walhalla te bereiken: de beruchte tegensprekelijkheid waar zoveel over te doen is in het Spiegelpaleis. Via deze ping pong wordt elke betrokken partij verplicht het eigen standpunt verder te verduidelijken in acht genomen de bezwaren en argumenten van de tegenpartij. Om dan uiteindelijk op basis van het volledige dossier de rechter de kans te geven zich uit te spreken over de grond van de zaak. Want op deze manier wordt het beginsel van hoor- en wederhoor, een van de belangrijkste onderdelen van de rechtspraak, gerespecteerd. Ten minste zo zou het moeten zijn.

De eerste ‘conclusie’ van de tegenpartij bestaat uit twee documenten. Een document van de Timmerman, de advocaat van Gasthuisberg, kennis-vriend-collega van de Walrus, mijn advocaat expert in medische fouten, de man strak in het pak, altijd met een lederen boekentasje en perfect gecoiffeerd. En een document van de zogezegd medische expert van de tegenpartij, de Hooggeleerde Man met de Vele Academische Titels die hij niet nalaat Allemaal Apart Te Vermelden bij de aanvang van elk document op zijn naam. Een heuse kolom aan titels is het. Acht regels heeft de man telkens nodig om ontzag in te boezemen. David Bowie zou het allemaal niet nodig gehad hebben. Hij zou de man direct doorzien en met de vinger gewezen hebben: “Look, there is the man who sold the world.”

Want ondertussen heb ik door dat ons systeem helemaal niet zo functioneert zoals hierboven beschreven. Het ganse beginsel van hoor- en wederhoor wordt totaal niet gerespecteerd. Want er wordt gewoon niet geluisterd naar de andere. Niemand vindt gehoor bij niemand. Nog straffer, elke partij mag om het even wat zeggen dat ze wilt en zelfs blijven zeggen. Zelfs als het er met de haren bijgesleurd wordt. Zo bleef de tegenpartij in ons al lang vervlogen bomenproces die Ferrarisatlas nog opgemaakt in opdracht van de Oostenrijkse Nederlanden in 1771 naar voor schuiven als weerwoord tegenover onze landverslagen opgemaakt door beëdigde landmeters in de 21ste eeuw. Maar, mijn beste mensen, om het even wat zeggen, zelfs als het compleet belachelijk is, gewoon om toch maar iets te zeggen, hoe noemt men dat? Is dat niet al bedriegen of zelfs liegen? Of dat al dan niet zo zou zijn wordt in het Spiegelpaleis overgelaten aan de ‘beroepseer’ van de betrokkenen. Beroepseer die al de actoren verondersteld worden te hebben. Maar als ze er geen hebben, als ze zelfs totale onzin durven uitkramen, is er niemand die hen hierop aanspreekt. En is er niemand die corrigerend optreedt. Alles kan en mag. Het is gewoon één grote misselijkmakende show.

Hetgeen ook ineens verklaart hoe dat een proces als dat van Sanda Dia mogelijk is. Als men, als betrokken partij alle mogelijke nuances en jammerlijke gevolgen van het gebeurde mag opsommen, zelfs de meest stompzinnige, dat Sanda Dia toch zelf in de put gekropen is, dat niemand hem daartoe gedwongen heeft, dat het gewoon een uit de hand gelopen dopingsritueel geweest is, dat in de plaats van de halve liter visolie uit te kotsen in de natte vrieskou van de put, Sanda er onbedoeld aan gestorven is, en dat die jonge daders ochottekes toch in de fleur van hun leven zitten en al genoeg geleden hebben, tja waar zit dan nog de wandaad en hoe groot is ze nog? Terwijl Sanda Dia dood is. Zichzelf niet eens meer kan verdedigen. Je zou verwachten dat onze rechtsstaat dat voor hem zou doen. Maar niet dus. Let op, dat die Reuzegommers Dia niet met voorbedachte rade vermoord hebben dat is duidelijk. Dat er alhoewel van zware nalatigheid en mensonwaardige behandeling van het slachtoffer sprake is geweest en zelfs vernietiging van bewijsmateriaal net zozeer. En toch worden er onwaarschijnlijk lichte straffen uitgesproken omwille van alle mogelijke verzachtende omstandigheden. De vraag welke straffen een groepje migrantenjongeren zouden gekregen hebben als ze hetzelfde zouden gedaan hebben met een echte Pallieter uit het Vlaamse hinterland blijft dan ook meer dan pertinent.

Om te bewijzen dat dit alles zo is, dat onze rechtspraak op deze manier verloopt en er dus helemaal niet gezocht wordt naar de waarheid, de waarheid waar de vader van Sanda zo nadrukkelijk om vroeg, maar dat net halve waarheden en flagrante leugens gebruikt worden om een wan- of misdaad te verdoezelen en dat je zo de facto een klassenjustitie creëert, volgt hier toch weer een korte analyse van de teksten van onze tegenpartij. Want, zoals jullie zullen zien, zijn die dikbetaalde parasieten van het juridische ecosysteem krakken in het verzinnen van de meest monsterlijke bomen voor het sprookjesbos dat de rechters uiteindelijk voorgeschoteld krijgen.

Zo vangt de conclusie van de Timmerman aan met een beknopte weergave van de “Feitelijke Voorwaarden”. Maar dan wel feiten die nog altijd vol staan met fouten. Fouten die door ons al herhaaldelijk aangestipt geweest zijn in onze reacties. En de meeste zelfs al op de enige installatievergadering/zitting die plaats gevonden heeft op het medisch cabinet van de Witte Koningin, de via een avondopleiding of twee veredelde huisdokter die op deze manier nog een appeltje voor de dorst bijverdient tijdens haar pensioen. Fouten die door haar plechtig beloofd hand op het hart opgenomen zouden worden in haar eindverslag maar nergens terug te vinden zijn. Op twee misschien na dan om toch maar te doen alsof. Zo wordt er nog steeds beweerd dat er van roodheid en pijn sprake was. Terwijl ik altijd, al tijdens de verschillende consultaties voor de operatie door Hartenkoningin en zelfs vlak na de operatie en later toen het explodeerde tot een heus gezwel de totale gevoelloosheid van het ding naast mijn oog van de daken heb staan schreeuwen. Terloops wekt de Timmerman de indruk dat mijn vlucht als een dief in de nacht naar Gent in samenspraak met Hartenkoningin heeft plaats gevonden want de noodzaak van een biopsie door de wel professioneel handelende oogarts Decock in het Maria Middelares ziekenhuis werd volgens hem ‘bijgetreden door Ilse Mombaerts’. Terwijl de biopsie te Gent voor diezelfde avond al ingepland stond. Dus al vast lag lang voordat Tin en ik op 7 december 2018 Hartenkoningin in haar consultatieruimte mededeelden dat we na maanden wachten op professionele hulpverlening in Gasthuisberg van haar diensten niet langer gebruik gingen maken. Nog een feit dat we al herhaaldelijk en met nadruk gemeld hebben. En dat ze blijven negeren om de eenvoudige reden dat ergens in de loop van diezelfde dag, de 7de december 2018, Mombaerts na ons bezoek snel nog een extra notaatje van eigen subtiele hand heeft toegevoegd in het medisch dossier. Niets anders dan post-factum recuperatie van de feiten om gezichtsverlies te vermijden. Zo lelijk gaat het eraan toe in die cleane medische milieus. Verder moet ik aan de feitelijke voorwaarden niet veel woorden vuil maken. Zelfs de verwijzingsbrief van de oogarts die mij doorverwees naar Mombaerts komt niet langer te sprake in de weergave van de feiten van de Timmerman. Zo feitelijk is ze.

Daarna volgt nieuwe totaal onbegrijpbare juridische prietpraat. Zo wijst hij er fijntjes op dat Sam geen schadevergoeding meer moet ontvangen. Dat ze ondertussen al meerderjarig is. Dat ze minderjarig was op het moment van de feiten, dat ze haar vader vroegtijdig gaat verliezen door het geklungel van Hartenkoningin, en dat ze de fysieke aftakeling op de eerste rij gaat mogen mee maken, meerderjarig of niet, daar wordt dus allemaal geen rekening mee gehouden. Of gaan ze slachtoffers van medische fouten nu ook nog eens bewust beginnen straffen voor de waanzinnig lange duur van die processen hier in dit land? Dan gaan ze binnenkort kunnen zeggen terwijl ze een speekselmedaille op de borst kleven: “Goed gedaan van ons. Mijnheer Hoskens is eindelijk gestorven. Dus die moeten we ook al geen schadevergoeding meer betalen.” De schurken zijn ertoe in staat.

Redelijk wat tijd wordt er door de Timmerman gestoken in hun verdediging dat het gratuit is om a posteriori te stellen dat er ergens iets misgelopen is. Te verklaren dat het allemaal heel anders had kunnen verlopen. Dat dat wel een heel zwakke en oppervlakkige kritiek is. Dat er echter a priori door een andere oogarts werkende in een kleine privé-instelling, geen eminente professor van een universitair ziekenhuis dus, al uitdrukkelijk gewezen was op het gevaar van kanker wordt totaal verzwegen. Daar moet ook niets meer over gezegd worden in hun ogen. Want, zoals eerder al gezegd, bestaat die hele verwijzingsbrief al helemaal niet meer in hun ‘feitelijke voorwaarden.’ En dat Mombaerts als topexperte en diensthoofd van een universitair ziekenhuis alle middelen ter beschikking had om voorzichtiger te werk te gaan is ook niet de moeite van het vermelden waard. Het is allemaal totaal afwezig in hun betoog.

Natuurlijk laat de Timmerman niet na op het einde uitvoerig te vermelden dat de ‘bodemrechter’, wat dat ook nu weer zou mogen betekenen, onze klacht dat het eindverslag van de Witte Koningin op niets trekt verworpen heeft. En insinueert dan ineens dat dit ook betekent dat de bodemrechter akkoord gaat met de ronduit bespottelijke eindconclusie van de Witte Koningin dat er geen enkele fout of nalatigheid gebeurd is. Terwijl er nog altijd geen uitspraak ten gronde gevallen is. Maar, toegegeven, hoe dat we dit nu weer gaan kunnen aanvechten moet nog worden bekeken. En of het nog wel zin heeft ook. Want als je ziet hoe en met welk een gemak die mensen terechte en gefundeerde tegenwerpingen negeren terwijl ongefundeerde, uit de losse pols geformuleerde stellingnames de vrije hand krijgen, wordt dit wel een terechte vraag. Heeft dit nog wel allemaal zin? Dit wanhopig vechten tegen de bierkaai? Die hautaine en hypocriete bende van het veelkoppige monster boven op die berg in Leuven confronteren met hun vieze leugens?

Want o ja, ik was het bijna vergeten. Er is ook nog de nieuwe bijdrage van de Hooggeleerde Man met de Vele Diploma’s. Je zou zeggen dat gaat hier nog eens knetteren. Met al die diploma’s. Maar voor 98% is het een copy paste van zijn eerste advies van ondertussen al zo’n twee jaar geleden. Nog steeds met foto’s van mij en al uit het medisch dossier afkomstig. Niet dat ik ooit toestemming heb gegeven. Niet dat, om maar iets te zeggen, er ook maar één andere partij is die het nodig acht om mijn gezicht en vooral de staat van mijn oog eind november 2018 te copy pasten in hun verslag. Maar wel dus de man met de eindeloze lijst aan titels. Foto’s die genomen zijn zonder enige uitleg aan het einde van mijn lijdensweg te Gasthuisberg toen ik eindelijk terug binnen geraakte in de coulissen van Hartenkoningin. Net mug shots uit Amerika. Alsof ik de misdadiger ben. Ze moeten aantonen dat het een dacryocystitis, een ontstoken traanzakje, had kunnen geweest zijn. Terwijl het dat niet was. Terwijl er genoeg indicaties waren dat het ook iets anders kon zijn. Iets veel ergers. En dat er zelfs van bij de aanvang een doorverwijzingsbrief van een erkend oogarts was die er expliciet naar verwees. Maar dat bewijsstuk wordt ook hier weer net als bij de Timmerman al niet meer vermeld.

Aanhangers van de Diplomaman zullen beweren dat hij tenminste consistent is. Twee jaar zijn verlopen. Tal van bezwaren en opmerkingen zijn ingediend en toch blijft zijn stelling onveranderd. Maar ik zeg dat dit alles getuigt van een ongelooflijke arrogantie en mateloze pretentie. Hoe ver dat dit gaat en hoe hallucinant dit allemaal wel niet is, blijkt uit het feit dat hij, als medisch raadsheer van de tegenpartij, de door ons zo moeizaam verkregen expertise van een ophtalmoloog-expert, diensthoofd ophtalmologie van een ander universitair ziekenhuis, de Nederlander, het verslag waarbij dat ik thuis in de zetel zat te wenen met het gevoel na al die tijd eindelijk gehoor te vinden, opnieuw gemakzuchtig wegzet met de stelling ‘dat het geen nieuwe elementen aanbrengt.’ Gewoon één zin van 6 woorden om een professioneel opgemaakt en vakkundig verslag, deze keer van 1528 woorden, aan de kant te zetten. Net zoals voordien gebeurd is met het expertise-verslag van Yvo, professor-chirurg met veel ervaring in oncologische aandoeningen, en de doorverwijzingsbrief en latere verklaring van mijn oorspronkelijke oogarts te Winksele.

Maar deze keer betreft het dus wel de expertopinie van een echte peer van Ilse Mombaerts. Dus nu gene zever meer. Geen “dat is geen oogarts, die weet niets van ophtalmologie”-bullshit. En toch opnieuw dit simplistisch wegwuiven met ‘het voegt niets toe aan het debat.’ Terwijl dat die medisch adviseur Eerste Klas, de Man met de indrukwekkende lijst aan diploma’s waarmee hij zo graag pronkt, hij die dat de wereld en alles waarvoor ze zou moeten staan verkocht heeft samen met zijn ziel, bedenk ik me plots, zelf de ballen afweet van oncologie en zelfs ophtalmologie. Tegelijkertijd dringt ook nu pas het besef binnen dat er, buiten een flutverslag van een gewone oogartse uit de stille Kempen vol boutades, totaal niet betrokken en duidelijk erbij gesleurd zonder enige achtergrond in medische fouten, laat staan dat van een expert-ophtalmoloog of zelfs van een expert tout court, zich in het dossier van de tegenpartij bevindt. Zelfs van het zelfingenomen, achteruitgezakt in zijn zetel, geleuter over de symptomen van een traanzakontsteking en nadien via mails of telefoontjes verder ingefluisterde nepargumenten van het Witte Paard, de ophtalmoloog-expert geselecteerd door de Witte Koningin, blijven er slechts wat sporen hier en daar over in het eindverslag van diezelfde Witte Koningin. En zo hangt alles aan mekaar met haken en ogen en krijgt het toch de stempel van een professioneel verslag. Terwijl onze gefundeerde tegenwerpingen op geen enkel moment effectief gehoord geweest zijn, integendeel gewoon genegeerd werden en nog steeds worden. Van bij de aanvang lag het resultaat van het eindverslag van de Witte Koningin al vast.

Hoe verbijsterend dit ook is voor ons, de burgers van dit land, is het antwoord op de vraag hoe dit alles mogelijk is eigenlijk eenvoudig: enkel het formalisme, enkel het proces dat gevolgd dient te worden, de grote show die ze opvoeren, is nog van tel in ons gerechtelijk apparaat. Niemand houdt zich nog bezig met de finaliteit van een rechtszaak. Waarom ze überhaupt gevoerd wordt. Niemand loopt in dat spookhuis nog rond met het besef dat het verlangen naar rechtvaardigheid veel fundamenteler is dan het respect voor de wet. Dus waar zijn die Rechtvaardige Rechters naartoe? Nochtans wordt het belang ervan al eeuwenlang uitgebeeld en prachtig samengevat in het alomgekende standbeeld van Vrouwe Justitia. De blinddoek die ze draagt is om recht te kunnen spreken zonder aanzien des persoons. Dus of je nu veel geld hebt of niet zou geen enkele rol mogen spelen. Terwijl uit onze ervaring net blijkt dat geld een hele grote rol speelt bij justitie in dit land. Het zijn zij die er het meeste geld tegen aan kunnen gooien, die het hardst kunnen roepen, die de langste adem hebben, die het halen. En de weegschaal die Vrouwe Justitie draagt dient trouwens om de feiten en omstandigheden af te wegen. Maar als die systematisch doorslaat naar één kant door een spervuur van objecties die soms verzonnen zijn, soms zelfs volledig van de pot gerukt zijn, zoals hoe erg het niet is voor de daders om voort te leven na wat er allemaal gebeurd is terwijl het slachtoffer zelf al lang gecrepeerd is, gaat die ook niet langer werken. En het zwaard dat ze draagt staat voor het vonnis, het uiteindelijke doel, recht spreken. Maar hier in België zou Vrouwe Justitia tegenwoordig beter een patattenmesje omhoog houden. Als je ziet wat het vonnis bij Sanda Dia was. Of het besluit in de zaak Chovanec.

Binnenkort gaat men dan ook perfect aan ChatGPT zijn pleidooien voor de rechtbank kunnen opvragen. Je mag toch zeggen wat je wil. De waarheid is maar bijzaak. Het gaat alleen in het juiste jargon geformuleerd moeten zijn en ook er wat ok uitzien. En laat net dat het grootste talent van ChatGPT zijn. Tegemoet komen aan alle mogelijke formele voorwaarden. Ervoor zorgen dat alles er een beetje professioneel uitziet. Met onbegrijpbare juridische termen en al dus. Want wat er in staat is niet belangrijk. Zolang het maar goed klinkt. Zolang de vorm maar gerespecteerd wordt. Het gaat perfect de molen passeren. Want de ultieme vorm van om het even wat, dat is het waar zo’n algoritme naar op zoek gaat. Door, in ons geval, alle mogelijke gedigitaliseerde juridische teksten over medische fouten met alle mogelijke aandoeningen te doorsnuffelen. Van nu tot honderd jaar geleden als het moet. Tot het uiterste doorgedreven formalisme, dat is het zo’n AI-machine. Perfect voor onze rechtsspraak waar wat je zegt niet van belang is. Het enigste wezenlijke verschil tussen Artificial Intelligence en onze specialisten is dat AI zelfs niet weet wat waar is. Dus ook niet de waarheid kan verdraaien. Wat betekent dat dit nog meer het domein van sommige van die zogenaamde experten of advocaten zal worden: dingen aanhalen die hadden kunnen gebeuren maar niet gebeurd zijn, halve waarheden verkondigen, de rollen omdraaien door van de daders slachtoffers te maken, en ga zo maar door tot zelfs voor een gediplomeerd medicus bijzonder brutale leugens verkondigen, zoals “dat het misschien door de operatie uitgevoerd te Gasthuisberg is dat de kanker ontdekt is.” Op welke bobbel naast mijn oog zaten die oogartsen dan allemaal in 2018 als gekken te drukken, Diplomaman?

Kortom, in het Spiegelpaleis hangen schurken rond die onbezorgd en ongestraft de grootste onzin mogen verkopen. En bij gebrek aan enig moreel kompas in deze postmoderne wereld zijn de schurken, en via hen de partijen met het vele geld, zonder enige scrupule aan het winnen. Ondertussen blijven in de media, sociale en asociale, verlichte beleidsvoerders en opiniemakers uit de goegemeente oproepen om niet over klassenjustitie te spreken. Vanuit hun comfortabele positie hoog in hun ivoren toren zitten ze naar beneden te roepen dat de rechtsstaat hierdoor bedreigd wordt. Terwijl dat het justitie zelf is die de rechtsstaat bedreigt door niet langer recht te spreken. En hierin zelfs gesteund wordt door de rechts-conservatieve krachten die naast verdere besparingen alleen maar een verdere status quo nastreven want voor hen, de machtigen, geldt nog maar één criterium: dat zij hun goesting mogen doen. Terwijl het volk mort. Terecht. Vroeger heeft men gewacht met handelen tot het te laat was. Tot dat de rieken en de bijlen boven gehaald werden. Ik vraag me af of het deze keer ook zo lang zal duren. Afgaande op de bloeddorstige geschiedenis van de mensheid acht ik de kans groot. En ik kan opnieuw alleen maar naar Martin Wolf, chef economie van de Financial Times, verwijzen: als de uitverkoren elites nalaten om hun rol als verdediger van de democratie te spelen door een rechtvaardig beleid te voeren zullen ze de schuld niet moeten steken op de ontevreden burgers maar zelf een keer in de spiegel mogen kijken. Het is alleen te hopen voor hen dat het er niet een van het Spiegelpaleis zal zijn.

Het is opnieuw keidruk op de dienst medische oncologie van het UZGent. Door de verlofdag op 1 mei was gisteren zelfs een dag met 60 patiënten op een afdeling waar in principe voor maximum 30 mensen plaats is, zo wordt mij gezegd. Het leidde tot tweepersoonskamers met drie patiënten in, 1 op een bed, 2 rechtopzittend in een zetel, elk met een infuus in de arm of een poortkatheder in de borst. De jarenlange besparingen wegen in deze inflatoire post-corona oorlogsjaren nog meer door. Ze hebben geen tijd meer om wat te praten met de patiënten, zeggen de verpleegsters. Het warme middagmaal voor de daghospitaalpatiënten is daardoor ook niet langer mogelijk. Het was niet langer doenbaar voor de al overbelaste verpleging om elke individuele maaltijd in de microgolf te steken. Zelfs de fles water die in 2019 nog aangeboden werd aan de chemopatiënten, kwestie van de smeerlapperij zo snel als mogelijk via de nieren weg te spoelen, is weggevallen. Mijn grote vrees echter voor meerdere injectienaalden blijkt nogmaals ongegrond. Voor de vierde keer op rij lukt het drie dagen lang met één- en hetzelfde infuus.

Niet dat het voor de rest allemaal even vlot verloopt. Misschien is het door de vier weken die er nu telkens tussen de chemosessies zitten in plaats van de oorspronkelijke drie, maar het wordt mentaal ondraaglijk zwaar om terug te keren naar de kliniek goed wetende wat er gaat gebeuren. Waaraan je je weeral kan verwachten: het ellendige zombie-bestaan van een chronisch vermoeide chemopatiënt, volledig onthecht van de wereld rondom en innerlijk verward. Omdat je na drie weken maar een beetje uit het dal begint te kruipen terwijl je je na vier weken effectief beter en sterker begint te voelen. Net wanneer je terug rechtop begint te lopen is er opnieuw die chemische mokerslag.

In de aanloop van de nieuwe driedaagse kuur begint een bijzonder sombere stemming mijn gemoed dan ook te overheersen. Wanneer Victor me vraagt of ik het nog zie zitten om op dinsdag vlak voor de start van de kuur nog even langs te komen luidt mijn antwoord: “Absoluut, goed idee zelfs. Hopelijk leidt het me een beetje af want ik zit alleen nog maar met stront in mijn kop.” Op dat moment enkel maar figuurlijk bedoeld. De dag daarop de facto. Want al op de eerste dag, de woensdag, crash ik op het bed terwijl de etoposide en nadien de carboplaten naar binnen glijden. Als ik na afloop van de sessie opsta zijn daar weer de knikkende knieën en mijn dwaze kop die in nevel gehuld de weg naar beneden probeert te vinden. Op donderdag en vrijdag kan Tin mij gelukkig vergezellen. Als een vuurtoren bezorgt ze me toch nog enige richting door de algemene waas heen.

Maar ondertussen blijven de donkere wolken zich verder opstapelen in mijn hoofd. Zelfs het scrollen op mijn smartphone verloopt aan een snelheid dat het geen naam meer heeft. De ultrakorte twitterberichtjes zijn te lang om te lezen. Al die zever allemaal. Al die lelijke mensen die zitten te kakken op anderen gewoon omdat ze anders zijn dan hen. Andere kleren dragen. Een andere godsdienst hebben. Een andere huidskleur. Al dat gelul over woke. Terwijl het overduidelijk vanuit de rechtse reactionaire hoek is dat er zich een bedreiging vormt voor onze vrijheid van meningsuiting. Want wie cancelt er hier wat eigenlijk? En neen, iemand die racistische uitspraken doet een racist noemen, dat is niet cancellen. Dat noemt men de dingen benoemen. Iets wat absoluut noodzakelijk is als men woorden wilt gebruiken om tot inzicht te komen, vooruit probeert te geraken in plaats van achteruit, zoals een ongelikte beer doet wanneer hij zo maar ineens poneert dat ge iets niet moogt zeggen. Cfr. hier ten lande zelfs, een gedicht van een stadsdichter weigeren omdat ze een kritische reflectie uit over Vlaanderen nadat ze vaststelt hoezeer het beroepsonderwijs hier nog steeds gestigmatiseerd wordt. Want in het ‘vrijgevochten’ en ‘verlicht’ Vlaanderen gebeuren zo’n dingen niet meer, zeker? Of nog meer van de pot gerukt, in de Verenigde Staten van Amerika, prachtige boeken zoals ‘Extremely Loud and Incredibly Close’ van Jonathan Safran Foer of ‘Beloved’ van Toni Morrison verbieden als schoollectuur. Jezus, wat voor een vreselijke cultuurbarbaren zijn die conservatieve klootzakken wel niet zeg?

Door zo’n lompe lelijkheid omgeven vraag ik me meer en meer af wat de zin van dit allemaal is. En niet alleen de zin van het leven maar ook heel concreet, die van mijn behandeling en ook die van mijn eenzaam burgerverzet tegen het almachtige Gasthuisberg dat zich onaantastbaar waant en hierin gesterkt wordt door een multinationale verzekeringsmaatschappij als MS Amlin, lobbygroepen als de elitaire Orde der Geneesheren en een langs alle kanten krakende en kreunende justitie die zelfs de illusie van rechtvaardigheid niet meer in stand kan houden. Vrouwe Justitia heeft in dit land namelijk last van anorexia. Ze kan enkel nog een beetje doen alsof door formalistisch de procedures te volgen zodat op het eerste zicht alvast zij niets fout doet maar de daders zelf voortdurend vrijuit gaan. De slachtoffers worden ondertussen aan hun lot overgelaten. “Trekt uwe plan,” dat vat het zo’n beetje samen, die fameuze rechtsbescherming die wij zouden moeten genieten, wij de burgers van een Westers, welvarend en democratisch land.

En dan is er mijn behandeling. Dat de chemo aanslaat is op zich fantastisch. Als dat niet het geval zou zijn zou dat afschuwelijk zijn. Maar hoe lang gaan we moeten wachten op de volgende uitzaaiing of plots weer snelgroeiende tumor? Hoe lang gaat het goed met mij gaan na de chemo? De ganse zomer? Tot in de herfst? Haal ik Kerst en Nieuwjaar nog rechtopstaand? Gaat die leveroperatie nog wel lukken? En als ze nog lukt gaat ze dan ook de facto ‘lukken’? Kortom, mijn hoofd staat niet stil met vragen en angsten.

Ondertussen vlucht ik meer en meer weg in het verleden. Denk terug aan mijn vrienden toen ik jong was. De zomertijd in de velden rond ons ouderlijk huis. Om dan zelfs tijdens deze herinneringen weer ingehaald te worden door de realiteit. Want plots duikt er een spook van lang geleden op: ‘Titus Andronicus’, het meest bloederige en donkerste theaterstuk van Shakespeare. In tegenstelling tot alle andere stukken van hem is het gespeend van elke vorm van lichtheid. Het gaat over intriges aan het Romeinse keizerlijke hof. Intriges waarbij zoals het hoort de ene keizer de andere elimineert om dan op zijn beurt weer door een andere vermoord en opgevolgd te worden. Dit alles aangevuurd door een meedogenloze moeder die ten koste van alles wraak wil nemen voor de moord op haar oudste zoon. Voor- en tegenstanders maken elkaar voortdurend af. Als het een moderne film was geweest was het een horrorfilm geweest. Ene met afgehakte handen, overgesneden kelen en zelfs een pastei van mensenvlees. Het bloed zou van het scherm spatten. Maar midden in deze totale ellende, of beter gesteld, naar het einde toe, terwijl hij langzaam in de waanzin verglijdt, stelt een bijzonder morose Titus zich de vraag: “When will this fearful slumber have an end?” Dat kon hij wel, onze Willy, met één zin even de gruwel van het menselijk bestaan duidelijk maken. Waar dat Risjaar Modderfokker Den Derde afkwam met zijn gevleugelde woorden “Mijn koninkrijk voor een paard” spreekt Titus Andronicus, zelf helemaal onder het bloed, deze donkere vloek over de mensheid uit.

Ik zou het niet geweten hebben zonder de toenmalige BBC die toen ik nog een puber was in Turnhout tijdens het weekend, na de heruitzendingen van de laatste snookermatchen, ‘s nachts integrale stukken van Shakespeare uitzond. Niet vermomd als film. Maar gewoon de camera op de bühne vlak bij de acteurs. Een beetje zoals ‘Dogville’ van Lars Von Trier, maar dan nog simpeler van opzet. Zelfs de kleren waren eenvoudig van snit. Enkel wat felgekleurd. Zodat je de Witte Rozen van de Rode kon onderscheiden. Alle eer ging naar de tekst en niets anders. Fantastisch om te zien en te horen. Regelmatig reed ik vroeger dan normaal van ons stamcafé de Wirwar met de fiets naar huis om er niets van te missen. Toendertijd was ik zozeer onder de indruk van de uitspraak van Titus dat ik hem zelfs heb laten etsen op een metalen plaatje dat ik nadien met lijm vasthechtte aan mijn zippoaansteker. Het was mijn naïeve manier om een statement te maken. Het tot mijn levensmotto uit te roepen. Ze leek perfect te passen bij mijn toenmalige zwartgallige beleving van de adolescentie. Als jonge gast geconfronteerd met existentiële vragen als ‘wie ben ik?’, ‘wat ben ik?’, ‘wat ga ik doen met mijn leven?’, ‘waar ga ik binnen 10 jaar zijn?’, leek enkel de bestaansonzekerheid van een mens van belang. Nu valt me plots op hoezeer deze nefaste en lugubere vraagstelling echt van toepassing is geworden op mijn leven. Maar het zijn niet langer puberale onzekerheden die mij deze onsterfelijke woorden na al deze jaren opnieuw influisteren. Nu is het bittere realiteit geworden. Met mijn suffe kop en knikkende knieën kan ik me alleen nog maar meer inleven in de dwaze sluimertoestand waar Titus het over heeft. Angsten inbegrepen.

Na de eerste drie reeksen van chemosessies is er opnieuw een CT-scan voorzien. Om te checken of de chemo wel werkt. Zo ja doen we nog eens drie reeksen. Zo neen moeten we uitkijken naar alternatieve behandelingen. Dixit mijn oncologe. De scan, de zoveelste voor mij in een ellendig lange rij van scans, een beetje mijn persoonlijke kruisgang en, je verwacht het niet, onvoorstelbaar als het is, veroorzaakt door een zelfingenomen professor van het machtige Gasthuisberg te Leuven die vond dat er beter niet een scan werd afgenomen in 2018 want dat zou wel eens schadelijk kunnen zijn voor mijn gezondheid of zo hebben ze toch het lef om te beweren in hun verweer voor het gerecht, werd afgenomen op vrijdag 17 maart 2023 om half 2 in de namiddag. En vandaag, 21 maart, de eerste dag van de lente, is het zover. De resultaten van de scan worden meegedeeld. We starten met het goede nieuws: de chemo werkt. Van de twee grote gezwellen in de lever is er zelfs een zo goed als dood wordt er gezegd. Op de scan ziet de kern er zwart uit wat betekent dat hij helemaal verwaterd is. Het andere grote gezwel blijkt gehalveerd te zijn in grootte. En nog gunstiger: zelfs de gezwellen in de hersenen zouden kleiner zijn. Wat de hoop dat met chemo die onder controle gehouden zouden kunnen worden opnieuw doet toenemen.

Maar dan volgt er in de donkerbuine seventies setting van de dienst medische oncologie van het UZGent een heuse discussie. De oncologe, mijn Vlaamse Jacqueline Bisset, vindt het niet zo nuttig om mijn lever na de chemo te opereren. Ze zegt dat de kans reëel is dat ik elders, elders in mijn lichaam of elders in mijn lever nieuwe ‘incidenten’ ga vertonen de komende maanden. “Bovendien ,” zegt ze nuchter als ze is, “je moet je niet te veel zorgen maken over die lever. Ik denk dat euh,” en hier aarzelt ze even, “wat er in jouw hoofd zit… jou eerder…” De rest van haar zin laat ze over aan mijn verbeelding. In ruil stelt ze voor om de chemo vanaf nu om de 4 weken toe te passen in plaats van de gewoonlijke 3. Drie of vier weken maakt trouwens niet zo heel veel verschil uit stelt ze en zo kunnen we de chemo een beetje rekken tot aan de grote vakantie en kan ik hopelijk toch nog een aangename zomer beleven. Ik profiteer er alvast van om de sessies naar woensdag, donderdag en vrijdag te verschuiven, zodat ik het weekend na de chemo dankzij de toegediende cortisone nog redelijk te doen ben. De echte crash mag dan begin van de week daarna aanvangen. Meegenomen is ook dat ik door de extra week niet langer op mijn verjaardag chemo moet ondergaan. “Als na de vakantie blijkt dat er geen nieuwe uitzaaiingen zijn,” komt de oncologe mij tegemoet, “en dat alles dus onder controle is,” wilt ze eventueel dan nog wel een leveroperatie overwegen. “Maar,” zegt ze als afsluiter, “bedenk wel dat die operatie veel zwaarder gaat zijn dan die aan jouw bijnier of zo. Het is niet dat de gezwellen zich zo maar aan de oppervlakte bevinden. Er gaat wat moeten gewoeld en gezocht worden. Nog een reden te meer trouwens om de eventuele operatie pas na de zomer te doen. Stel je voor dat je tijdens de zomer met complicaties in het ziekenhuis moet blijven.” Het moeilijke gesprek is ondanks al de moeite die de oncologe zich getroost voor mij als dwangmatig neuroot bijzonder akelig. Het is alsof ik terug begin 2019 ben en de oncoloog van het Maria Middelares die een operatie aan mijn oog niet meer mogelijk achtte terug voor mij zit. Omdat ik schrik heb later geen kans meer te maken op de verwijdering van de gruwelijke gezwellen in mijn lever – dat uitstel afstel betekent – bel ik onmiddellijk na de consultatie naar Willem. Pas als hij mij gerust stelt door te zeggen dat de kans op nieuwe uitzaaiingen hem toch wel bijzonder klein lijkt enkele maanden na zo’n zware chemokuur aanvaard ik het voorstel van de oncologe. Het besef dat ze misschien gelijk heeft dringt ook langzaam door. Want ik hoop ook dat het toch nog een leuke zomer wordt. Leven doet leven zegt men. En misschien dat er ergens toch nog wat stoere Vlasschaardgenen in mijn lijf zitten die in de zomerse hitte die kankergezwellen gaan aanpakken. Nu alleen nog wat hooi op een veld vinden. Toen ik kind was moest ik gewoon de weg oversteken. Nu zou ik begot niet meer weten waar te beginnen.

Maar met al die vervelende veranderingen in het behandelingsschema zouden we het belangrijkste nieuws van de dag nog vergeten: de chemo werkt. De opluchting die ik voel is dan ook immens. Niet alleen worden de gezwellen in de lever aangepakt maar zelfs die in de hersenen zouden door de chemo geraakt worden. En voor iemand zoals mij die nog maar één bestralingsreeks fysiek aan zou kunnen is dat groot nieuws. Het doet me zelfs in die mate opleven dat de buitenwereld nog eens een keer kan binnen dringen. Wat ik me onmiddellijk beklaag. In 2019 was het het politieke conflict tussen May en Johnson in het Britse parlement over het onnozele Brexit dat zich net tijdens de vele chemosessies ontspon en dat toen het nieuws volledig domineerde. Ditmaal is het vooral het eindeloze geleuter in de pers over woke dat als stoorzender fungeert. Als burger van dit land zie ik het probleem totaal niet. Woke is gewoon een zoveelste poging om al lang etterende kankergezwellen in onze Westerse maatschappijen aan te kaarten en aan te klagen. Oude systemische etterbuilen zoals racisme, discriminatie op de arbeids- en woonmarkt, de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, de vrije beleving van de eigen sexualiteit, de kloof tussen rijk en arm, MeToo-toestanden, boertig en grof gedrag tout court,… Net zoals een systeemtherapie als chemo probeert te doen in het lichaam van een mens. In die zin is elke chemo voor mij per definitie woke.

Alhoewel er bestaat ook niet-woke chemo: chemo die niet of niet langer werkt. Zo is het ongelooflijk druk in het daghospitaal tijdens deze eerste week van de paasvakantie. Op de laatste dag, op Goede Vrijdag, is er zelfs geen bed meer beschikbaar voor mij. Het enige bed in de tweepersoonskamer wordt ingenomen door een vrouw van mijn leeftijd. Vijf jaar geleden heeft ze borstkanker gekregen. Ze dachten toen dat ze d’r op tijd bij waren maar nu, 5 jaar later, bleek ze plots ook baarmoederkanker gekregen te hebben. Na een nieuwe zware operatie krijgt ze nu chemo toegediend om verdere uitzaaiingen tegen te gaan. Probleem is alleen dat haar bloed nog te slecht is qua rode en witte bloedlichaampjes om nu al opnieuw chemo te ondergaan. Na een ganse voormiddag wachten op de resultaten van de bloedanalyse luidt het uiteindelijke verdict de chemo uit te stellen met minstens een week. Anti-woke chemo. Het bestaat. De gezwellen gaan weer even vrij spel krijgen om te woekeren in dat lichaam. En de patiënte ziet er nu al gelig en uitgemergeld uit.

Anderen, de gelukkigen, gaan tijdens de paasvakantie op city trip of vlug nog wat bruinen op skilatten, wij doen de eerste week van de paasvakantie dus aan chemo. Misschien dat het aan de vier weken pauze ligt tussen de sessies of anders is het gewoon omdat het nu al de vierde reeks is, maar deze keer is de weerslag nog groter. De eerste dag al crash ik als een blok steen bij het binnen komen van de eerste chemo, die van de Etoposide. Het is alsof ik tijdens de toediening van de chemische stoffen ineenkrimp op het bed. En enkel nog in foetuspositie ineengekruld op het bed dit leven verder aankan. God zij dank is Tin meegekomen om me te helpen. Misschien is het omdat de verpleging nu, na het oksel, de hand en de pols, al aan mijn elleboog zitten te zoeken naar aders, maar opnieuw lukt het wel weer met maar één infuus. En op Goede Vrijdag blijken er plots paaseitjes op mijn zetel te liggen. De paashaas komt hier uit Morelgem, waar zich een VZW bevindt die de dienst oncologie van het UZGent in tal van projecten ondersteunt. Zelfs mijn zetel zou van hen afkomstig zijn. Liefdadigheid, het bestaat nog in dit land!

Maar zelfs tijdens Pasen blijven de bekrompen vlaamsnationalistjes brandjes stoken over woke in de pers. Alsof we niets beters te doen hebben in dit land. Met al die door jarenlang besparen dysfunctionele en scheefgegroeide staatsinstellingen zoals justitie en politie, de onbetaalbare woonzorgcentra, de gebrekkige kinderopvang, de zichtbaar slecht onderhouden infrastructuur van het land en ondanks dit alles altijd maar meer staatsschulden. Terwijl het aantal parlementen en ministers geëxplodeerd is en de oorlogskas van die vadsige politieke partijen dikker en dikker wordt van de ruime partijdotaties. Geld dat ze dan, hip als ze zijn, vlot wegsmijten op sociale media en andere propagandakanalen. Ik kan het niet laten om mijn mateloze ergernis aan Tin te tonen en ok, ze heeft sociologie gestudeerd, maar zij zegt het met haar universitaire blik zo: ‘De postmoderne tijd wordt vooral gekenmerkt door een algemene deinstitutionalisering (het wegvallen van de zuilen, tot en met het verdwijnen van het geloof, hierdoor de kerkgemeenschap en dichter bij huis, de heilige onbevlekte familie) en de waan van het gelijkheidsbeginsel (de illusie dat gelijkheid in onze maatschappij een algemeen verworven recht is – vraag dat maar eens aan een gewone burger die noodgedwongen in een rechtszaak rond medische fouten verwikkeld is geraakt of aan iemand van Arabische origine die gewoon een appartement probeert te huren). Het probleem hierbij is dat beide ontwikkelingen de al wild om zich heen grijpende individualisering nog verder doordrijven. De vraag is alleen gaan we naar een solidair of een utilitair individualisme, goed wetende dat de mens nogal sterk (understatement van het jaar) en liefst zo snel mogelijk (nog een grotere understatement) op dat bevredigen van het individueel verlangen gericht is. Het is daarom dat woke een intrinsiek positieve evolutie is. Want wie troost zich nog de moeite in deze schijnrechtsstaat waar dat de regeltjes vlot omzeild worden en principes zo uitgehold zijn als een oude treurwilg in een Westvlaamse polder openlijk te zeggen en te roepen: “Maar wij zijn helemaal niet gelijk!”? Woke is dan ook één grote vraag naar solidariteit. Naar begrip voor de gevoeligheden van bepaalde gemeenschappen. Een oproep om structurele en nog steeds bestaande onrechtvaardigheden in de maatschappij samen aan te pakken.’

Bam. Voilà. In de pers slaagt men er amper in om een correcte definitie van woke te geven. Zelfs het anti-woke kamp kan niet zeggen waartegen ze juist ageren. Ze kunnen alleen zeggen dat ze het heeeeeeeeel gevaarlijk vinden. En onnozel boekskes d’rover schrijven. En ondertussen maar lamenteren dat ze niet meer kunnen zeggen wat ze willen zeggen. Daarom, voor al die simpele zielen: inderdaad, zeggen dat alle Marokkanen makakken zijn mag je niet meer zeggen. Maar dat is omdat dat een racistische uitspraak is. Niet omdat je zo’n lelijke dingen uit je mond kunt krijgen. Trouwens, je wist het misschien niet, maar dat is al een tijdje zo en al van lang voordat er van woke sprake was dat je dat niet meer mag zeggen.

Maar, Tin, mijn vrouw, de sociologe van opleiding, voor het moment leraar Nederlandse Taal in het Volwassenonderwijs, zegt het hier even in de zetel. Schudt het zo maar uit haar mouw: wat woke is, waarom het relevant is en vooral waarom het een positieve maatschappelijke beweging is. Misschien dat ook de pers eens een tandje moet bijsteken en een keer een telefoontje moet plegen naar een expert. Een echte dan, niet zo ene van de een of andere politieke partij die wat oppervlakkige cafépraat vol vooroordelen en lompe clichés vermomd als wijsheden op tafel komt smijten. Maar de vierde macht heeft het blijkbaar veel te druk met het geven van een podium aan de zever van de populisten. Wat op zich niet zo erg zou zijn als het alleen maar bij zever zou blijven. Maar in verschillende westerse landen worden er nu al – nu dus, begin eenentwintigste eeuw, niet in de middeleeuwen of niet in het Derde Rijk – beleidsmaatregelen uitgevaardigd die rechtstreeks uit de angstpsychoses van de oude garde stammen. Neem bijvoorbeeld de ganse LHBTI+-beweging. Hoe dat Trump als president transgenders enkele jaren geleden het leven zuur begon te maken door hen proberen te weren uit het Amerikaanse leger, een van de grootste werkgevers van dat land, en nu recent, premier Meloni van Italië niet langer homosexuele of lesbische koppels als ouderpaar wilt erkennen waardoor ze zelfs hun eigen kinderen niet meer zouden kunnen afhalen aan school. Zelfs het recht op abortus beginnen ze terug in te perken, de maloten. Gewoon valse en vieze pesterijen van overheidswege afkomstig van een enggeestig mensbeeld, dat zijn het. Houdt toch op. Laat die mensen toch gewoon met rust en stop met je eigen bekrompen wereldje als maatstaf voor de rest van de wereld te hanteren.

Bij ons moeten we het doen met Bartje De Wever in laagsteigen persoon. Jullie weten wel, door De Morgen nota bene enkele jaren geleden uitgeroepen tot de ‘grootste intellectueel van Vlaanderen’ (wat dus meer over De Morgen zegt dan over De Wever), die voortdurend met de Verlichting als een mantra staat te zwaaien. Ok, dat is al wel een pak beter dan een vlag met een collaborerende Vlaamse Leeuw op. En het is ook wel een verbetering vergeleken met die goede oude Guldensporenslag want we zijn dan toch al zo’n 400 jaar later in onze tijdsrekening. Dat begint toch al wat meer in de buurt te komen. Maar ik vraag me toch af of hij wel echt geschiedenis gestudeerd heeft. Want als je alleen al op Wikipedia een keer het zoekwoord Verlichting invoert, krijg je dit als definitie: ‘Het was een reactie op het dogmatische autoriteitsgeloof. In deze periode ontstond een culturele stroming of beweging van intellectuelen met als doel het gebruik van de rede en het filosoferen te bevorderen. De rede gaat alleen maar af op feiten, hoe verborgen die ook zijn.’ Wel, ik heb slecht nieuws voor Bartje. Want veel rationeels vind ik niet terug in zijn op hol geslagen discours over woke. Als je al begint met een nakende burgeroorlog te dreigen lijkt mij alvast elke aanspraak op redelijkheid verkorven. Hij komt eerder over als een verstard en nukkig oud ventje dat alleen maar oude koeien uit de gracht kan halen. Iemand die net zelf dogmatisch altijd maar terugvalt op dezelfde aftandse geloofsovertuigingen. En een autoriteit claimt op basis van wat polariserend gewauwel en als het even kan een citaat in het Latijn. Hij slaagt er zelfs in om de rolverdeling tussen dader en slachtoffer weer om te draaien. Want bij woke beweert hij dat de dader altijd een witte heterosexuele man zal zijn en het slachtoffer altijd wraakzuchtig. En zo verwijt hij de anderen wat hijzelf voortdurend doet: polemiek opzoeken en tweedracht zaaien door mensen letterlijk te kakken te zetten en ondertussen zelf het eeuwige slachtofferke uithangen. De karaktermoord op Dalilla Hermans de afgelopen week is daar het perfecte voorbeeld van.

Of is het de eeuwige achterdocht van de oude burgervader gehuld in Oostenrijkse kostuums met anderskleurige revers waarmee wij weeral rekening moeten houden? Stel je voor dat een moordenaar zo maar van geslacht zou kunnen veranderen, wat een ramp zou dat niet zijn voor het openbaar bestuur. Of nog erger één van die vele Antwerpse drugsdealers. Dat gaan ze niet aankunnen daar op ‘t Schoon Verdiep. Ze gaan zandzakken moeten leggen. Of hun potsierlijke pantserwagens, de BearCats, inzetten voor het stadhuis. Met hun total war zever. Denken ze dan soms dat het vroeger anders was? In de tijd van het binaire Man of Vrouw zijn? Hebben die mensen nog nooit Mrs Doubtfire met de wijlen Robin Williams gezien of Tootsie met de nog-niet-wijlen Dustin Hoffman? Ok, het zijn wel komedies, en zelfs niet zo’n goede, maar een mens moet toch met iets kunnen lachen dezer dagen? Met al dat lelijk en haatdragend gelul in de media. Dat was vroeger toch anders. Zo is het jammer dat hij ook net in deze periode, de dag voor mijn verjaardag, overlijdt maar Wim de Bie van het Simplisties Verbond had een schitterende persiflage kunnen maken met een vrekkig en rancuneus mannetje dat de meest bizarre drogredenen aanhaalt om te zeggen wat er niet natuurlijk is aan al die LHBTI+-relaties. Met de bekende sketch van de leraar Duits over de lente zat hij er al niet ver naast.

En het is nog niet gedaan met het slechte nieuws voor de conservatieven van deze wereld: tot spijt van wie het benijdt, wordt dat ganse woke gebeuren gedragen en gestuwd door de jongeren. Kijk maar naar de betogingen van de afgelopen week tegen het vrij beschikbaar zijn van semi-automatische aanvalswapens in die goede oude Verenigde Staten van Amerika. Als ze niet oppassen, die oude knarren van de National Rifle Association en hun al even seniele partners van de Grand Old Party, gaat er vijftig jaar na Woodstock een nieuwe hipppiebeweging ontstaan, opnieuw wereldwijd en met vele nieuwe Greta Thunbergs op kop. Want de klimaatopwarming gaat maar één van de problemen zijn die ze gaan willen aanpakken. Wat een nachtmerrie voor zo’n machtspartijen die denken dat ze heel de wereld naar hun hand kunnen zetten. Woke is een door vele mensen wereldwijd gedragen beweging. En niet zo zeer in de armere landen. Omdat zovelen de wantoestanden in onze doorgeslagen westerse meritocratieën kotsbeu zijn. En neen, jammer genoeg voor jullie die zo graag naar anderen wijzen en zo graag individuele zondebokken zoeken, er staat geen George Soros of Bill Gates aan het hoofd. Hoe gaan jullie dit dan tegen houden? Door de mensen angst aan te praten? Ik denk het niet. De mensen vragen zich nu al af waar dat al die wokers juist zitten waar jullie zoveel over bezig zijn. De antiwokers daarentegen kun je d’r zo uithalen. Door de ronduit achterlijke beleidsmaatregelen die ze bedenken kun je ze niet missen. Zoals stadsdichters die niet zeggen wat je wilt de laan uitsturen (tiens, ik dacht dat het de wokebeweging was die dingen wilde verbieden?). Of boeken verwijderen of zelfs verbranden uit school- en stadsbibliotheken (idem dito, wie cancelt hier wat onnozelaars?). Heads up trouwens voor toekomstige medische slachtoffers: in een woke maatschappij gaat men niet langer pikken dat scabreuze medische dossiers brutaal en mensonterend, zonder enig respect voor de meest fundamentele mens- en burgerrechten, onder het tapijt weggemoffeld worden. In de maatschappij van de anti-wokers, die niet in staat zijn tot empathie, zelfs niet weten wat het is, en enkel kunnen denken in termen van macht en vooral het behoud ervan, blijft dit voorlopig perfect mogelijk.

Vadertje Staat doet echt zijn best om mij bij de volgende verkiezingen mijn stem te doen geven aan het Vlaams Belang, zo eentje die op extreem-rechts stemt puur uit frustratie, omdat zij tenminste opkomen voor de gewone man, onze taal spreken, precies uit de buurt zijn, zelfs hun locaal dialect zonder gene hanteren, alsof ze op café zitten en subiet vrolijk een pint gaan bestellen. Allemaal zever natuurlijk, maar bon, ik begrijp het wel, zo’n laatste strohalm valt niet te versmaden. En wie gaat het anders oplossen? Die centrumpartijen soms? Die tevreden zijn met de status quo? Die dat ok vinden dat die Orde der Geneesheren de burgers van dit land behandelt als stront? Dat een machtsbastion als Gasthuisberg zonder enige gewetenswroeging haar fouten verdoezelt en verstopt in donkere hoeken? Liefst zelfs in een kist met lijk en al in een heel diep gat onder de grond? Politici die zelf met hun handen in al die vuile modder zitten, besmeurd zijn met al dat bloed van al die onschuldige medische slachtoffers, meer mededaders zijn dan steunverleners? D’r nog een keer zelfs goed op stampen als ze kunnen – met plezier de slachtoffers zelf verantwoordelijk stellen – in plaats van de hand te reiken? Ze zijn nu al aan het tegenpruttelen die traditionele partijen uit ‘het midden’ dat dat allemaal ronduit belachelijk is wat ik zeg en dat ze dat allemaal vreselijk erg vinden wat er gebeurt met die medische slachtoffers. Nochtans laten ze gewoon begaan. En dit al decennia lang…

Met als concreet gevolg de calvarietocht dat al die medische slachtoffers in dit land moeten doorstaan. Zonder enige vorm van erkenning. Het verraad van Jezus door Petrus verbleekt erbij. Ze worden door Vadertje Staat nog verder vernederd dan ze al zijn. En bij dit alles, dit machteloos vechten tegen machtige instituten van de gezondheidszorg, multinationale verzekeringsmaatschappijen en een totaal gebrek aan rechtszekerheid als medisch slachtoffer komt er voor mij nu nog een extra belasting van 6,684 euro bij. Belasting zogenaamd op mijn inkomsten, maar eigenlijk op het karige geld ontvangen via de ziekteverzekering en het gewaarborgd inkomen dat ik god zij dank heb via de groepsverzekering van het werk. God zij dank want anders, zonder deze laatste verzekering bij een privémaatschappij, hadden we al lang op droog zaad gezeten. In tegenstelling dan ook tot het riedeltje dat zo vlot de ronde doet: het is dus niet dankzij Vadertje Staat dat wij medische slachtoffers overleven. Integendeel, zoals jullie kunnen zien, van hen komt er eerder nog een extra belasting binnen. Veroorzaakt door begin 2021 gestorte extra ‘inkomsten’ afkomstig van mijn poging om terug te gaan werken in 2020. Zoals ‘dubbel vakantiegeld’ en ‘niet-opgenomen vakantiedagen want ziek’. Zogenaamd extra inkomsten die zelfs niet volstaan hadden om de extra belastingen af te betalen. In tegenstelling tot wat die belastingen ons willen doen geloven is dit dan ook geen belasting op inkomsten uit arbeid. Het is eerder een belasting op een eenmalige poging tot arbeid. Eenmalig want wie zou in mijn situatie zo zot zijn om het nog eens te proberen? Het grappetje heeft ons gezin 10,000 euro gekost. En als je het dan toch absoluut ‘inkomsten’ wilt noemen dan is het belasting op de inkomstenverzekering, een verzekering aangegaan net omdat je als burger niet veel moet verwachten van Vadertje Staat. En dus zelfs dat vervangingsinkomen gaan zij nog eens belasten. Zo cynisch is het dus allemaal.

Bovendien slagen wij d’r al 20 jaar niet meer in om te sparen. Een huis afbetalen, twee kinderen groot brengen en de laatste vijf jaren aanslepende behandelingen als kankerpatiënt brengt zoiets met zich mee. Het betreft hier dus absoluut geen belasting op arbeid. Maar op kapitaal. Om het concreet te maken: in ons geval denk ik eraan de obligatie aan toonder die ik meer dan 20 jaar geleden gekregen heb van mijn vader zaliger, net zoals mijn broer en zuster, te verkopen gewoon om de extra belasting te kunnen betalen. Al die tijd heb ik haar bijgehouden. Als een appeltje voor de dorst. Als een financiële reserve voor wanneer we plots in nood zouden verkeren. Als goede huisvader. En nu ga ik ze moeten verkopen om een ‘belasting op inkomsten’ te betalen. Het ironische is dat al jaren de specialisten aan het zeggen zijn dat de belasting op arbeid omlaag moet, en dat meer belasting op kapitaal correcter zou zijn. Omdat het niet logisch is dat dat ganse overheidsbeslag vooral door arbeid gefinancierd wordt terwijl de rijken en de grote bedrijven met de hulp van spitsvondige boekhouders belastingen ontduiken dat het geen naam heeft. Maar het is nog altijd niet gebeurd. Want aan het geld van de rijken daar mogen we niet aan komen terwijl dat van de gewone burgers loslopend wild is. Nog straffer, de belasting op inkomsten wordt zo hard doorgedreven dat ze in fine beslag legt op het kapitaal van de burgers. En dat allemaal na 30 jaar hard werken, volop bijdragen aan de sociale zekerheid en belastingen betalen. Verarming van de middenklasse noemt men dat. Zelfs langdurig zieken die proberen terug te gaan werken, gaan we een dikke kloot afdraaien. Zo word je behandeld door Vadertje Staat in dit land. Dat een verzekeringsmaatschappij dat doet – via de kleine lettertjes een tweede maal 3 maanden lang geen gewaarborgd inkomen uitbetalen, totale kost voor ons: meer dan 3.000 euro – tot daar aan toe. Maar dat de overheid het ook nog eens doet en d’r zelfs nog eens een pak bovenop doet dat lijkt mij weeral de omgekeerde wereld. Maar in dit surrealistisch land moet je misschien niet anders verwachten. In een land waar daders slachtoffer zijn en slachtoffers dader.

Ik kan me dus perfect voorstellen dat iemand hier zegt: “En nu is het genoeg geweest. Wat doen die politieke partijen die verondersteld worden ons, de bevolking van dit land, te vertegenwoordigen, eigenlijk wél voor ons? Buiten ons geld afpakken? Niets. Vanuit hun ivoren toren kijken ze zelfs neer op ons, het plebs. En ondertussen maar hoog van hun toren blazen.” Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat mijn discours meer en meer op die van extreemrechts begint te trekken: justitie trekt op geen kloten in dit land, België is enkel in naam een rechtsstaat, naar burgers wordt hier niet geluisterd tenzij dat je heel veel geld hebt, slachtoffers worden behandeld als stront door de gezagsdragers, als burger moet je helemaal in je eentje opboksen tegen gigantische machtscentra, terwijl mensen met geld van of achter hen kunnen doen wat ze willen, enzovoort, enzovoort…

Ik kan jullie echter, beste lezers, gerust stellen. Alhoewel ik misschien sommige van hun conclusies deel, ga ik zeker niet akkoord met hun enggeestige en racistische aanpak. Nog los van mijn eigen morele bezwaren geloof ik ook niet in al dat nationalistisch gedoe. Nooit gedaan. Dat ‘wat we zelf doen doen we beter’-gelul. Integendeel zelfs, alleen al als ik hun stemkanonnen bezig hoor op de radio of de TV, komen de kotsneigingen bij mij naar boven. Dat loemp en boertig gedoe. Dat “da gadde gaai nie bepoale.” Dat systematisch zwart maken van anderen, ook zwakke en kwetsbare mensen, of ze nu Vlaming of migrant zijn, dat doet er voor hen niet toe. En ondertussen zelf het slachtofferke uithangen. Of misschien hang ik zelf ook al het slachtoffertje uit? Mijn blog, is dat niet één en al ‘kijk naar mij, ocharme ikke’? En ben ik dan misschien al meer extreemrechts dan ik dacht en wil ik het gewoon niet toegeven aan mezelf? Oef neen, sorry ik heb me weer even laten gaan, was even vergeten dat ik wel degelijk een slachtoffer ben, een echt slachtoffer, een medisch slachtoffer. Het is niet omdat die arrogante leugenaars van Gasthuisberg mij niet als zodanig erkennen dat ik dat niet zelf mag doen. Integendeel, ik moet het zelfs van de daken af roepen. In de hoop dat andere burgers op deze manier te weten komen wat voor een lelijke dingen er allemaal niet gebeuren in dit land.

Daar komt nog eens bij dat die nationalistjes eigenlijk gewoon zo conservatief als de pest zijn. In die mate zelfs dat ze zich beter de Nieuw-Vlaamse Conservatieven of het Aartsconservatief Belang zouden noemen. Ze noemen zich volkspartijen maar vinden het vooral aangenaam vertoeven in de clubs en de restauranten van de rijken. Het enigste wat hen interesseert is geld en macht. Als overtreffende trap zijn die extremistische en nationalistische partijen dan ook per definitie machtspartijen. Partijen die elke vorm van dialoog uitsluiten. Om dan gemakzuchtige oplossingen voor te stellen. Zoals een muur met lichten, militairen en helicopers rond Europa. Een muur van enkel en alleen al in Oost-Europa 2000 kilometer. Hoe belachelijk. In de plaats van een positief verhaal te bedenken waarin migratie zijn plaats heeft, zeker ook met het zicht op de vergrijzing van de bevolking, streven ze een beleid na gekenmerkt door uitsluiting en repressie. Ze willen dan ook niet dit land verbeteren. Ze willen het kapot maken om in de plaats daarvan een nog groter monster te creëren. Niet qua oppervlakte, Vlaanderenland is nog geen voorschot groot, maar qua enggeestigheid: waar ge Vlaam moet zijn om erbij te horen. In de Groene Amsterdammer verschijnt er net deze maand een bespreking van het laatste boek van Martin Wolf, ‘The Crisis of Democratic Capitalism’, al sinds jaar en dag redacteur economie van de The Financial Times, ondertussen al 76 jaar en helemaal geen linkse rakker dus. Dit lid van het Britse establishment zegt het zo: ieder voor zich en de staat voor de rijken, zo ver zijn we gekomen. In het boek klaagt hij vooral het falen van de elites aan. Ondanks de enorme uitdagingen waarmee onze generatie geconfronteerd wordt, de opwarming van de aarde, de opkomst van China, een nieuwe wereldorde, is het enige dat onze maatschappelijke elites nog interesseert geld: stijgende dividenten en zo hoog mogelijke bonussen. De conclusie van zijn betoog slaat dan ook nagels met koppen: juist nu we wijze, verantwoordelijke leiders het hardst nodig hebben, maakt een zelfgenoegzame, moreel en intellectueel oppervlakkige elite de dienst uit.

Maar bon niet dat die ‘progressieven’ van links zo veel beter zijn. Op zondag 19 maart zie ik per toeval Frank Vandenbroucke, onze federale minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid, bezig in de Zevende Dag op de VRT. Per toeval want ik kijk al bijna 10 jaar niet meer naar dat programma, zo lamentabel is het niveau van de gesprekken. Of beter gezegd, vroeger waren het gesprekken. Tegenwoordig zijn het meer monologen. Vaak Bartje De Wever die de Calimero komt uithangen: wij zijn goed en zij zijn slecht. Deze keer is het echter Frank Vandenbroucke en hij stelt nadrukkelijk, met krachtige en schurende stem, in het kader van de heractivering van gepensioneerden en langdurig zieken: “Het werken moet beloond worden.” Hij zegt het driemaal met luide stem. Hij beweert zelfs dat hij “al 10 jaar op die nagel aan het kloppen is.” Ik kan het niet nalaten om terwijl ik luister te denken: “Al 10 jaar op die nagel aan het kloppen? Dan zou ik toch maar eens mijn vingers checken want dan moet het er vaak naast gezeten hebben. Wij hebben alvast een beloning van -(minus)10,000 euro gekregen. Allez een boete dus. Een boete van 1,000 euro per jaar dat jij aan het kloppen was. Omdat ik, na al die politieke communicaties over langdurig zieken die terug actief moeten worden op de arbeidsmarkt, mijn verantwoordelijkheid als burger wilde opnemen, zot dat ik was, en geprobeerd heb terug te gaan werken maar hervallen ben. Gefeliciteerd dus met dat non-beleid, Frankske. Maar wel weer goed gezegd. Het is goed dat we zo’n krachtdadige bewindvoerders hebben als jij, zo ene die van wanten weet, die de daad bij het woord voegt, die het goed kan uitleggen en durft te zeggen waar het op staat. Desnoods met een opgestoken vingertje met enkele pleisters rond.”

Eventjes later hoor ik hem zelfs iemand die via een vooraf opgenomen filmpje stelt tijdens corona vaccinatieschade te hebben opgelopen zonder enige scrupule doorverwijzen naar ons fantastische Fonds voor Medische Ongevallen. “Dat je daar een klacht kunt indienen, als je wilt.” Hij heeft het onbetamelijke lef dit live te zeggen op TV. Natuurlijk volgt er geen enkele kritische reactie van die Zevende Dag ‘journalisten’, die op hun beurt verondersteld worden onze persvrijheid te verdedigen maar openlijk verstek geven en met hun programma al jaren nog enkel een klankkast voor de stem van de macht vormen. Dat komt net goed uit want hij zegt het plots veel stiller. Het is bijna gemompel dat eruit komt. En hij maakt zich snel uit de voeten nadat hij het uit zijn strot gewrongen heeft. Verdwijnt letterlijk snel in de coulissen van de show. Zou hij dan toch beseffen dat hij een grote zonde begaat? Gij zult de burgers niet beliegen en bedriegen? Het klinkt wel fantastisch op TV op een zondagochtend. Geruststellend ook voor al die brave burgers want er is blijkbaar een ‘Fonds voor Medische Ongevallen’ waar ze naartoe kunnen gaan als er een medische fout zou gebeuren. Een fonds dat, als zelfs die slimme professor-minister daar erover spreekt, blijkbaar goed werk levert. Alleen is de vraag aan wie. Want zelf zou ik “Bonne chance” willen zeggen tegen die oude man met vaccinatieschade. Het Fonds voor Medische Ongevallen is fantastisch met de nadruk op fantasie als in Fantasialand. In de zin dat het in het leven is geroepen om rechtsbescherming te bieden aan medische slachtoffers maar in de realiteit vooral de gestelde lichamen achter de schermen bedient; de machtige Orde der Geneesheren, de kapitaalkrachtige verzekeringsmaatschappijen, in mijn geval het veelkoppige monster Gasthuisberg zelf. Net zoals, allez dat is nu totaal iets anders maar toch net hetzelfde, die Commissie Leerlingenrechten in ons al even fabelachtig Ministerie van Onderwijs vooral de belangen van de scholen en de onderwijskoepels en allesbehalve de rechten van de leerlingen verdedigt. Oh, net zoals in de rechtbank mag je komen hoor. Je mag je ding zeggen. En dan mag je beschikken. De meritocratie op zijn best. Er is voor alles iets behalve voor wat het opgericht werd. De heersende machten hebben de werking van dergelijke platformen volledig naar hun hand gezet. Ze steken zich vol met al het geld waarmee ze gesubsidieerd worden terwijl de burgers die hun bestaansreden vormen aan hun lot overgelaten worden.

En laat, bijvoorbeeld, Frank Vandenbroucke als minister van Volksgezondheid nu net ook politiek verantwoordelijk zijn voor dat fantastische Fonds voor Medische Ongevallen. Wie kan het hem dan kwalijk nemen dat hij laat uitschijnen dat het onding goed werk levert? Het volstaat echter om even, heel even maar, het oor te luisteren te leggen bij de medische slachtoffers om de hypocrisie van het systeem bloot te leggen. Of als je te lui bent moet je zelfs niet je oor te luisteren leggen, gewoon de gruwelverhalen in de pers een beetje volgen of een keer naar een van de vele medische-dossiers-afleveringen van Pano kijken. En wij maar betalen voor al deze fantastische dienstverleners die enkel in naam doen wat ze zouden moeten doen. Maar ik zal me wel vergissen. “Want dat zouden jullie nooit doen, hein Frankske? Zo zouden jullie burgers toch nooit behandelen, niet? Als verwaarloosbaar afval van onze al even fantastische welvaartsmaatschappij? Onmondig ook, ze zijn zelfs niet in staat om u tegen te spreken? Zo’n vlijtig en plichtsbewust mens als jij? Van wie de vinger stijf staat van het beleren vanuit de hoogte? Of is het van de pleisters na al dat hameren en naast de vele nagels te slagen?”

(n.v.d.r. waarschuwing voor de gevoelige lezers: deze post gaat over Geld! (“Held!” voor de Westvlamingen))

Ik heb een nare déjà-vu. In het midden van de derde week na de tweede reeks van chemosessies, begin maart dus, opnieuw op woensdag tijdens mijn ‘goede week’ zoals mijn oncologe zegt, ontvang ik weer een brief. Deze keer wel niet van de rechtbank, maar van de belastingen. Nieuwsgierig, maar gespannen, open ik hem onmiddellijk. Andere brieven belanden meestal op een hoop bij mij, maar elk jaar als deze brief aankomt, als het is wat ik denk dat het is, verstrijkt er geen seconde tijd om te zien wat het dit jaar wordt. Ik sta zelfs nog recht wanneer ik de brief snel open maak met een van onze gekartelde messen in de keuken. Bijzonder voorzienig, want ik zou alweer van mijn stoel gevallen zijn. En als er sommigen van jullie wel zitten, houd jullie dan maar goed vast want ik denk dat zelfs voor jullie het volgende nieuwtje een klein bommetje wordt, of dat hoop ik toch. Want het is wel degelijk het aanslagbiljet voor de inkomsten van 2021. Een jaar na datum zijn de belastingsdiensten erin geslaagd om de ingewikkelde berekeningen uit te voeren. En tegen een lichtblauwe achtergrond in het vet zwart afgedrukt in het midden van de brief word ik gevraagd om voor 21 juni 2023 6.684,78 euro!!! extra belastingen te betalen. Voor diegenen die denken dat ik niet kan lezen, dit staat er uitgeschreven: zesduizendzeshonderdvierentachtig komma achtenzeventig Euro!!! (de uitroepingstekens komen van mij). Ik kan mijn ogen niet geloven. Maar bij het afchecken van de print, vlakbij mijn ene overblijvende oog, na het afzetten van mijn bril, blijkt dat het puntje wel degelijk na de eerste 6 staat. Ik voel al direct een mental note opkomen voor mijn oncologe om haar te zeggen dat die ‘goede weken’ toch niet zo goed zijn als ze beweert. Wat een bedrag. Dat heb ik zelfs vroeger, toen ik nog een gewone mens zoals de meesten onder jullie was, een voltijds werkende werknemer, nooit moeten betalen. Dus bel ik, na eerst te gaan zitten, kwestie van niet alsnog omver te vallen en ook die scheldende stem van mij wat onder controle te krijgen, onmiddellijk naar het nummer vermeld op de brief van de dienst Belastingen.

De man aan de andere kant van de lijn is tegen mijn verwachting in bijzonder vriendelijk. Aan zijn accent te horen komt hij zelfs uit mijn geboortestreek, de Kempen. Ik leg hem kort mijn situatie uit, dus zonder in detail te treden, vertel hem gewoon dat ik al een tijdje in ziekteverlof ben. Wanneer ik hem dan zeg dat ik niet begrijp waar die 6.684,78 euro vandaan komt, checkt hij vlug in de systemen wat er aan de hand is. Het duurt niet lang of hij komt al terug: “Ik zie al wat er aan de hand is, mijnheer Hoskens. In 2021 heeft uw werkgever nog een bedrag van 11,254,08 euro gestort.” “11,254,08 euro in 2021? Maar dat kan niet want ik heb in 2021 niet gewerkt.” “Ja, dat weet ik niet. Het staat onder ‘wedden en lonen’ op het aanslagbiljet dat u net ontvangen hebt.” “O ja, ik zie het. En die 11,254,08 euro veroorzaakt een extra belasting van 6.684,78 euro?” “Wel, het probleem is dat onze systemen al uw inkomsten samen tellen. Dus in uw geval voor 2021 wordt die 11,254,08 euro, het geld dat u van de ziekenkas gekregen hebt en het geld dat u van de verzekering als gewaarborgd inkomen ontvangen hebt samen opgeteld. En door de extra storting van 11,254,08 euro bent u plots terecht gekomen in de hoogste belastingsschaal. Het is deze schaal die toegepast is op het totale bedrag aan inkomsten. Dus ik vrees voor u dat het allemaal correct is.” “Correct zegt u? Zegt u mij net niet dat doordat ik geprobeerd heb om terug te gaan werken in 2020, maar jammer genoeg terug ziek gevallen ben, ik nu 6.684,78 euro extra aan belastingen moet betalen? Wat een gigantisch bedrag is voor ons? En dit in tijden waarin dat politici en werkgevers luidop staan te roepen dat langdurig zieken geheractiveerd moeten worden? Beseft u wel hoe absurd dit allemaal klinkt?” “Ja, mijnheer Hoskens, het lijkt misschien absurd, maar het is wel correct. Dat extra geld van die vakantiedagen en zo, dat werd in 2021 al volledig belast. Het geld van de ziekenkas werd ook al lichtjes belast, niet veel, hetgeen normaal is. En het gewaarborgd inkomen werd ook al gedeeltelijk belast, iets meer dan 20 procent, hetgeen op zich ook normaal is want het betreft een vervangingsinkomen. Maar doordat alles nu samen geteld wordt en u in de hoogste belastingsschaal terecht komt moet u daarop nog meer belastingen betalen. Alsof het allemaal gewone inkomsten uit arbeid zijn.” De zoveelste confrontatie met Kafka in België doet mij duizelen. “Zegt u mij dan eens hoeveel ik extra had moeten betalen als ik niet geprobeerd had te gaan werken? Als die storting door mijn werkgever niet had plaats gevonden in 2021?” “Ja, dat kan ik wel checken als u even wilt wachten. Ik kan dat simuleren, moet dat gewoon in het model steken.” “Wilt u dat dan even doen?” “Ja wacht, dus geen wedden en lonen…, ja, ja, … tja, dan had u 700 euro extra moeten betalen.” “700 euro!!!, zegt u? Dat is maar 10% van het bedrag dat ik u nu moet!” “Ja dat is zo, mijnheer Hoskens.” “Nog erger, wacht even,” besef ik plots, “het bedrag dat ik netto ontvangen heb van die 11,254,08 euro, want dat was het brutobedrag niet?, volstond waarschijnlijk zelfs niet om nu die 6.684,78 euro af te dragen, juist? Dat gaat misschien netto net 5,000 euro geweest zijn.” “Ja dat zou best kunnen, mijnheer Hoskens.” “Waarvoor ben ik dan eigenlijk gaan werken? Had mijn werkgever dat bedrag dan beter niet gestort? Of ge had maar niet zo dom moeten zijn om terug te gaan werken? Is dat de boodschap? Wat is me dat hier voor een zever zeg?” “Ja, sorry mijnheer Hoskens, ik begrijp dat het niet rechtvaardig overkomt, maar ik vrees dat het hier in de systemen allemaal correct is. En ik kan er trouwens niets aan veranderen.”

De dag daarop, na een onrustige nacht, stuur ik een mail naar mijn werkgever, vertel hen over de onaangename verrassing en vraag welke inkomsten ze juist in 2021 uitbetaald hebben. Blijkt dat de bulk van de som, van die 11,254,08 euro, vooral uit vakantiegerelateerde items uit 2020 bestaat: het vakantiegeld opgebouwd in dat jaar en het saldo van de door mijn ziekte niet-opgenomen vakantiedagen. En op de vraag waarom dit alles pas gestort werd in 2021 als ik al vanaf september 2020 in ziekteverlof was, krijg ik als antwoord dat dat allemaal vastligt. Dat zij niet kunnen bepalen wanneer ze wat uitbetalen.

En de miserie stopt hier nog niet. Want wat ik ook al doende geleerd heb, wat dus nooit als zodanig gecommuniceerd werd, tenzij misschien ergens in de kleine lettertjes, is dat als je als voormalig 100% werkonbekwame terug meer dan 75% werkzaam wordt, en je hervalt, je bent dus gewoon jammer genoeg terug ziek eigenlijk, de teller van je inkomensverzekeraar terug op nul staat. Drie maanden lang wordt er opnieuw geen geld door hen gestort. Dus drie maanden zit je op droog zaad. En doordat ik op het einde van mijn poging om terug een normaal leven op te starten al vier vijfde werkte, dus 4/5 of 80% zat ik net boven die 75%. En dus heb ik voor een tweede maal eind 2020/begin 2021 die drie maanden inkomens verloren, de eerste maal toen ik voor de eerste keer ziek uitviel in 2019. Domme kloot dat ik ben. Dit werd gedeeltelijk nog gecompenseerd door mijn werkgever, maar slechts gedeeltelijk. Ook hier hebben ik en mijn familie dus voor niets, enkel door die 5%, meer dan 3.000 euro verloren.

Met andere woorden, en ik haal hier even diep adem: mijn poging om in 2020 terug een normaal leven te leiden en mijn werk weer op te pakken zal mij en mijn familie uiteindelijk zo’n 10.000 euro gekost hebben: 7.000 euro letterlijk twee jaar na datum in beslag genomen door de belastingen + 3.000 euro achtergehouden door mijn inkomensverzekeraar. Of wij zullen 10.000 euro verloren hebben omdat ik acht maanden lang terug professioneel actief was. Of voor de mensen die nog steeds niet kunnen volgen, wat ik wel zou begrijpen want ik kan zelf ook niet altijd goed volgen in dit surrealistisch land: ik ben de eerste keer ziek gevallen net aan het begin van het nieuwe jaar 2019. Had ik sindsdien gewoon ziek gebleven had dat mij financieel niets gekost. Buiten de ontzettend hoog oplopende kosten veroorzaakt door het geklungel van Gasthuisberg natuurlijk. Maar nu verliest mijn gezin in totaal 10.000 euro omdat ik in 2020 geprobeerd heb om terug mijn werk op te nemen. 10.000 euro. En ik die dacht mijn steentje bij te dragen aan onze maatschappij. Mijn verantwoordelijkheid op te nemen als burger. Net zoals ik dat probeer te doen als goede huisvader, maar blijkbaar ook hierin faal (ah ja, het graptje heeft 10.000 euro gekost). En dit allemaal dus in tijden waarin werkgevers én politici luidop staan te roepen dat langdurig zieken geheractiveerd moeten worden. Weeral en wederom over hallucinant gesproken. Het verdriet van België kent gewoon geen einde.

En ik weet het, ik hoor de smeerlapjes al staan roepen dat ik maar beter had moeten weten. Dat daar al jaren over bericht wordt in de pers. Inderdaad, maar dat dit nog altijd het geval was had ik nooit verwacht. Onze politici zelf zijn toch diegenen die zeggen dat langdurig werklozen terug moeten gaan werken, niet? Om onze sociale zekerheid betaalbaar te houden zo stellen ze bij hoog en bij laag. Sta me dan ook toe op zijn minst te zeggen dat het weeral op niets trekt. Hoe lang wordt dit al niet aangeklaagd? Wat doen die politici van ons eigenlijk wél? Waar houden die zich mee bezig buiten af en toe wat lullen in de pers? Buiten het meer en meer wegzetten van langdurig zieken als dikke, vette profiteurs? Oh ja, wat ze al wel beginnen doen zijn sinds eind verleden jaar is boetes aanrekenen voor bedrijven die ‘te veel’ langdurig zieken hebben. Een ‘responsabiliseringsbijdrage’ wordt het genoemd. Ze zouden beter zelf zo’n boete krijgen, die politici. Want geld graaien uit de zakken van kwetsbare langdurig zieken die buiten hun wil om terug ziek vallen vinden zij blijkbaar een normale gang van zaken. Wat een zootje. En hoe belachelijk. Hoe waanzinnigmakend ook weeral. Ik voel me alvast meer en meer als een schipbreukeling in zee omringd door haaien. De heractivering van langdurig zieken is in dit land net als Justitie net als dat Fonds voor Medische Ongevallen één grote grap of zo rot als de pest. Jullie mogen zelf de woorden kiezen, afhankelijk van of je nog kunt lachen of al moet wenen. Niets bakken ze ervan die politici van ons. Ze zijn gewoon stuk voor stuk incompetent. Het enigste wat ze kunnen is zichzelf vermenigvuldigen – we zitten ondertussen al aan 6 parlementen en 6 regeringen – en zichzelf extraatjes toekennen – zoals gigantische partijdotaties en… pensioenbonussen.

Want ja dus, de dag dat ik mijn belastingbrief ontving, 2 maart 2023, was net de dag, de dag, de dag waarop in gans Vlaanderen het zonlicht nog wat minder scheen door de donkere schaduw van surrealistische maandelijkse pensioenbonussen voor twee Vlaamse ex-kamervoorzitters, Herman De Croo en Siegfried Bracke, eerste burgers van het land, of allez blijkbaar toch eerst in de rij. Trouwens, beste Vlaamsnationalisten, het zijn dus niet alleen de Walen die met hun handen in de vetpot zitten? Wie had dat nu gedacht? Maar de timing van het nieuwsbericht kon voor mij niet beter. Dat ik het net op die dag te horen kreeg, een uurtje na het openen van de belastingsbrief, hielp mij om mijn eigen verhaal wat te plaatsen. Want nu begrijp ik dat die politici dat normaal vinden: een landurig zieke burger die probeert om terug te gaan werken via het gebrekkige belastingstelsel door henzelf in- en doorgevoerd nog vlug even 6.000 euro extra aftroggelen. Voordat het te laat is. Ah ja, met hun nettobonus van een goede 3.000 euro alleen al zouden ze er maar twee maand over doen om zo goed als alles af te betalen. Dat is peanuts voor hen. En dit is het nettobedrag, want bruto is die bonus op 4 euro na (4 euro!!!) hetzelfde bedrag als mijn boete: 6.688,54 euro bruto. Je zou bijna zeggen dat ze het erom gedaan hebben, die politiekers. Dat is toch al een serieus ‘terugverdieneffect’ dat ze gerealiseerd hebben via mijn vrijwillige ‘heractivering’. Zo houden ze alvast hun eigen pensioenen betaalbaar. Let wel: het gaat om een pensioenbonus die bijna even groot is als het maximale ambtenarenpensioen van 7.813,40 euro bruto per maand dat ze als ex-kamervoorzitters al ontvangen. Eigenlijk hebben ze dus stiekem eventjes hun pensioen verdubbeld of toch laten verdubbelen. Want dat zouden zij “niet gezien hebben?” Dat zou zelfs ik zien. Met mijn ene resterende lodderoog. Of misschien hebben die bonussen er niets mee te maken. Zijn het gewoon de partijdotaties die verder gespijsd moeten worden. Zodat de oorlogskas van de partijen nog wat meer gevuld geraakt. Zodat ze nog wat meer nonsens over belangrijke dingen zoals ‘omvolking’ en ‘woke’ en zo kunnen spuien op die sociale media. De nakende erfbelasting zal niet volstaan voor die op Facebook en co zo ijverige dames en heren politici. Maar ik zal nu maar stoppen met fulmineren. Straks gaan ze nog beweren dat ze het allemaal voor ons aan het doen zijn. Net zoals Justitie er voor ons is. Net zoals dat Fonds voor Medische Slachtoffers er voor ons is. Allemaal om ons, de burgers, te beschermen tegen arrogante medeburgers die denken dat ze om het even wat kunnen doen, die geen enkel ethisch of moreel besef hebben, juste?